Deux jours, une nuit

, door ()

27
deux jours, une nuit

Niet te geloven, eigenlijk: al sinds 1996, het jaar waarin ze wereldwijd doorbraken, bevinden de gebroeders Dardenne zich in een staat van genade. ‘La promesse’, ‘Rosetta’, ‘Le fils’, ‘L’enfant’, ‘Le silence de Lorna’, ‘Le gamin au vélo’ en nu ‘Deux jours, une nuit’: dat zijn zeven (zé-ven!) miraculeuze meesterwerkjes op rij. Wie doet het na? Steven Spielberg niet, Darren Aronofsky niet, Guy Lee Thijs zéker niet.

De Dardennes behoren intussen tot de groten van de cinema, en tóch zijn er nog heel veel mensen die hun films – omdat ze zogezegd ‘te grauw’ en ‘te realistisch’ zijn – links laten liggen. Tóch zijn er nog Vlaamse collega-­regisseurs die minnetjes doen over de ­Dardennes omdat hun films geen massa’s volk trekken.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: