© Koen Keppens

Concertreview: David Crosby in OLT Rivierenhof

, door (ss)

13

‘I know I’m in Belgium, I’ve been here before, right?,’ zei Crosby in een van zijn even grappige als warrige bindteksten (Trump noemde hij ‘the orange disaster’). Hij was hier al verschillende keren eerder met Graham Nash en Stephen Stills, en dat verklaart wellicht waarom het Rivierenhof, voor toch een levende legende en een groot talent, maar half gevuld was. Het fin de saison kwakkelweer was misschien een andere reden (al bleef het droog) en het feit dat die andere hippie, Nick Mason, een paar kilometer verder de catalogus van de vroege Pink Floyd aanbood eenzelfde publiek bereikte dat dus moest kiezen, kan een andere oorzaak zijn.

Deze keer trad Crosby dus solo aan, omdat hij ruzie heeft met a) Stephen Stills, b) Graham Nash, c) Neil Young en d) zowat iedereen. Hij kon het zelfs niet laten Neil Young recent te beledigen toen die met de actrice Daryl Hannah trouwde.

Hoe dan ook: de spreekwoordelijke afwezigen waren achterlijk, want niet alleen klonk Croz minstens twintig jaar jonger dan hij is (77), hij had een puike groep bij (waaronder zijn zoon James Raymond op piano, de Steelydaniaanse Steve DiStanislao op drums, geefmijeensnaarenikbouweenkathedraalvangeluidgitarist Jeff Pevar en Mai Agan, een briljante bassiste uit, of all places, toch voor Californische folkrock, Estland) en de setlist was bijna perfect. En hij speelde, ook niet mis voor een oude dikke diabeteslijder, meer dan twee uur lang. Van prachtige soloklassiekers als ‘The Lee Shore’ en ‘Guinnevere’ over C,S,N&Y werk als ‘Almost cut my hair’, ‘Delta’, ‘Judy Blue eyes suite’ en ‘Long time gone’ tot een ouwe Byrds hit (‘Eight Miles High’), een vleugje CPR (de groep die hij met een inktzwart gevoel voor humor noemde naar zijn vertrouwdheid met hartaanvallen) en het beste uit zijn recente drie cds. Maar helaas niet zijn beste recente song ‘Slice of time’.

‘I didn’t write any of the hits, only the crazy and weird little songs,’ zei Croz vals bescheiden, want net hij maakte het verschil, met zijn unieke akkoordjes, JoniMitchell-achtige tunings en prachtige melodieën.

Toen een man ‘I love you, David!’ riep, reageerde Crosby: ‘Thank you. Maar laat dat volgende keer door je zus of je vriendin zegggen. Mànnen die zeggen dat ze van me houden doet me te veel aan mijn verblijf in de gevangenis denken.’

Crosby verdiende beter dan een halvol amfitheater. Wat is het toch met de Vlaming? Vorig jaar was het casino van Oostende voor Brian Wilson evenmin uitverkocht. Denken mensen ‘Ik heb hem al eens gezien’, of komen zijn leeftijdsgenoten niet meer buiten, of was het de concurrentie van Nick Mason? Wat het ook zij, ik had deze avond de avond daarop met plezier nog een keer beleefd. Want tenzij Crosby zijn miraculeus ook zijn volgende hartaanval overleeft en de tachtig haalt, was dit een afscheid.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?