© Alex Vanhee

Concertreview: STIKSTOF op Couleur Café 2018

, door (vvp)

136

Toen Zwangere Guy een halfuur voor de aftrap kwam soundchecken, stond er al honderd man te kijken en te klappen. Daar is achteraf nog wel volk bijgekomen, maar dan vooral nieuwsgierigen, geen diehardfans. ‘Normaal spelen wij alleen als ’t donker is, zonlicht is niet ons ding. En dat zien we ook duidelijk aan jullie gezichten,’ merkte Guy fijntjes op. Om zich daar vervolgens geen luizige fuck van aan te trekken. (Terecht: bij Metà Metà even later stond níémand.)

Terwijl de eerste krakende beats uit de speakers krasten, balanceerde een danseres boven de Green Stage op een slappe koord, om er niet veel later af te vallen. Je kon haar dat niet kwalijk nemen: STIKSTOF maakt muziek die je uit je lood slaat. Zoals ‘2010’, dat het verhaal vertelt van hoe Zwangere Guy (of Omar-G), Astrofisiks, Jazz en DJ Vega elkaar leerden kennen. In ‘Zoizo’ werd een lijstje afgerateld van vroege invloeden (alles van The Roots over Madlib tot Nas) en hoe ze stuk voor stuk in de bodemloze put van de hiphop vielen. In ‘Def’ gaven oldschool scratches uiting aan tilt slaande gedachten: ‘Wat als ik al papa op me 18 was? / En wat als ik zou stoppen met de wiet en hash?’ De meest deprimerende ‘Wat als?’-aflevering ever.

In de muziek van STIKSTOF hoorde wie zich er vanavond door liet meeslepen (dixit Guy: ‘Wie nu nog niet mee nis, moet maar naar huis gaan’) de stem een generatie die kwaad is: op de regering, op de generatie voor hen, op alles dat er voor hun neus keer op keer vierkant draait. Het sentiment van de rappers uit South Central in de nineties. Of de working class-helden van The Clash eind jaren 70. Luister naar ‘Overlast’, dat geweldige titelnummer van die even geweldige derde STIKSTOF-plaat: ‘Zij verliezen buurten met de jaren / Wij squatten daar wat ze achterlaten / Zij privatiseren publieke plaatsen / Wij leggen de schuld bij de juiste daders.’ Dat sentiment hoor je ook op ‘White Riot’ van The Clash: ‘All the power is in the hands of people rich enough to buy it / While we walk the streets too chicken to even try it.’ Weet u trouwens hoe de dochter van Joe Strummer heet? Jazz!

Die beats van Astro ook. Ze deden denken aan het dreigendste van Death Grips, het meest perverse van Tyler the Creator en de minimalistische donkerte van de New Yorker Ka aka Dr. Yen-Lo. ‘Resonantie’ ging zelfs totaal loco, met beats die op platen van experimentele labels als PAN of RVNG Intl. hadden kunnen staan. Potten en pannen, schreeuwtjes, nieuwssamples: het is eraan te horen dat STIKSTOF geen daglicht verdraagt.

‘1000 milligram’ kreeg versterking van Brihang, wiens West-Vlaams een raar maar heel passend contrast leverde met de Bruxellois accenten van de main crew. ‘Gele blokken’ was gediend van een paar van de beste teksten die STIKSTOF al pende: ‘Het is een wijk waar ze buiten zitten / Kom ni onder duiven schieten / Boodschap onder ruitenwisser / Coma ligt de buitenwipper.’ Niemand zingt beter over Belgische pleintjes waar oude mensjes na het donker niet meer durven buitenkomen dan zij. In ‘Brussel bruisend’ werd de Brusselse vlag rondgegeven, omdat ze de multiculturele hutsepot met postcode 1000 graag zien, ook al houden ze zich nooit in wanneer ze er hun gal over spuien.

Een tijd geleden zei Guy in Humo: ‘Ik merk dat steeds meer rappers investeren in goud in hun bek, maar dan niet eens hun gebit verzorgen. Ze zouden hun geld beter besteden aan een tandartsbezoek.’ Nog gouden quotes van vanavond: ‘Elke fucking fascist die nog racistische pamfletten in mijn brievenbus durft te steken: ik neem u diep in uwe kakker!’ En: ‘Er zijn labels die ons voorstellen doen. (Hoog stemmetje) ‘Hey, willen jullie bij ons tekenen?’ Maar we don’t give a fuck, man! Wij zijn independent, wij tonen onze kloten aan het systeem, wij zijn niet uit te melken.’

Nog een gedichtje van ons om het af te leren? ‘We dit niet goed vond is een lul / STIKSTOF verkondigt geen flauwekul / Hun optreden stond als een huis / En Spanje mag alweer naar huis.’ Olé!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?