Concertreview: Let's Eat Grandma op Best Kept Secret 2018

, door (jm)

6

Negentien nog maar, maar wel al twee platen klaar. Ze bereiden het soort stoofschotel waarbij je vruchteloos blijft raden naar het geheime ingrediënt. ’t Is psychpop, ja. Maar ’t is even goed disco, Santigold-sexiness en een mysterieus meisjesspel op de speelplaats.

Ik zeg het niet zomaar, dat laatste, want Walton en Hollingworth leerden elkaar kennen op school in Norwich - ze waren vier, en herinnerden zich dus nog de behaaglijke warmte van een volgedrolde pamper. Sindsdien vieren ze de mooiste der menselijke interactievormen: de meisjesvriendschap, dat oestrogenen bondgenootschap waar jongens alleen maar in verbaasde stilte naar kunnen staren.

Zoals alles wat deugt, is Let’s Eat Grandma begonnen als een grap - twee meisjes die hun zwaardgevecht met de tienerverveling wonnen dankzij balorige humor, en een voorliefde voor gillende synths. I, Gemini, het debuut, was vooral gebaseerd op de edele kunst van het lol trappen. Afgaand op het concert op Best Kept Secret wordt I’m All Ears, de soon to be released tweede, iets serieuzere bizz: nieuw werk als ‘Hot Pink’, ‘Falling Into Me’ en ‘It’s Jut Not Me’ deed minder in experiment dan in gevoeligheid. Vooral ‘It’s Just Not Me’ heeft de anatomie van een festivalanthem: een song met brede heupen, tieten, en een vol, romig gezicht. En u?

Niet dat Walton en Hollingworth hun middelvinger helemaal op pensioen gestuurd hebben, hoor. Op het podium blijven ze nog altijd die handklapspelletjes van vroeger op de speelplaats spelen, en schijnbaar nog altijd met hetzelfde plezier. En toen ze plots doodleuk op de grond gingen zitten, naast elkaar en haast versteend, leek dat wel een beeld uit zo’n high school-serie uit de jaren 90. De plagerige zelfverzekerdheid waarmee ze uit hun ogen kijken, die waanzinnige Tindermatch van angst en nieuwsgierigheid, al die geheimen die ze bewaren op plekken waar niemand bij kan: wat blijven meisjes toch bloedmooie raadsels.

Let’s Eat Grandma was afwisselend speels en ingetogen, ironisch en bloedserieus, Ajax en FC Groningen. En in afsluiter ‘Donnie Darko’ misbruikten ze een blokfluit - oh hallo, jeugdtrauma, je was nu net verwerkt.

Mogelijk klink ik nu als een vieze oude man, maar wat zou ik graag in hun WhatsAppgroepje zitten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?