© Koen Keppens

Concertreview: dEUS, Blöf , Richard Ashcroft en Nataniel Rateliff & The Nightsweats op TW Classic 2018

, door (wim wilri)

22

'Sory schattekes. We zijn over tijd. Een volgende keer!' dEUS (★★★☆☆) kreeg een volle wei tegen zich, toen slotsong 'Suds and Soda' - dat nog maar pas met dat typerende viooltje was ingezet - weer werd afgebroken. Over een anti-climax gesproken… dEUS droop met de staart tussen de benen af, en had het aan het begin van de set ook al niet echt in de markt gehad. Tijdens 'Girls Keep Drinking' werkte de gitaar van nieuwe rekruut Bruno De Groote plots niet meer. Tom Barman kampte met technische problemen, en de bas van Alan Gevaert zat te luid in de mix. Viel daardoor het hele optreden in duigen? Gelukkig niet.

De Antwerpse groep kwam op toen de Rode Duivels net winnend hadden afgesloten. Met violist Klaas Janszoons die triomfantelijk een driekleur om had als een cape. 'Bruno op de gitaar. Bruno. De. Groote!', wees Barman naar het nieuwe groepslid. Niemand kan de présence van Mauro Pawlowski vervangen, en dat was ook niet de bedoeling. Hoewel zijn maniërisme soms aan zijn illustere voorganger deed denken, liet De Groote in Werchter vooral zijn gitaar spreken. Hij zette '(Theme from) Turnpike' mooi naar zijn hand, en gaf de song een andere dynamiek. De Groote beschikt ook over een mooie stem, vindt Barman. Dat liet die horen tijdens 'Fell of the Floor, Man'. En zo zat voor het eerst sinds lang ook 'Hotellounge (Be the Death of Me)' nog eens in de set. Alleen al daarvoor hulde aan de nieuwe gitarist. 

'Sun Ra' en 'Bad Timing' zaten er trouwens pal op. 'We doen een België-Japanneke', riep Barman, die besefte dat de eindmeet in zicht was en zijn groep nog moest scoren. Tot de arbiter plots onverbiddelijk affloot. Het was dus een wisselvallige comeback, maar dEUS stoomt zich klaar voor een nieuw hoofdstuk. Deze zomer volgen er nog een aantal festivals in binnen- en buitenland, en in de winter wil Barman terug de studio induiken met zijn herboren band.

Om één uur 's middags had Blöf (★★★☆☆) de ondankbare taak om samen met presentatrice Ann Lemmens de vroege vogels wakker te krijgen. In Nederland is de Zeeuwse groep hoofdact voor 50.000 fans op hun eigen zomerfestival, in Werchter moesten ze openen. Dat vond het viertal zeker niet te min. 'Harder dan ik hebben kan' kreeg veel bijval op de aardig gevulde wei. Aan het slot van de set noteerden we twee mooie momenten. Geike Arnaert kwam 'Zoutelande' meezingen. Het duet is intussen zo'n grote hit dat het alle records in de Ultratop deed sneuvelen - al 21 weken op nummer 1! Het was lang geleden dat Arnaert op zo'n groot festivalpodium stond, en ze straalde met een grote glimlach. Blöf scoorde extra punten door hun oorwurm niet tot het laatst te bewaren, maar te eindigen met 'Iedereen is van de wereld' van The Scène. 'We willen de nagedachtenis van Thé Lau graag levend houden', zei frontman Paskal Jakobsen. Blöf stopte stiekem nog een stukje 'Papa Was a Rolling Stone' in dat eerbetoon.

Er stonden opvallend veel festivalgangers in rood, geel en zwart op de wei. Dat had ook Richard Ashcroft (★★★★☆) gezien. 'We kwamen allebei zo dichtbij', zuchtte de Brit naar de massa. 'En eerlijk: wat maakt die match vandaag nog uit…' Gelukkig dacht hij niet hetzelfde over zijn concert. Ashcroft bracht niet alleen de attitude (een dichtgeritste rode bomberjack in de loden hitte), maar ook zijn heerlijke rauwe stem. 'Dit is een mooie dag', knikte de ex-zanger van The Verve, toen hij 'A Song For the Lovers' inzette. Ashcroft speelde recent werk. Zo was hij blij met de positieve respons op 'Hold On' van zijn plaat These People uit 2016. Maar de zanger smeet zich ook in zijn classics. Hij bond een gitaar om, vroeg om een extra blikje Belgium-pils aan zijn roadie en zette een prachtig 'Lucky Man' in. Kippenvel op een bloedhete dag. Ashcroft wist zich kundig omringd met vier muzikanten (ook al kwamen de violen uit een doosje), maar speelde 'The Drugs Don't Work' helemaal alleen. 'Bittersweet Symphony' werd -lekker predikend- als slotsong gespeeld, en kreeg de grootste respons. Een backdrop had deze zanger niet nodig om iedereen zijn naam te laten onthouden.

Nathaniel Rateliff (★★☆☆☆) moest TW Classic betreden tijdens de troosting tussen België en Engeland. Veel troost bracht dat hem en zijn Nightsweats niet. Aan de North West Walls op de wei kon je ook naar de kleine finale gaan kijken. Nog voor Rateliff op het podium stond had Meunier al gescoord, en galmde de stem van Frank Raes over Werchter. 'Ik ken niks van voetbal. Dus: let's get on with it', knikte Rateliff toen hij de toepasselijke opener 'Be There' inzette. Met drie blazers, een enthousiaste toetsenist en de uitstekende songs uit het nieuwe 'Tearing at the Seams' probeerde de Amerikaanse zanger met de brede hoed toch de aandacht te houden. 'Out on the Weekend' was gemaakt voor festivals als deze. Rateliff en zijn band brachten sfeer, en pepten het publiek op om haast de hele set mee te klappen. De zanger danste als een Blues Brother op zijn dunne beentjes en dankte het publiek om te luisteren. Er was echter één vloek: telkens als er gejuich op de wei weerklonk zag je iedereen naar de smartphone grijpen, om de laatste stand op het WK te bekijken. 'Niemand kan op tegen onze jongens', knikte Tom Barman later in de vooravond. En gelijk had hij. Dat mag je gerust een 'S.O.B.' noemen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?