© Stefaan Temmerman

Concertreview metaldag Lokerse Feesten: Diablo Blvd (***), Hatebreed (****), Gojira (****), Steel Panther (**), Judas Priest (****)

, door (wim wilri)

4

"De jeanneterij heeft lang genoeg geduurd." Alex Agnew had geen medelijden met de festivalgangers, die al vroeg op de Grote Kaai stonden af te zien van de warmte. Zijn band Diablo Blvd (***) had maar een half uurtje gekregen om zich waar te maken. De frontman wou interactie zien. Die kreeg hij ook tijdens 'Demonize', met een eerste wall of death en moshpit. Gisteren was het de eerste keer dat de Antwerpse metalband in Lokeren stond, amper één dag na hun optreden op het Duitse Wacken-festival. Er zouden nog meer bands volgen die westwaarts richting Waasland kwamen afzakken.

Diablo Blvd is aan een afscheidstour bezig, die hen nog naar Alcatraz en Pukkelpop brengt en in december definitief stopt in de AB. De frontman smeet zich dertig minuten voluit. Hij pakte vocaal uit tijdens 'Rise Like Lions', probeerde het publiek aan het dansen te krijgen bij het swingende 'Sing From the Gallows' en maakte grapjes. Zo vroeg Agnew het publiek even te wachten met meeklappen aan de start van 'The Future Will Do As It's Told', een topsong uit jongste plaat Zero Hour. "Onze drummer kan niet veel aan, hij kan jullie ritme niet volgen…" Dat bleek vooral een ironische knipoog. Net als de zwarte vest die Agnew het hele concert aan hield. "Als je cool bent, moet je afzien…", was het motto van de doorweekte zanger.

Agnew trok alle aandacht. Meer interactie van de rest van de band had gemogen. Bassist Jan Rammeloo leek meer bezig met zijn pedalen en een wesp op het podium. En het gitaarduo Andries Beckers en Tim Bekaert schoot pas uit de startblokken tegen het einde van het korte concert. 'Black Heart Bleed' was Diablo Blvd zoals we ze graag zien. Met een rookmachine in overdrive, Beckers die zijn gitaar tot boven zijn hoofd tilde en Bekaert die zijn vuist balde naar het enthousiast meezingende en dansende publiek. Eindigen met deze publiekslieveling bleek de juiste keuze voor de Antwerpenaren.

Lees verder onder de foto.

Melodische death metal

Als een geluidsmonitor spontaan begint te smeulen en roken op het podium, dan besef je pas hoe bloedheet het is in Lokeren. Fire, water, burn… Het euvel deerde At The Gates (***) niet. Een roadie kwam erger voorkomen. Terwijl hij de oververhitte box naar achter zeulde, miste de Zweedse melodische death metalband geen enkele noot.

At The Gates is volop aan een derde leven bezig. Na hun comebackplaat At War With Reality vier jaar geleden is nu To Drink From The Night Itself uit. Een waardige opvolger, waar veel uit gepuurd werd in Lokeren.

De songs van At The Gates gingen er in Lokeren even vlot in als watertjes op de wei. Brulboei Tomas Lindberg hield net als Alex Agnew zijn zwarte vestje aan, maar na drie songs in de hitte vond hij dat meer dan genoeg. De frontman met het petje sprak het publiek toe in vlekkeloos Nederlands, en vertelde dat hij tegenwoordig in Antwerpen woont. Waarna de band een nieuwe song boordevol complexe ritmes inzette.

Het vertrek van snarenplukker Anders Björler vorig jaar heeft de band hoorbaar goed opgevangen. Als vervanger werd gitarist Jonas Stälhammar aangetrokken - die naam alleen al! Hij heeft zich de sound van de band goed eigen gemaakt. Deze bende had humor. "Houden jullie van death metal?", vroeg Lindberg grijnzend. Waarop de groep kort een streepje jazz inzette. Een ludieke knipoog, maar voor het overige was het muzikaal ernst geblazen.

Terwijl een brandslang richting het midden van de Grote Kaai werd getrokken om water en koelte te brengen, legde At The Gates nog wat extra hout op het vuur. De Zweden eindigden instrumentaal, met enkel de bassist en gitarist die overbleven op het podium en een mooi melodisch slotakkoord brachten.

Hatebreed

Wat een liefde en enthousiasme voor Hatebreed (****). De Grote Kaai stond helemaal volgepakt voor deze Amerikaanse hardcore punkhelden. Een show van de band uit Connecticut stelt eigenlijk nooit teleur. Zelfs onder de loden ploert bleef frontman Jamey Jasta de massa voortdurend ophitsen. Niet dat dat echt nodig was. Lokeren leefde zich massaal uit op songs als 'This Is Now' en 'Smash Your Enemies'. Er ontstonden grote pits, de security had de handen vol met de massa crowdsurfers en de fans balden graag hun vuisten voor zoveel inzet.

Hatebreed droeg 'Perseverance' op aan hoofdact Judas Priest ("we danken ze om metal zo lang levend te houden") en ook Vinnie Paul, de onlangs overleden drummer van Pantera en Hellyeah, werd niet vergeten. "Ik zie jullie zweten", knikte Jasta naar de fans. "Zijn jullie moe?" Dat bleek niet het geval. Groep en publiek werden bij het massaal meegezongen 'Live For This' één. Tot voorbij de geluidstoren gingen de handen op elkaar. Ook hardcore-maagden gingen massaaloverstag. Jasta knipoogde naar Steel Panther, die recent controverse opriep door een gitaarpedaal 'Pussy Melter' te noemen. Dat mag niet in het #metoo-tijdperk. Waarop Jasta verkondigde dat hun gitarist een eigen effectpedaal op de markt zou brengen, onder de naam 'Ballcrusher'. Hatebreed vermorzelde onze testikels met plezier verder. 'I Will Be Heard' bracht een laatste moshpit en meezingmoment, en was haast tot in Gent te horen.

Grap uitgewerkt

De grap van Steel Panther (**) is stilaan uitgewerkt. Uiteraard waren er veel blote borsten te zien tijdens hun show. Uiteraard werden er tijdens '17 Girls in a Row' en 'Gloryhole' gewillig dansende meisjes op het podium gehaald. Uiteraard werd er gelachen met de geaardheid van bassist Lexxi Foxx. Wie Steel Panther de voorbije jaren aan het werk zag (hier in Lokeren in 2016 of vorige zomer op Graspop) kende de routines van de parodie-band intussen blindelings. Hun optredens zijn een puberaal cabaret. Een herbronning zou welgekomen zijn, opdat Steel Panther opnieuw zou weten verrassen.

De leukste momenten waren alvast de onverwachte. Toen zanger Michael Starr even naar achter was, zette het resterende trio een streepje 'Rush' in. Om vervolgens te verkondigen dat ze zowaar Ozzy Osbourne waren tegengekomen backstage, en Starr tijdens een perfect gebracht 'Crazy Train' een (goede) imitatie bracht van de legendarische Black Sabbath-zanger. Starr scoorde minder toen hij bij 'Asian Hooker' "Brussel, konichiwa!" riep. Gitarist Satchel wist gelukkig wel waar hij was: "Ik ken de beste zanger uit de metalwereld, Lokeren", pochte hij. "Rob Halford is er helaas nog niet, maar onze zanger wel."

Steel Panther keuvelde te veel, en speelde te weinig. Hun drummer had aan het begin van het concert problemen met zijn cimbalen. Een roadie moest komen helpen. Stix Zadinia scoorde wel toen hij Def Leppard parodieerde en met één arm speelde. Steel Panther kreeg een beha het podium op geworpen bij 'Poontang Boomerang', en charmeerde door een vrouw (Caroline) uit het publiek te halen en haar allerlei vunzigs toe te zingen in 'Girl From Oklahoma'. Entertainend was Steel Panter zeker. Maar muzikaal uit de band springen deden ze te weinig. Hun jongste plaat is daarvoor te veel een slap handje. Dan liever 'Death To All But Metal', waar het viertal mee afsloot. Poison en Cinderella waren nooit veraf.

Toekomstige hoofdact?

Wat een machtig geluid heeft Gojira (****) toch. In de ondergaande zon spuwde het Franse viertal een uur lang gloeiend hete magma. Niet toevallig de naam van hun jongste (doorbraak)plaat. Gojira bruiste van de energie, en zette die om in uiterst strakke songs. De metalwereld heeft deze groep duidelijk helemaal omarmt. Zelfs ultrazware en technische moeilijke songs als 'L'Enfant Sauvage' werden luidkeels meegebruld en toegejuicht. "Comment ça va?", vroeg zanger en gitarist Joe Duplantier, die graag reuzenpassen zette op het podium. Die kon je even letterlijk als figuurlijk nemen.

Gojira zet alsmaar grotere stappen richting de status van hoofdact. Het nieuwe 'Stranded' was een goed voorbeeld van hoe hun muziek evolueert. Terwijl op het podium metershoge vlammen nog meer hitte brachten, marcheerde er muzikaal een duizendkoppig leger over je heen. Hulde aan Gojira om hun eigen weg te blijven bewandelen. En de nieuwe(re) fans er aan blijven te herinneren dat de broers Duplantier al lang aan de weg timmeren.

"We tourden 20 jaar geleden al door België", vertelde de frontman trots. "Leuk stadje hier trouwens. Wel jammer dat het wat fake oogt." De zanger refereerde al grappend naar het decor van de Grote Kaai, met zijn spandoeken die een stratendecor voorstellen. De muziek van de Fransen was allesbehalve fake. Ja, er waren gimmicks toen enkele fans opblaaswalvissen bovenhaalden voor 'Flying Whales'. Maar dat werd uit liefde gedaan. Duplantier ging steeds meer rondjes draaien op het podium. 'Silvera' speelde hij als een dolle leeuw in een kooi. Gojira was zestig minuten lang half mens, half machine. Staalhard als een alpenmassief. 'Vacuity' werd een laatste stomp in je maag. Toen de groep triomfantelijk afscheid nam, bleef het publiek om meer brullen. Dit concert deed ons alvast uitkijken naar nieuw werk, dat er hopelijk snel aan komt.

Lees verder onder de foto.

Metalpioniers

Gojira ging snel douchen om zelf naar Judas Priest (***) te komen kijken. De Britse metalpioniers stonden geen twee maanden geleden al op Graspop. In Lokeren waren ze als hoofdact geprogrammeerd. De band speelde een haast identieke set aan die in Dessel. Toch veroverde het vijftal in de bisronde vele harten. Gitarist Glenn Tipton kwam de groep dan even vervoegen. Uitleg hoefde daarbij niet, vond zanger Rob Halford. Maar voor de onwetenden: de gitarist moest de groep recent verlaten omdat er Parkinson bij hem was vastgesteld. Bibberend en bevend zette Tipton op de Grote Kaai 'Metal Gods' in. Hij voelde zich goed genoeg om voor een groot publiek te staan.

Bij het massaal meegezongen 'Breaking the Law' ging Tipton zelfs mee vooraan heupwiegen, naast co-gitarist Richie Faulkner. En bij de feestelijke slotsong 'Living After Midnight' nam hij zowaar de solo voor zijn rekening. Respect voor groep en gitarist om zo waardig afscheid te nemen. Tipton's handen bibberden weliswaar te hard om nadien nog enkele plectrums aan de fans te geven. Dat liet hij aan een roadie over. Hij legde de hand op het hart en dankte de trouwe metalheads voor zoveel liefde.

De passage van Tipton inspireerde ook de groep. Die was redelijk routineus gestart met het nieuwe 'Firepower' uit hun gelijknamige plaat. De stem van Halford had dan nog wat smeerolie nodig vooraleer hij voluit begon te zingen. Vanaf 'Turbo Lover' zat het vocaal goed, en kwam Faulkner wijdbeens naast zijn frontman staan. Jammer dat net dan een vervelende basdreun de synergie dreigde te verpesten. Gelukkig slechts voor even. De groep die de lederlook in de hardrock introduceerde had een Harley-motor bij, om 'Hell Bent For Leather' nog meer kracht bij te zetten. "The Priest is back", brulde Halford luidkeels. Lokeren was toch vooral opgetogen over de slotronde.

Brides of Lucifer (**) kwam pas diep in de nacht het podium op en moest het met een halflege Kaai stellen. Veel metalfans gaven er na een vermoeiende dag de brui(d) aan. Het metalproject van Koen Buyse (Zornik), Steven Kolacny en een deel van het Scala-koor startte slordig. Er stonden naast dertien zwarte bruiden ook twee gitaristen op het podium.

Maar de tegenhanger van Buyse miste meteen twee songs door technische problemen. 'Holy Diver' (Dio) en 'Poison' klonken daardoor nooit voluit. De engelenstemmetjes van Scala werden van op een stalen brug over het podium gebracht, maar voor interactie moesten vooral de muzikanten vooraan zorgen. Steven Kolacny speelde 'South of Heaven' (Slayer) op een demonisch stalen klokkenspel. Een technisch moeilijke song, die niet foutloos gespeeld werd. Ook 'Walk' (Pantera) bracht muzikaal en fysiek nauwelijks vuurwerk. Het was een moedige zet om 'Painkiller' van Judas Priest te coveren. Maar als je een uur eerder het origineel aanhoorde, viel deze Vlaamse versie erg licht uit. Het publiek stond er bij en keek er naar als koeien naar een voorbijrijdende trein. De groep eindigde met stevige songs als 'Chop Suey' (System of a Down) en 'Duality' (Slipknot), en kreeg bij de volhouders toch de handen op elkaar. Er is nog veel oplapwerk aan dit Brides of Lucifer, dat net een eerste plaat uit heeft. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?