© Heather Pollock

Lekker minimalistisch met de Cowboy Junkies: 'Het is veel moeilijker om te weinig noten te spelen'

, door (jmi)

62

'Hoe ouder ik word, hoe minder ik het gevoel heb dat ik met complexe teksten indruk moet maken op iemand'

De Cowboy Junkies – twee broers, één zus en een jeugdvriend – werden gehuldigd in de Canadese Hall of Fame en mochten op tournee met Townes Van Zandt, en hun doorbraakplaat ‘The Trinity Session’ staat in het boek ‘1001 Albums You Must Hear Before You Die’. Maar het grootste compliment kregen ze van Lou Reed voor hun cover van zijn nummer ‘Sweet Jane’: ‘Dat is de beste en meest authentieke versie die ik al heb gehoord.’

Michael Timmins (gitarist) «Ik kan nog steeds moeilijk vatten dat Lou Reed ons goed vond. Hij heeft met ‘Transformer’ één van de belangrijkste platen uit mijn leven gemaakt, met ‘Perfect Day’ en ‘Satellite of Love’. Toen ik die voor het eerst hoorde, begreep ik er geen snars van, en dat fascineerde mij mateloos. Niet veel later botste ik op de Velvet Underground: nog zo’n revelatie.»

HUMO Je zit al drie decennia in een band met je broer Peter als drummer en je zus Margo als zangeres. Speelden jullie vroeger met trommels en plastic gitaren in plaats van met legoblokjes?

Timmins «Eigenlijk niet, nee. Onze oudere broers hebben ons de belangrijkste platen van hun tijd leren kennen, van The Beatles en The Rolling Stones over The Doors tot Neil Young en David Bowie. Maar niemand in de familie kon een instrument bespelen. Ik was de eerste die een band oprichtte, met mijn beste vriend Alan Anton – in 1979 was dat. We noemden onszelf Hunger Project en speelden donkere postpunk à la Siouxsie and the Banshees en Joy Division.

»Toen de groep uit elkaar viel, huurden Alan en ik een huis in Toronto, we bouwden de garage om tot een repetitiehok en nodigden Peter en Margo uit om te komen jammen. Margo was de roadie van de Hunger Project en had nog nooit voor een publiek gezongen. Ze was timide en zong heel stil, waardoor wij ook stiller gingen spelen, en dat klonk verrassend goed. Zo creëerden we onze trage, minimalistische sound.»

HUMO Ik had gelezen dat de buren klaagden over geluidsoverlast.

Timmins «Dat had er ook iets mee te maken (lacht). We hadden eierdozen aan de muur geplakt en er vervolgens matrassen tegen gezet. Maar al tijdens de allereerste repetitie kregen we de politie over de vloer: ‘Kan het wat stiller, jongens? Jullie houden de hele buurt wakker.’ We verlaagden het volume en leerden de stilte als een instrument te gebruiken. Het is veel moeilijker om te weinig noten te spelen dan te veel noten. We hebben sindsdien geen klachten meer gehad, zelfs niet toen we in diezelfde garage in 1986 onze debuutplaat opnamen.»

HUMO Jullie doorbraak volgde in 1988 met ‘The Trinity Session’. Die twaalf songs hebben jullie in één dag in de Church of the Holy Trinity in Toronto opgenomen.

Timmins «Ik ben veel concerten en opnamesessies vergeten, maar 27 november 1987 staat in mijn geheugen gebeiteld. De echo was wondermooi. We hadden geen monitors of koptelefoons nodig om elkaar te horen spelen: het geluid was kristalhelder. Er hing magie in de lucht, ook door het zonlicht dat door de glasramen viel. We verlieten de kerk’s avonds in euforie. We wisten dat we deel hadden uitgemaakt van iets speciaals.»

HUMO Klopt het dat jullie producer Peter Moore het kerkbestuur had wijsgemaakt dat niet de Cowboy Junkies, maar The Timmins Family Singers er een plaat zouden opnemen?

Timmins «Echt gebeurd! Peter had daar al met jazzbands en strijkkwartetten gewerkt, maar nog nooit met een rockband. Dat wij Cowboy Junkies heetten, hielp ook niet, dus stelde hij ons voor als The Timmins Family Singers. Hij heeft zelfs verteld dat we een kerstplaat zouden inblikken (lacht).»

HUMO Eind jaren 80 domineerde Bryan Adams de hitlijsten in Canada. Was jullie muziek een reactie op de stadionrock?

Timmins «Nee, hoor. De mainstreammuziek kon ons geen moer schelen. Wij deden ons eigen ding, en we dachten dat niemand buiten onze scene in Toronto het zou horen. De grote platenlabels zijn uiteindelijk naar óns gekomen. Zelfs nadat we bij een major hadden getekend, hebben we ons nooit iets van de hitlijsten aangetrokken: wij wilden het interessant houden voor onszelf.»

HUMO Trent Reznor van Nine Inch Nails voegde jullie versie van ‘Sweet Jane’ toe aan de soundtrack van ‘Natural Born Killers’, de film van Oliver Stone uit 1994 naar een script van Quentin Tarantino.

Timmins «Een hele eer. Ik vond het een geweldige film, met een heerlijke hoek af. ‘Sweet Jane’ is te horen tijdens enkele belangrijke scènes. Ik denk dat wij door ‘Natural Born Killers’ meer aandacht hebben gekregen dan door de release van ‘The Trinity Session’, waar dat nummer eerst op stond.»

HUMO Jullie hebben vorig jaar met ‘All That Reckoning’ jullie zestiende plaat uitgebracht. Is je manier van songs schrijven veranderd?

Timmins «Ik hoop het. Ik schreef vroeger liedjes met personages en een verhaal met een begin en een einde. Nu niet meer. Mijn nummers zijn simpeler, eerlijker en universeler geworden. Hoe ouder ik word, hoe minder ik het gevoel heb dat ik met complexe teksten indruk moet maken op iemand.»

HUMO In ‘The Things We Do to Each Other’ zingt Margo: ‘Fear is not so far from hate / So if you get the folks to fear / It only takes one small twist / To kick it up a gear’. Ik vermoed dat je niet aan de Canadese premier Justin Trudeau dacht toen je dat pende.

Timmins «Ik ben een Canadees, maar ik heb me altijd verbonden gevoeld met de VS, waar ik familie heb wonen. Ik was aangedaan door de verkiezing van Donald Trump. Het linkse beleid van Canada lijkt een tegenreactie op dat van de VS. Ik hoorde dat extreemrechts ook in België goed heeft gescoord. Canada is steeds meer een uitzondering in het Westen en daar maak ik me zorgen om. (Vlug) Maar ik kom gráág naar België, hoor. Jullie hebben kerken en gezellige pleintjes in overvloed. Jullie luisteren ook altijd aandachtig tijdens concerten: uitzonderlijk! Misschien ligt het aan ons gedeelde verleden tijdens de wereldoorlogen, maar ik vind België één van de tofste landen ter wereld. Ik kijk ernaar uit om op Gent Jazz te spelen.»

HUMO Hoe boks je een setlist in elkaar met zestien platen en minstens honderdvijftig nummers in je catalogus?

Timmins «We delen onze optredens in twee helften op: eerst putten we uit de nieuwe plaat, de tweede helft is voor ons oudere werk. En de klassiekers ‘Sweet Jane’, ‘Misguided Angel’ en ‘’Cause Cheap Is How I Feel’ spelen we altijd. De rest van de setlist bestaat uit obscuurder materiaal. We spelen nooit dezelfde set, anders vervallen we in routine. Ik geniet enorm van onze optredens met Cowboy Junkies. We spelen beter dan ooit en bereiken nog steeds nieuwe mensen. Zo hebben we onlangs voor het eerst in China opgetreden. Ik ben 60 jaar en leid het leven van mijn idolen. Ik besef maar al te goed dat ik een gelukzak ben.»

HUMO Wat vind je het moeilijkst aan in een band zitten met je broer en je zus?

Timmins «Tournees maken of kraken een groep. Je kunt niet aan elkaar ontsnappen en je moet wekenlang op elkaars gezicht kijken. Dat is niet makkelijker als het om familie gaat. Je kent elkaar natuurlijk al langer, maar je draagt ook een geschiedenis met je mee. Een voordeel is wel dat ik nooit ben beginnen te zweven. Met mijn broer en mijn zus naast me vergeet ik nooit waar ik vandaan kom.»

Cowboy Junkies speelt op donderdag 4 juli op Gent Jazz. Info en tickets: gentjazz.com

Humo 4113/27 van 2 juli 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 2 juli 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?