© Stefaan Temmerman

King Diamond op Graspop: Spelplezier in spookkasteel

, door (wim wilri)

134

Die nieuwe plaat zal ‘The Institute’ heten. Wanneer ze precies uit komt, kon de met stevig geschminkte zanger nog niet kwijt. “We werken er aan!” Het gloednieuwe ‘Masquerade of Madness’ klonk alvast veelbelovend. Het dreef op een zompige, smerige riff en werd onderbouwd door dubbele basdrums en angstaanjagend hoge vocals. Vintage King Diamond kortom.

Het was opvallend hoe goed de Deen bij stem blijft. Hij liet de mensenmassa even in de waan dat zijn dagen geteld waren, door bewusteloos in een rolstoel te komen opgerold. In zijn arm stak een katheder. Zijn duivelse danseres wekte hem tot leven. Waarop de zanger zijn met beenderen bezette micro vastgreep en uithaalde. Gefopt!

King Diamond had een fraai decor bij. Vers metselwerk dat speciaal voor hem was opgebouwd in de Marquee. Liefst drie verdiepingen hoog. Een kruising tussen een kasteel en een gevangenis. Met centraal in het midden een drumstel. En daar onder, boven en langs de zanger, die diabolisch rondzwierf. Zijn gitaristen (snarenplukker Andy LaRocque speelt al sinds 1985 met hem samen) bleven de hele tijd opzij in de schaduw. Maar speelden erg strak.

Bij ‘Abigail’ haalde King Diamond een klein meisje boven. En een even klein zwaard. Om de pop (wees gerust, niets wreeds in de metal gebeurt écht) te doorboren en zijn eigen luchtpijpen open te zetten. King Diamond zong zo hoog, dat alle honden in Dessel en Mol spontaan mee aan het huilen sloegen. Zo’n impact heeft deze man. King Diamond bleef een uur lang verrassen. ‘Voodoo’ was een gouden oudje. En ‘Behind These Walls’ was een song die hij nooit eerder live bracht. Je begreep meteen waarom grote acts als Metallica dit Deens icoon als inspiratiebron blijven citeren.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?