© Wannes Nimmegeers

De Gentse Feesten: expectations vs. reality

, door (bds)

5142

Wat u verwacht…

Reikhalzend kijkt u al weken uit naar de Gentse Feesten, vol ambitieuze, naïeve plannen en dromen. U zal met een perfect uitgebalanceerde groep van hechte vrienden-cultuurminnaars al vroeg na de middag richting de feestenzone trekken om al wat (straat)theater en Cultuur met een grote C op te snuiven. Tegen de avond begeeft uw uitgelezen gezelschap zich naar de Kouter alwaar Boomtown een piekfijne line-up heeft samengesteld, om na die exquise concerten zoetjesaan via enkele gezellige cafés en kraampjes in de richting van de Vlasmarkt te schuifelen waar u de nacht met de nodige extravaganza glorieus afsluit aan de zijde van de liefde van uw leven. Heerlijk, toch?

Keep dreaming. Wij spreken uit ervaring als wij u vertellen dat niets van dit alles bewaarheid zal worden. Daarom beschouwen wij het in het kader van onze Journalistieke Missie tot Voorlichting van het Volk als onze plicht om u met de neus op de bikkelharde feiten te drukken en u uit de doeken te doen hoe het er écht aan toe zal gaan.

Wat u krijgt…

Allereerst, vergeet die evenwichtige, hechte vriendengroep. U wordt langs alle zijden door bewust vage kennissen bestookt met allerhande uitnodigingen tot reünie die u helaas niet allemaal kunt negeren. Voor u er erg in heeft, staat u op de Korenmarkt met drie individuen met wie u een zevental zomers geleden op CM-kamp naar Zeeland ging, vier mensen met wie u behalve uw gedeelde schooltijd werkelijk niks gemeenschappelijk heeft en een tweetal doodernstige collega’s met een ongezonde allergie voor amusement. Een toxische sociale cocktail die onmiddellijk op de proef wordt gesteld wanneer elk van jullie op zijn beurt weer iemand tegen het lijf loopt en daar vervolgens twintig minuten lang zonder zweem van oprechte interesse van beide zijden mee staat te ouwehoeren. De schade is al bij al te overzien wanneer u zich nog net uit de voeten kunt maken vooraleer de een of andere Jonas Van Geel of Niels Destadsbader het podium bestijgt om enkele Vlaamse ‘klassiekers’ zeer ongevraagd nieuw leven in te blazen.

Van de Korenmarkt gaat het via de claustrofobische Polé Polémassa op de Graslei naar de immer te vermijden Groentemarkt, waar een inwisselbare coverband van vijftigers voor de tigste keer ‘Sweet Dreams (Are Made of These)’ of, oh horreur, ‘Kom van dat Dak Af’ aanheft, waarna u onvermijdelijk belandt bij het Dreupelkot. Nu hoor ik u, in uw hardnekkige enthousiasme peinzen: het Dreupelkot, die idylle langs de Leie met een keur aan jenevers, dat kan alleen maar goed aflopen, toch? Een begrijpelijke assumptie, maar u vergeet het Nederlandse gezelschap bronstige mannen op bachelorweekend, dat door een speling van het lot en van TripAdvisor ook op het terras van het Dreupelkot is verzeild geraakt. Zonder verpinken begint een van hen, de meest vrijgezelle van allen, in uw oor te schreeuwen hoewel er in de verste verte geen omgevingslawaai te overstemmen is, zanikend over het WK voetbal of, erger nog, seksistische bagger uitkramend over ‘Belgische Wijven’. Er zit dus niks anders op dan onverwijld, zij het na drie zure appeljenevers, andere oorden op te zoeken.

De droevige echo’s van uw voetstappen in de doodse transitzone die de Langemunt op dit inmiddels late uur is, doen u nog sneller schrijden in de richting van eeuwige reddingsboei de Vlasmarkt. Uw vastberadenheid om de avond te redden valt echter in het water wanneer wie anders dan Larissa het onzalige plan opvat om halt te houden bij een van de kermisattracties op de Vrijdagmarkt. Het volgende moment zit u met twee gepropt in een botsauto of een rollercoasterwagonnetje en twee minuten en vijf euro later verlangt u met weemoed terug naar de tijd dat u nog beschikte over een maaginhoud, naar behoren functionerende scheenbenen en een ruggengraat uit één stuk.

Na al die ellende, denkt u, zal het zo onderhand wel gedaan zijn met het gedraal, getalm en gelanterfant, maar niets is minder waar. De vier belangrijkste Pijlers van Oponthoud heeft uw bonte compagnie immers nog niet eens achter de kiezen en ze manifesteren zich nu doodleuk  allemaal tegelijk: Opladen, Afhalen, Volschransen en Optyfen. Persoon 1 schuimt de hele Vlasmarkt af op zoek naar een stopcontact om zijn gsm op te laden, Persoon 2 gaat vrolijk achteraan de 27 mensen tellende rij bij een bankautomaat staan en Persoon 3 & 4 scharen zich in een gelijkaardige stoet voor een wereldvermaarde Spitburger, die ze luttele seconden na ontvangst in het feestgedruis simultaan op de grond zullen laten kletsen. En dan zijn er nog Personen 5 tot 7 die spoorloos zijn verdwenen ten gevolge van een alcoholintoxicatie of een van elke romantiek verstoken Tinderavontuur.

En terwijl u daar verloren staat op de Vlasmarkt, waar de muziek te luid staat om te praten en te stil om te dansen, leggen de eerste zonnestralen een tafereel bloot dat alleen kan omschreven worden als de derde kring van Dante’s Inferno. De schier ontnuchterende aanblik spoort u ertoe aan de rust van uw bedstee op te zoeken, maar niet zonder nog een Irish coffee en een boterkoek of twee naar binnen te kluiven.

Als u uiteindelijk onder de veren ligt, komt u tot de slotsom dat het wederom een pareltje van een roemloze non-avond, een verbluffend staaltje doelloos dreutelen is geworden, dat het wars van de Nederlanders, de kermisblessures en het verlies van manschappen al bij al meer dan gezellig was en dat u finaal toch maar weer moe, voldaan, en aangenaam melancholisch kunt gaan slapen.

Wel niet te lang uitslapen natuurlijk, want morgen gaat u met uw boezemvrienden kort na de middag wat cultuur consumeren, dan een concertje of twee meepikken op de Kouter en daarna flink doorfeesten op de Vlasmarkt met de liefde van uw leven.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?