© Koen Keppens

Concertreview: Rodriguez op Best Kept Secret 2018

, door (sasha van der speeten)

34

“It is an honour, a pleasure and a privilege”, stamelde Sixto Rodriguez vanop zijn kruk; een strooien hoed op zijn zwarte, dunne haar. Hij zong ‘Your Song’ van Elton John, flets en wankel, vol krakkemikkig gitaarspel. Er is geen meesterinstrumentalist aan Rodriguez verloren gegaan. Een gitaarkenner evenmin.

Dat hij stamt uit een generatie van folky verhalenvertellers die andermans werk even belangrijk acht als het eigen materiaal, bleek uit de vele covers in deze set.  Ideaal voor een zomerfestival, al die meezingers. Toch? Dat zou je inderdaad denken. Alleen speelden Rodriguez en zijn tavernebandje ze de vernieling in. ‘Light My Fire’ van The Doors? Uitgehold en vertrappeld. De bluesevergreen ‘Sixteen Tons’? We kennen een dronken Brusselse clochard die het zestien keer beter speelt. Met één hand nog wel.

Tragisch genoeg trapte Rodriguez ook zijn eigen werk in elkaar. Van het prachtige, Dylan-meets-Neil Diamond-achtige ‘Crucify Your Mind’ bleef alleen een geraamte over. De ultrakorte versie moest het bovendien doen zonder het kwikzilveren seventiesarrangement. En laat nu net de fantastische strijkers- en blazerspartijen cruciaal zijn voor Rodriguez’ beste songs.

Wie komt op het idee om deze oude man op tournee te sturen? Een duivelse manager-geldwolf? Zit Rodriguez écht zo krap bij kas? Of doet hij het allemaal uit vrije wil? In dat geval kan het ook dichter bij huis hoor, Sixto. Op familiebarbecues en bingo-avonden. Daar struikelt men niet over een scheef gespeeld akkoord of een vals gestemde gitaar. Dat de Mexicaanse Amerikaan zijn liedjes vaak inkortte tot twee strofen en evenveel refreinen, was tekenend. En pijnlijk. U vond hem misschien schattig en ontwapenend, wij hadden vooral medelijden met hem.

Toen hij door zijn onhandige spel zijn gitaarkabel kwijtspeelde en een liedje moest stilleggen, waren we bijna naar het podium gesneld om zijn hand vast te houden. En om hem een dekentje en een kruiswoordraadsel te overhandigen. “Thank you for being so patient with me”, klonk het, en ons hart bloedde.“You’re an easy crowd.” In de coulissen liep zijn manager wellicht te schuimbekken van woede. Zou het?

U stond uiteraard te wachten op ‘Sugar Man’, bekend uit de Oscarwinnende documentaire Searching for Sugar Man, die zijn onwaarschijnlijke levensverhaal vertelt. De film katapulteerde hem zes jaar geleden het alternatieve popsterrendom in, maar blijkt nu een vergiftigd geschenk, zijn ondermaatse performances in acht genomen. Hij zong het liedje zwak en vermoeid. U was erg aardig en trakteerde hem op een ovatie. Iets anders hadden wij niet kunnen verdragen.

“Love is strong, love never fails", orakelde hij. “You got to practice peace man". De drie bloemenkinderen op het terrein die in ‘69 op Woodstock waren, maakten vast een V-teken met de vingers. “Ik ben een politiek bewuste zanger”, klonk het. “En ik kan niet wachten tot we een nieuwe president hebben.” Gejuich alom, dat spreekt.

Ach, thuis zetten we de zielsverbrijzelende soundtrack van Searching for Sugar Man nog eens op. Omdat we ons Rodriguez als een waardige troubadour willen herinneren. Zijn plotse succes bij een jonge generatie muziekliefhebbers is oververdiend, maar vandaag besmeurt hij zijn nagedachtenis. Of hij wordt daartoe verplicht. "Wat is het mysterie van het leven?", vroeg hij het dankbare publiek.  “Dat je nooit weet wanneer het afgelopen zal zijn." Gute Fahrt, Sixto. We zullen je liedjes nog lang neuriën.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?