© Damon De Backer

Concertreview: Sudan Archives op Best Kept Secret 2018

, door (sasha van der speeten)

2

Brittney Parks a.k.a. Sudan Archives zag er in de Five-tent uit om door een ringetje te halen (lees: als een aan dramatische expressielessen verslingerd schoolmeisje dat op zolder een oude verkleedkoffer heeft gevonden). Haar freaky outfit toverde haar prompt om tot een wollige sprookjesflamingo, koortsachtig op zoek naar een drinkplaats. Wij moesten er onbedaarlijk bij grijnzen. Met theatrale gebaren gleed ze over het podium. Geen wonder dat ze een van dé hipstersnoepjes van vandaag is.

Ze loopte het getokkel op haar viool en deed hetzelfde met haar langgerekte strijkpartijen. De ondergrond van haar soundscape bestond uit digitaal belletjesgerinkel. Spookachtige, fascinerende materie, zeg maar. Een doffe technobeat blies de boel open, terwijl ze verbeten danste als een tot leven gekomen mannequinpop in een brandende etalage. Arty, cheesy en onweerstaanbaar sierlijk. Ergens tussen Grace Jones, RuPaul en Solange.

Wanneer ze zong - lijzig en hypnotiserend - was ze een Queen B zonder popinstinct. Een superster voor de avant-garde. Haar frasering ademde zwarte blues en devote gospel, maar herbergde ook Afrikaanse tinten. Log zinderende dubstepbassen kronkelden onder haar etherische zang door. Wat jammer dat ze geen extra muzikanten bij had om dat imposante geluid dat extra tikkeltje je ne sais quoi te verlenen.

De recente cultfavoriet 'Nont' kreeg de mensen zowaar aan het dansen, met elektronische subbassen die onze wervels herschikten en slepende Atlanta-hiphopbeats die ons als petanqueballen in de maagstreek troffen .

Krassende strijkstok

Sudans vinnig vioolspel turnde de muziek om tot iets onbestemds. Nu musiceerde ze sierlijk, academisch zelfs, dan weer kraste ze verbeten met de strijkstok over de snaren, voor een dramatisch effect. Ja, het was allemaal wat eenvormig, repetitief en verstoken van hooks. Sudan Archives beschikt over een sound om van te smullen, alleen is die wel erg strak afgebakend, met weinig ruimte voor variatie.

'No more pain in my name", zong ze in 'Goldencity', een grillige elektronicasong die uitmondde in atonaal experiment. De fans vonden het geweldig. Liefhebbers van radiovriendelijke urban-pop snelden ongetwijfeld naar de ziekenboeg.

Geen vlot verteerbaar concert, wél een fraaie bevestiging van het talent van Sudan Archives. Hopelijk kan ze haar wonderlijke wentelwereld snel naar het hoogste niveau tillen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?