© Stefaan Temmerman

Concertreview punkdag Lokerse Feesten: Suicidal Tendencies (***), Turbonegro (**), Bad Religion (****), Dropkick Murphys (****)

, door (wim wilri)

18

De Lokerse Feesten houden van ankerpunten. Naast de Stalen Zondag met het beste hardrockgeweld is ook 'woensdag punkdag' er al enkele jaren een traditie.

Suicidal Tendencies (***) stond twee jaar geleden nog op die metaldag, maar paste gisteren even goed in punkgezelschap. Het Californische vijftal uit Venice tekende voor de grootste circle pits van deze tiendaagse. Tijdens 'Cyco Dance' stak er langs beiden kanten van het podium een heuse wervelwind op. Eentje die gelukkig niet de Grote Kaai leegspoelde, zoals een dag eerder tijdens het verzopen (en stilgelegde) concert van Triggerfinger.

Frontman Mike Muir mag dan al 55 zijn, zijn energie en gekke bewegingen ('vang dat balletje! vang dat balletje!') doen hem nog altijd overkomen als een jonge pitbull. Eentje met hondsdolheid weliswaar, want de zanger rende haast drie kwartier lang bezeten over het podium. Om tijdens het afsluitende 'Pledge Your Allegiance' ook de eerste rijen op te zoeken en op te hitsen. Nadat hij – uiteraard –eerst zelf 40 hossende fans het podium opsleurde. Om maar te zeggen dat Suicidal Tendencies een crossover-band is van het volk en voor het volk.

Muir kwam naar de Grote Kaai in goed gezelschap. Met trouwe Deano op gitaar. Met een bassist die even breed als hoog was, maar tegelijk erg beweeglijk bleek en goed kon fingerslappen. En vooral met Dave Lombardo (ex-Slayer) achter het drumstel. Deze menselijke metronoom verdeelt zijn tijd tegenwoordig tussen twee 'zotte Miken'. Met Mike Patton heeft hij het crossover thrash-band Dead Cross. Als die weer huiswaarts gaat, trekt de drummer met Suicidal Tendencies op.

Het klikte gisteren tussen frontman en drummer. Tijdens de intro van openingssong 'You Can't Bring Me Down' ging de zanger met de eeuwige bandana al meteen dollen aan de drumriser.

Muir blijft op zijn best wanneer hij predikt, en dat deed hij in Lokeren meermaals. "We worden allemaal ooit onderuitgehaald in het leven. Het komt erop aan telkens opnieuw recht te staan", zei de zanger tijdens de intro van 'Freedumb'. Een levenswijsheid die evenzeer voor hemzelf als de fans gold. Muir haalde ook een mail aan, die hij recent van een koppel Belgische fans kreeg: "Ze vertelden me dat ze hun kinderen van 8 en 12 naar de show wilden meenemen, en hun kennissen daar kritiek op hadden. 'Moet je kinderen wel blootstellen aan zo'n man en zo'n muziek?' Waarom niet…?", vroeg Cyco Miko zich af. "Ik drink niet, heb nooit drugs gebruikt." Zijn kicks en adrenaline haalt deze zanger uit optredens voor zijn publiek. 'War Inside My Head' was een toepasselijk hoogtepunt. 

Muir kwam gisteren over als een diesel. Naarmate het concert vorderde, ging zijn stem alsmaar beter klinken. Gelukkig heeft Lokeren geen lage-emissiezone, en mocht hij hier vrolijk blijven 'vervuilen'. De zanger vertelde dat zijn band op 17 september een nieuwe plaat uitbrengt, en beloofde nog eens terug te komen.

'Frontman Muir kwam gisteren over als een diesel. Naarmate het concert vorderde, ging zijn stem alsmaar beter klinken'

Zich neerleggen (bij de feiten)

De tijd dat Turbonegro (**) boeide is al lang voorbij. Vijftien jaar geleden kwam je in elk Vlaams jeugdhuis of biertent wel iemand met een Turbojugend-vest tegen. Het was de periode dat deze Noorse punkrockgroep piekte.

Intussen zijn ze al aan een derde leven toe. Met sinds enkele jaren Anthony Madsen-Sylvester als (nieuwe) zanger. Hoewel hij boordevol tatoeages stond, kwam de frontman in jeansshort eerder over als een slap knuffelbeertje. "Dit was een lied uit onze nieuwe plaat!", riep de zanger trots na 'Part III: Rock N' Roll Machine'. "Heeft iedereen die al gehoord?" Toen daar amper reactie op kwam, zette de band plaagstotend 'Bohemian Rhapsody' van Queen in. "Een oud liedje van ons", grapte de zanger. De ironie wil dat die klassieker wél luidkeels werd meegezongen in Lokeren.

Turbonegro heeft na zes jaar stilte met RockNRoll Machine nog eens een plaat uit, maar het waren toch vooral de oude liedjes die nog op enige respons konden rekenen. Zoals 'All My Friends Are Dead' of slotakkoord 'I Got Erection'. Hoewel… Madsen-Sylvester deelde het publiek in twee om hen te (proberen) laten meezingen, maar ging er al snel zelf bij liggen.

Van Turbonegro onthouden we dat ze eruitzagen als een bende foute matrozen. Met salopetten aan, gekke hoedjes op en een ledernichten-look. De Noren hadden ook hun Rafke-van-de- Paranoiacs bij. Een toetsenist die evenzeer de tamboerijn bespeelde. Heel wat songs werden vierstemmig gezongen, maar bleken onderling inwisselbaar. Ze trokken haast allemaal op 'Heaven Is a Place On Earth' (Belinda Carlisle) met een gitaartje onder. Openen deed Turbonegro gisteren met 'Well Hello'. Nee, dit was eerder een goodbye

Prachtige predikende professor

"This is just a punk rock song…", predikte zanger Greg Graffin. En zo speelde zijn Bad Religion (****) er liefst 25 (!) in amper een uur tijd. Pas na ruim 20 minuten sprak de frontman enkele woorden naar het publiek. Om nog eens zoveel later (voor het eerst) van zijn flesje water te nippen. Raymond Goethals zei het al: nie zievere, speule…

Deze krasse punkrock-knarren verveelden geen seconde in Lokeren. Daar kreeg je simpelweg de tijd niet voor. Beginnen deden ze door integraal hun plaat Suffer te spelen. Dertig jaar oud intussen. "Voor diegenen die daar nog op zitten wachten", knipoogde de frontman. Bad Religion is Graffin zijn zomervakantie. Tijdens het schooljaar is hij professor in de evolutieleer en paleontoloog aan de universiteit van Californië.

Vroeger was zijn band lang de verplichte (en verdomd goede) hoofdact op de skatestage van Pukkelpop. In de zomermaanden predikt Graffin nog altijd graag het gospel van de punk. Op zijn 53 zag hij er dan wel als een oudje uit (met wit haar – het weinige dat hem restte in een klein hanekammetje), maar de frontman heeft nog steeds diezelfde loepzuivere en krachtige stem. Met een wijzend vingertje onderwees hij Lokeren graag. Nooit belerend, evenwel. Al moet hij bij 'Delirium of Disorder' en 'Land of Competition' toch verdomd vaak aan Donald Trump hebben gedacht.

Grappige kerels trouwens, die van Bad Religion. Ze hadden een roadie bij die een bordje met de woorden 'Oh Ya' omhoog hield, elke keer wanneer die woorden werden gezongen. Ook bassist Jay Bentley brulde elk woord mee. Na het integrale Suffer volgden enkele nieuwere liedjes, en dan barstte dit concert helemaal los. 'Generator' zette de bisronde in (hoewel de groep nooit het podium verliet – laat ons zeggen dat de adempauze voldoende was als signaal). Bij '21st Century Digital Boy' stond er niemand meer stil, en kreeg de band ook van de Dropkick-fans (er waren er héél veel) luid applaus en een overvloed aan crowdsurfers. 'Sorrow' werd door iedereen in Lokeren meegezongen. "A-mineur is de meest trieste toonaard", wist de zanger. Maar wij werden hier vrolijk van. Eindigen deed Bad Religion met een kraker uit hun allereerste plaat van 36 jaar geleden: 'Fuck Armageddon… This is Hell'. Als dit de hel was, dan kwamen we er graag. Volgende zomer mag Bad Religion gerust nog eens terug komen.

'Als dit de hel was, dan kwamen we er graag. Volgende zomer mag Bad Religion gerust nog eens terug komen'

Hier is dat feestje!

Lokeren had zijn laatste grammetje energie opgespaard voor Dropkick Murphys (****). Het wou die dansbenen en overtollige kilo's na de vele paardenworsten dolgraag kwijt. Vanaf het moment dat de Amerikaanse Ieren opkwamen, kolkte de Grote Kaai. Hier is dat feestje, had Lokeren collectief besloten. Dropkick Murphys geloofde het haast zelf niet. "Wij hebben de tijd van ons leven!" riepen de Keltische punks halverwege het concert. Zanger Al Barr en zijn troepen trokken constant naar voor. Om de fans van vlakbij aan te blijven moedigen. Ze begrepen niet dat ze na (groot voorbeeld) Bad Religion geprogrammeerd stonden, en die uitzinnige reacties haast evenmin.

Dropkick Murphys startte hier – na een pauze van twee maanden – zijn Europese zomertour. Ken Casey liet de bas liggen in Lokeren. Hij onderging een schouderoperatie. Casey werd stil maar kundig vervangen door de bass-roadie. De zeven 'fighting Irish’ uit Boston hadden er overduidelijk zin in. Rocken deed de band zoals het dat al 22 jaar doet. Met banjo, trekzak, tin whistle en een overdosis aan enthousiasme. Songs als 'The Wild Rover' kan je gerust belegen noemen ('Noordzeekusten', iemand?), maar in Lokeren leidde het lied tot een imposante samenzang. Het grootste Chiro-bal van Vlaanderen. Tijdens 'Paying My Way' en 'Going Out in Style' klonk het publiek zo immens luid, dat je niet anders kon dan je mee laten drijven op zoveel passie. Of een voorbeeld te nemen aan honderden anderen, die de zee aan crowdsurfers vervoegden.

'I'm Shipping Up To Boston' opende de korte en krachtige bisronde, waarop de band graag een massa vrouwen het podium op haalde voor de dronken ballade 'Kiss Me, I'm Shitfaced'. Om af te ronden met hun eigen levensles.  De groep uit Boston besloot met de toepasselijke AC/DC-cover 'Dirty Deeds Done Dirt Cheap'. En dat deden ze goed.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?