© Stefaan Temmerman

Lokerse Feesten: party voor jong grut en opgewonden moeders

, door (gunter van assche)

6

De meeste dromen zijn bedrog, declameerde Borsato op de Lokerse Feesten met groot aplomb. Maar aan hand de hand een droom van een dochtertje - yep, we schuwen de meligheid niet - togen we naar de Grote Kaai, waar diezelfde 11-jarige fangirl van Famke Louise en Gers Pardoel ons de les mocht spellen bij een verslag.

“Ik haat zijn stem,” meesmuilt ze met een lome Billie Eilish-oogopslag. We kijken Louise bedremmeld aan. Gétverdemme. Dachten wij even indruk te maken op onze lieve lendenvrucht met een concert van Niels Destadsbader: blijkt ze op een paar nachten tijd de Elfenheuvel en Amika alweer ontgroeid te zijn, en zowaar nog meer azijn als recensent naar achteren te kunnen klokken dan haar ouweheer in anderhalf decennium.

Eigenlijk wilde ze deze zomer liever mee naar Tomorrowland, zegt ze ook. Of, zo wijst Lou naar een muurplakkaat van de Lokerse: de dag van Zwangere Guy en Tourist LeMC. Kleine meisjes worden groot. En ook weer niet: het kost opener Gers Pardoel hoop en al één halve bindtekst om de dreumes mee aan het wuiven, meewiegen en zelfs hakken te krijgen. Pardoels set hangt met haken en ogen aan elkaar, of beter gezegd: met een paar hits, handig geselecteerde covers en iets te lang uitgesponnen bindteksten. Zijn versie ‘Anne’ van Clouseau tilt de set naar een eerste hoogtepunt op het Waaslandse festival, nadat pyrotechnics die andere Liefde voor Muziek-cover ‘Love Affair’ aan elkaar laste met ‘Broodje bakpao’. Toch gaat zijn grootste liefde uit naar ‘Louise’ bekent de Nederlander achteraf. Staat dat hummeltje plots te blozen als een kerstomaat naast ons. Alle reserves voor zijn set smelten bij ons als sneeuw voor de zon. Ook best geinig: de confessies van Pardoel, waarbij hij het heeft over bedrogen worden of het feit dat hij een “kutkind” was toen hij opgroeide.

Traantjes en schmalz

Destadsbader staat nadien op het podium als een collage van een onberispelijke padvinder - onverminderd goedgeluimd, enthousiast - een tweedehandsautoverkoper - glad gepolijst, beredeneerd, zijn concert - en een Zwitsers zakmes - voor alles inzetbaar, gaande van pensenkermissen tot polonaises. En voor een paar momenten schmalzerige ontroering: tijdens ‘Ik heb je lief’ nodigt hij de piepjonge Elle-Marie op het podium, om haar een vertederende serenade te brengen. Tijdens ‘Een beetje verslaafd aan jou’ schudt hij met zijn kont, waarbij de moeders hun hormonale huishouding in decibels uitdrukken en bij ‘Hey pa’ worden collectief traantjes weggepinkt. Héél spannend is zijn show niet, zijn stem laat het bij momenten afweten en iets te nadrukkelijk zien we de een afgeborstelde replica van Koen Wauters en Marco Borsato voor ons, inclusief alle tics en maniërismen. Maar dat zal het publiek worst wezen: het jonge grut en hun moeders eten uit zijn hand.

Je kan makkelijk smalend doen over een dag met Marco Borsato en Niels Destadsbader op eenzelfde affiche. Maar dat die twee acts er maanden op voorhand voor zorgen dat die festivaldag uitverkocht raakte, zegt net zo goed iets. Al in 2009 hadden de Lokerse Feesten de euvele moed om op de afsluitdag Regi na Marco Borsato te programmeren. Mensen klaagden vooraf over het “laagste niveau ooit” en het regende verwijten op Facebook. Iedereen verklaarde de programmator toen gek, maar het plein geraakte uitzonderlijk uitverkocht. Snobisme is de Lokerse Feesten vreemd, en het festival spint er nog steeds moeiteloos garen bij.

Geile Gerda

“Op de Lokerse Feesten kom je sneller aan je trekken dan bij Hitsige Hilda in Café Jos aan het Stationsplein,” schreven we een paar jaar geleden ook over de veelzijdige affiche. Die geile Gerda’s bleken dit jaar ook fysiek aanwezig op de Grote Kaai. “Ti amo, Marco,” schreeuwden rode letters op een pancarte, terwijl we een groepje vriendinnen vooraf opgewonden horen kakelen “wa vuur ne schuune vent” Borsato vandaag zou zijn geworden. Aan het wellustige gekraai tussen de songs door, merken we dat ze daar lang niet alleen in blijken te staan.

Louise haalt onverschillig de schouders op. Aan piepjonge millennials is Borsato niet besteed. Zelfs wanneer Linde Merckpoel haar vertrouwde enthousiasme bovenhaalt, en een dramatische solo-opvoering van ‘Rood’ brengt terwijl Borsato even verder een parallel optreden geeft, blijft ze schaapachtig staren. Als Borsato iets valt aan te wrijven op de Lokerse Feesten, is dat hij te nadrukkelijk op de sentimenten van de middelbare vrouwen speelt, en zijn groteske shows in het Sportpaleis herleidt tot een vrij spektakelloos evenement. Een beetje plaatsvervangende schaamte voelen we ook wanneer hij slag om slinger zijn microonfoonstatief lijkt te swaffelen, terwijl de zanger luchtgitaar meespeelt bij elke gierende solo van zijn persoonlijke snarendrijver. Er bestaat niet genoeg antibacteriële zeep in de wereld om je te wassen na die aanblik.

Swaffelen en beffen

Van swaffelen naar beffen dan maar? Merol speelde haar “eerste echte internationale show” in Lokeren, en groeide uit tot de onbetwiste revelatie en sensatie van de avond. Tieners verdrukten zich voor het podium, terwijl zij en Milan - die synths speelde en elektronische drum - een hilarisch ’Hou je bek en bef me’ inzette. Een song die voor heel wat commotie zorgde, maar op de keper beschouwd minder scabreus klonk dan pakweg ‘Skwon meiske’ van Destadsbader, eerder die avond. Merol bleek nog méér goud uit haar mouw te kunnen schudden. Haar ontwapenende verschijning, geinige bindteksten en tomeloze enthousiasme garandeerden dat je een hele show aan haar lippen bleef hangen, tot aan het bizarre familieportret ‘Kerst met de fam’ toe.

Veel minder enthousiast werden wij dan weer van Famke Louise, al bleek de spruit naast ons een hele avond toegeleefd te hebben naar het blitzoptreden van deze vlog-sensatie. Net alsof Paris Hilton een Hollands poldernichtje zou hebben, paradeerde ze over het podium, terwijl jonge meisjes elkaar wegduwden om een TikTok-filmpje op te nemen met La Louise als achtergrond.

Een half biertje vloog in de richting van het podium, waarop meteen een aantal security-agenten opgetrommeld werden. Ugh. “Hoe vond jij het?” polst de vurige fandochter naast ons achteraf. “Ze had… een mooi jurkje aan?” murmelen we. Met dat antwoord neemt Lou genoegen. Gelukkig.

Op weg naar huis dansen we als idiote pummels op suikerspin wanneer ‘Pump up the Jam’ van Technotronic door de taxi blèrt, terwijl de chauffeur zijn geliefde belt en die twee kutkinderen op zijn achterbank zo goed als mogelijk tracht te negeren. Mooie nacht. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?