© Stefaan Temmerman

Lamb of God op Graspop 2019: dwars door de geluidsmuur

, door (wdo)

191

Wie zich ietwat bevuild voelde na het stevig staaltje volksmennerij dat Disturbed ten tonele bracht, een band van een heel andere orde voor de kiezen. Lamb of God doet niet aan ballads en weet waarschijnlijk niet wat het begrip ‘akoestisch’ inhoudt.

Wat die bands wél met elkaar gemeen hebben, is dat de zanger een regelrecht fenomeen is. Maar wederom in een geheel andere categorie: Randy Blythe heeft ’t postuur van wijlen Ronny James Dio, maar het keelgeluid dat die man produceert is onwaarschijnlijk.

Lamb of God had geen nieuw album te verkopen, dus werd het een voorspelbare maar oerdegelijke set. Al uw favoriete nummers die de Amerikaanse band voor een eerste maal naar het headlinerschap van Graspop loodste, passeerden de revue.

Achtereenvolgens werd gespeeld: ‘Omerta’, ‘Ruin’, ‘Walk With Me in Hell’, ‘Now You’ve Got Something to Die For’ en ‘As the Palace Burns’. U ziet: Lamb of God was niet gekomen voor de originaliteitsprijs, maar om te tonen waarom ze de Marquee ontgroeid zijn. Zelfs de bosjes Slipknot-fans die ongeduldig wachtten op hún favoriete band, konden de rauwe intensiteit van Lamb of God appreciëren.

Als een bezetene ging Blythe tekeer, en perste alles uit dat kleine lijfje met een collectieve whiplash bij het publiek als gevolg. Waar de frontman een overschot aan charisma heeft, zijn de andere bandleden opvallend minder zichtbaar. Voor pakweg gitarist Mark Morton leek dit just another day at the office.

Met het einde van de show in zicht chargeerde Lamb of God nog een laatste keer met ‘Laid to Rest’ en ‘Redneck’. Completely fuck this place up? Missie volbracht.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?