My Queen Karo

, door ()

Deel
6088_catalogue_10387_detail.jpg

'My Queen Karo' komt rechtstreeks uit het hart van de Vlaamse cineaste Dorothée Van Den Berghe ('Meisje'), die zelf tot haar achttiende in Amsterdam woonde, naar een antiautoritaire school ging, en er misschien wel met boterhammen smeet. Haar film is als een wonderbaarlijke zweefbaan naar het begin van de jaren zeventig. We waren er zelf niet bij (wij brachten onze kindertijd door op een kasteel in Limburg), maar de decors - het appartement zonder muren, de matrassen kriskras verspreid - voelen heel erg authentiek. Die zinderende samenhorigheid, het tomeloze geloof in de maakbaarheid van de maatschappij, het ongebreidelde verlangen naar vrijheid en gelijkheid... Lukas Moodysson deed er in 'Together' heimelijk een beetje lacherig over, en Ang Lee maakte er in 'Taking Woodstock' een karikatuur van, maar oorspronkelijk moet het dus echt iets hebben gehad.

Het mooie aan 'My Queen Karo' is dat we meekijken door de ogen van een kind. De tienjarige Karo amuseert zich wel in de commune, maar ze voelt ook dat er iets afschuwelijk mis is. Haar vader, Raven, is best een innemende man, maar hij begaat de fatale vergissing om idealen te verwarren met dogma's. Meer en meer raakt Karo verscheurd tussen de liefde voor haar mama, die stiekem de huisbaas betaalt, en die voor haar papa, die openlijk met andere vrouwen slaapt. En wij scheuren een beetje mee.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: