© Alex Vanhee

Salif Keita op Couleur Café 2019: 'Manu Chao voor volwassenen'

, door (gvn)

64

Op de main stage van Couleur Café stond in de vooravond Salif Keita. Ik ben geen kenner. Ik herken in de set drie songs: ‘Tonton’, ‘Tekere’ en de een beetje zonevreemde disco-afsluiter ‘Madan’.

Natuurlijk hoor ik dat Keita’s stem rauw, maar teder is. Dat hij er veel emoties mee naar boven brengt, maar altijd zonder te overdrijven.

Ik weet dat hij door zijn Malinese koninklijke familie werd wegggejaagd omwille van zijn albinisme. En dat hij desondanks uitgroeide tot een ster. Balling én uitverkorene: met die baslijn in gedachten naar Salif Keita gaan, dan de sonoriteit haar ding laten doen, laat maar komen.

Na song 1 heb ik één ding opgeschreven: ‘Manu Chao voor volwassenen’. En toen vertrok de show zonder extravagante dansers, zonder videobeelden om af te leiden, en met amper djembé-solo’s. Goeie sound, perfecte beheersing, sassy madammen aan de backings, mooi evenwicht tussen frontman en strakke, energieke band, tussen good vibes, blues en de soms wat norse blik van Keita, die van ver een beetje leek op de brompot Van Morrison.

Het instrument dat mij het meest in de greep had is de kora, die - meer zelfs dan Keita’s uit de duizenden herkenbare stem - hoog, ver, trance-achtig, lang uitgesponnen en virtuoos mocht zingen. Jawel, zingen, de kora zong zoals ook de gitaar van Mark Knopfler kan zingen. En in het midden van zijn kora’n’gitaar’n’djembe’n’toetsen-band bleef keita ondertussen maar doen alsof het allemaal vanzelf ging.

Ik was in die mate betoverd dat ik zelfs eventjes ontgoocheld was toen ik uit mijn kora-trip gehaald werd door de ritmeschakeling in de finale via die exotische discostamper ’Madan’. Maar wel een schijf, natuurlijk.

Salif Keita heeft vorig jaar het prachtige ‘Un Autre Blanc’ gemaakt. Ik denk dat je dat gerust kunt vertalen met ‘Voilà, nog een albino, probleem mee?’

Salif Keita was zaterdag de Slayer van Couleur Café. Omdat hij net als de thrasmetalgroep een icoon is dat van het Belgische publiek kwam afscheid nemen. Omdat-ie zeer binnenkort op pensioen gaat, dus.

Slayers ‘afscheid door de Grote Poort’ op Graspop kreeg hier vier sterren. Er ook vier geven aan Salif Keita is niet minder dan fair. Kleine bedenking: op het veld voor de main stage (eigenlijk de red stage) stond voor deze levende legende amper de helft van de massa die de dag ervoor storm liep voor een zeer middelmatige Sean Paul. De wereld is weer eens naar de wuppe.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?