© Alex Vanhee

Dit was ook de eerste dag van Couleur Café: DVTCH NORRIS (★★★★), KOKOROKO (★★★1/2), Zwangere Guy (★★★★1/2)

, door (gvn)

85

Lees ook: Sean Paul en WizKid op Couleur Café 2019: 'Jamaica-Nigeria: een bedroevende 0-0'

En er was ook een gedroomde opener: DVTCH NORRIS (★★★). Komt van Ekeren. Verkaste onlangs naar Brussel. Kwam op in tuinbroek. Zei aan het het eind: ‘I go by the name of countryboy Norris.’ Lokte verrassend veel volk naar de kleine Blue Stage.

Doet Norris het voor de show? Ja, hij is een topententertainer. Verlegenheid? Niet veel van gemerkt. Assertieve man, alle bindteksten keurig in het Engels. Mischien nog wat angst om het publiek in te spingen: hij laat voor hij dat doet aan zijn ook rappende soundman weten dat die zijn X-Box krijgt als hij vandaag sterft, en is zelfs bezorgd om één van de fans op de eerste rijen die haar slippers is kwijtgeraakt.

Graaft hij zich soms autobio? Ja, Norris vertelt op het podium nogal emotioneel over zijn wonderjaren. Naar aanleiding van de song ‘Save us’ deelde hij in de media zijn grootste geheim: hij had in het lager in het buitengewoon onderwijs gezeten, hij wilde zo hard gewoon ‘normaal” zijn. Bijzonder neveneffect dat wij al surfend vaststelden: de termen ‘B.O.’ en ‘CLB’ (Centrum voor Leerlingbegeleiding) moeten in de annotaties van de site Genius Lyrics worden uitgegelegd aan mensen die niet uit Vlaanderen komen. Misschien denkt u:: ‘Zijn die er dan?’ Zeer zeker, Norris blijkt op youtube enorm populair te zijn in Argentinië. En hij had iets te vieren: ’Toothpick’ is al twee miljoen keer was aangeklikt op Youtube.

De oude song ‘SickOfAllThis’ uit I’m Sad and I Wanna Make It’ werd uitgelegd als een fase in zijn leven. Kent u de Up Series? Een reeks documentaires waarin mensen om de zeven jaar worden geïnterviewd. We zijn zeer benieuwd naar de 28 Up van Dvtch Norris.

Aan het eind vraagt hij ons zonder schroom of we dit feestje volgend jaar nog eens willen meemaken, maar dan op de main stage.

En wat dat Buitengewoon Onderwijs betreft, welkom in de club van ‘Iedereen Abnormaal’, Dvtch.

Op naar het feeërieke Green Stage. Verwar KOKOROKO (★★★1/2) niet met het Congolese KOKOKO!, dat zondag Couleur zal afsluiten. In de Nigeriaanse taal Orobo betekent KOKOROKO ‘Wees sterk’. De groep uit de Londense jazzscène, met voorin drie vrouwelijke blazers, speelt Afrobeat op z’n Fela Kuti’s, en speelt die Afobeat heel elegant. Ik ga niet onder stoelen of banken steken dat er later op de avond een act bij was die mij deed denken: ‘O, was ik maar waar The Cure en Tool nu zijn, in dat dorpje waar Demer en Dijle samenvloeien’. Maar bij Kokoroko heb ik van die gedachten geen seconde last gehad. Wat een samengaan van sax, trompet en trombone. Wat een beat. In hoogtepunt ‘Adwa’ zat een totaal ander ritme, maar ook daar deed Kokoroko op den duur met de song wat Ivan De Vadder in ‘De Afspraak Op Vrijdag’ met de politieke week doet: ze netjes neerleggen.

Is alles over Zwangere Guy (★★★★1/2) na zijn doortocht in Werchter gezegd? Tuurlijk niet. Want overal willen ze met de Guy flowen, flexen, roepen, springen, huilen, pogoën, vallen, opstaan en weer doorgaan, maar in Brussel nog iets meer. En wij kunnen El Jefe hier zien shinen op de main stage, onder de gouden hemel in de zilveren zon.

Als ik ga plassen, loop ik met mijn bierbeker tegen een opengaande wc-deur aan: hemd en broek nat. In het naar voor trekken word ik omvergelopen door een bende die ‘La vida loca, baby’ roept. Mogelijk goeie voortekenen, dit zou een uitstekende Zwangere Guy-show worden.

In Brussel is Félé Flingue erbij. En Darrell Cole. Selah Sue ook. Blu Samu. Jazz en BERRY komen mee ‘Brede Jongens’ brengen.

‘Ik kom al van mijn twaalf jaar naar Couleur Café’, zegt Guy. Hij wil een wall of death tot helemaal achteraan, en als de drill inspector in hem iets wil, zal hij het krijgen. Afsluiter ‘U Ma Is U Pa’ is hardcore die normaal gezien niet wordt toegelaten op een hoofdpodium.

Twee keer staat Guy met een voorhamer tegen onze traanklieren aan te hengsten. De eerste keer als op het grote scherm een paar gasten in beeld komen die vooraan de tekst van ‘Gorik Pt. 1’ lettergreep na lettergreep staan mee te rappen. De tweede keer als Guy aan het eind helemaal alleen vooraan gaat staan, en zelf zijn emoties moet bedwingen. Je ziet hem denken: ‘Er is iets volbracht, op naar de volgende ronde’. En daarna komt meteen zijn raarste en beste uitspraak: ‘Brussel is mijn hometown, mijn moeder, mijn vader, mijn punani, mijn toilet.’ Arno zei ooit over de hoofdstad: ’Open als een oude hoer’. De opvolging is verzekerd.

‘Il faut que ça claque of ik ben ni tevreden’, rapt Guy ergens. Awel, het claquete graaf. Merci!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?