Achter de wolken

, door ()

20
wolken 1200

Cecilia Verheyden – op het prille cv van deze jonge regisseuse staan drie kortfilms, het televisieprogramma ‘Climbing Spielberg’ en enkele afleveringen van ‘Vermist’ – heeft een beetje de pech dat haar langspeelfilmdebuut ‘Achter de wolken’ uitkomt in dezelfde week van ‘45 Years’. Beide films houden zich min of meer op in dezelfde ionosfeer: de hoofdfiguren zijn telkens twee gerijpte mensen die plotseling met een oude liefde worden geconfronteerd; en in de hoofdrollen zien we telkens twee absolute grootheden (Tom Courtenay en Charlotte Rampling in ‘45 Years’, Jo De Meyere en Chris Lomme in ‘Achter de wolken’).

Het verschil: daar waar ‘45 Years’ behoort tot het rijk van de sublieme cinema, riekt ‘Achter de wolken’ naar veredeld theater. Luister, van ons moet er zeker niet in elke Vlaamse film of serie in het West-Vlams of in het Antwaarps worden geklapt, maar toch: de overdreven welvoeglijke manier waarop De Meyere en Lomme in ‘Achter de wolken’ hun teksten staan voor te dragen, stamt nog uit de tijd toen er in de lokalen van de BRT door vrij uit de borst sprekende Vlaamse dictieleraars werd gehamerd op het belang van stembuigingen en orthoëpie. Nu wordt die übervoortreffelijke, maar ietwat onnatuurlijk overkomende tongslag van De Meyere en Lomme ook wel een beetje (om maar niet te zeggen: van a tot z) in de hand gewerkt door de dialogen die ze van scenarist Michael De Cock, die bij de bewerking van zijn eigen toneelstuk veel te veel in het theatrale is blijven hangen, tussen de lippen krijgen gelegd. We moesten tijdens ‘Achter de wolken’ vaak denken aan wat Harrison Ford ooit zei tegen George Lucas op de set van ‘Star Wars’: ‘George, je kunt deze shit wel typen, maar het valt van geen kanten uit te spreken.’

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: