Ben X

, door ()

Deel
4325_catalogue_6836_detail.jpg

Echt verbazend is dit niet, want deze onversneden crowdpleaser bárst van de elementen die er bij een volle zaal ingaan als zoete koek: een actueel human interest-onderwerp, een driftig aan de hartsnaren rukkende plot, een hip ogende filmstijl, én een dikke tranen verwekkende finale waarin de goeien onder aanzwellende muziek triomferen en de smeerlappen de rekening krijgen gepresenteerd. Enkele meer kritisch ingestelde geesten, zoals de journalist van het belangrijke filmtijdschrift Variety, waren evenwel een stuk minder onder de indruk, en ook bij ons - en sorry dat we het feestje weer moeten komen verpesten - drukte de debuutfilm van Nic Balthazar, de immer goedlachse reporter van 'Vlaanderen Vakantieland', op zowat alle foute knopjes.

Zoals u intussen allicht wel weet, schetst Balthazar in 'Ben X' het op ware feiten gebaseerde portret van een autistische jongen die door zijn klasgenoten het bloed vanonder de nagels wordt gepest. De cruciale vraag is natuurlijk: hoe moet je in godsnaam de innerlijke gevoelswereld van een autist filmisch weergeven? Regisseur Harmony Korine, die in 'Julien Donkey-Boy' in de verwrongen geest van een jonge schizofreen trachtte door te dringen, speelde het klaar via een ultrabeklemmende (en net daarom bijzonder doeltreffende) Dogma-aanpak, maar Balthazar en cameraman Lou Berghmans vonden jammer genoeg niets beters dan een flitserige filmstijl (blijkbaar hadden ze de gele kleurenfilters uit 'Windkracht 10: Koksijde Rescue' nog ergens in een lade liggen) die van geen kanten bij het ziektebeeld in kwestie past (hilarisch: Balthazar heeft via één of ander digitaal techniekje een soort galmeffect op de dialogen laten zetten, waardoor alle acteurs voortdurend met een echo lijken te spreken, eken, eken). Wat die volle zaal in Montréal overigens niet zal hebben opgemerkt, is de enigszins twijfelachtige kwaliteit van de Vlaamse voice over. Balthazar kreeg tijdens het neerpennen van Bens innerlijke monoloog blijkbaar niet genoeg van allerlei flauwe taalspelletjes, wat resulteert in een onafgebroken stroom van ongewild lachwekkende zinnetjes als 'Ze gaan mij onderzoeken. Maar waar-onder?'; 'Ik moet eraan gaan; maar waar-aan?' en - onze persoonlijke favoriet - 'Toen kwam de waarheid, de zwaarheid'.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: