© Alex Vanhee

Concertreview: Fatoumata Diawara op Couleur Café 2018

, door (gert van nieuwenhove)

11

Onze favoriete Couleur Café-momenten tot dusver:

  1. Een jonge vrouw die - net voor het concert van Leon Bridges gaat beginnen - hoog boven de mensenmassa koordloopt, en die door de geluidstrillingen van de eerste concertklanken bijna haar evenwicht verliest.
  2. Een plaatje van Horace Andy in de Dub Forest. Ze hebben daar een mooi open hek gemaakt dat toch beschutting biedt, dj’s werken met één platendraaier, uit het hoofdaltaar - de muur van speakers - komt soms honing gelopen.
  3. De eerste twee songs van ‘De Palenque à Matongé’. Palenque ligt in Colombia, voor Matongé moet je gewoon uitstappen bij metrohalte Naamsepoort. Wij gaan niet beweren dat we gehoord hebben waar de soukous van Congo ophield en de Latijs-Amerikaanse champeta begon, maar de elegantie waarmee stemmen, percussie en betokkelde gitaarsnaren twee werelddelen deden verstrengelen betoverde toch een beetje.
  4. ’Amethys’ van Témé Tan
  5. ’Maggot Brain’ van Funkadelic
  6. ‘Don Do’, opener van Fatoumata Diawara’s zondagconcert op de Green Stage. Diawara komt op met de oogjes halfdicht, haar lach komt van diep, ze zingt laag en schor, ze kirt even later hoog, de wending richting de tweede helft is indrukwekkend,

Daarna volgen nog mooie songs, hoor. ‘Kokoro’ en ‘Ntereni’ staan op de nieuwe cd ‘Fenfo’. ‘Sowa’ is van jaren geleden. De groep is ok. Zelf speelt Fatoumata Diawara niet onaardig elektrische gitaar. Als ze stem en gitaar een loopstation-behandeling geeft, zitten wij even in bijna dezelfde hemel als tijdens ‘Don Do’. 

'Est-ce que ça va?'

Maar de vele ‘Est-ce que ça va?’s richting publiek, de typische Mali-geluidjes die we ook bij Amadou en Mariam kunnen krijgen, de algemeenheden in de bindteksten over verscheidenheid, open grenzen en ‘planten die ons nodig hebben’, de gevouwen handen ter dank aan het einde van de bijna-boeddhiste,… we wisten niet altijd goed wat we ermee moesten.

Wij houden overigens van de song én van de boodschap van Stevie Wonders ‘Higher Ground’, maar Diawara was er in haar coverversie qua stem en qua funkgevoel een maatje te klein voor.

Volgende keer neemt ze ongetwijfeld revanche.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?