I, Tonya

, door ()

25

Yo, let’s kick it! Ice Ice baby! ‘I, Tonya’ vertelt het levensverhaal van Tonya Harding, de beruchte Olympische kunstrijdster die tijdens de Amerikaanse kampioenschappen van 1994 in het nieuws kwam toen iemand haar grote rivale Nancy Kerrigan – in een staaltje van pure ijshorror – een verschrikkelijke klap op de knie verkocht. Achteraf bleek de dader te zijn ingehuurd door Hardings echtgenoot Jeff Gillooly. Terwijl we de zaal binnenschaatsten, dachten we nog dat we een oerconventionele biopic te zien zouden krijgen, maar neen! Wat we zagen, was een erg vermakelijke, verrassend lichtvoetige, goed geslepen film met een aerodynamische schwung. Al tijdens de eerste scènes knipperden we van pure pret met de ogen: die boerentrien met dat trailer trash-kapsel die recht in de camera kijkt en vertelt dat ze graag aan auto’s sleutelt, is niet de échte Tonya Harding, maar wel degelijk de met een Oscarnominatie bekroonde hoofdactrice Margot Robbie. Die minkukel met die hilarische sik is niet Jeff Gillooly, maar de geweldige acteur Sebastian Stan. En Allison Janney, die straks wellicht aan de haal gaat met de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol, is werkelijk magistraal als Tonya’s moeder, een tirannieke, uit bikkelhard ijs opgetrokken vrouw die haar dochter aanmoedigt om te spuwen in de nek van de meisjes die haar uitlachen. Doordat de acteurs geregeld door de vierde wand breken en recht tegen de camera praten, krijgt ‘I, Tonya’ zelfs af en toe de komische allure van een mockumentary.

Het enige wat je regisseur Craig Gillespie (‘Lars and the Real Girl’) kunt verwijten, is dat hij misschien iets té lacherig doet over het trieste redneckvolkje waarvan Tonya deel uitmaakte. Zeker wanneer we kennismaken met die twee idioten die mee in het complot zaten, dreigt de satire soms over te slaan in spotzucht. Maar ‘I, Tonya’ lanceert ook een interessante piste: de film laat namelijk uitschijnen dat de juryleden Harding tijdens verschillende toernooien opzettelijk veel te lage scores gaven, omdat Harding, ondanks haar feilloze techniek, met haar trailer trash-looks niet in het elitaire Amerikaanse schaatswereldje paste. En ze wás ook een buitenbeentje: terwijl haar concurrentes hun nummertjes opvoerden op klassieke muziek, liet zij tijdens haar korte kür de gitaren van ZZ Top uit de luidsprekers knallen. You go, girl! Een pluim ook voor de Belgische director of photography Nicolas Karakatsanis, wiens camera met Tonya een soort wervelende ijsdans lijkt aan te gaan. Bij deze krijgt Karakatsanis van ons dan ook een wildcard voor het volgende seizoen van ‘Dancing on Ice’.

Alles bij elkaar zijn we blij dat we Harding iets beter hebben leren kennen. Ze is misschien een boerentrien, maar afgaande op ‘I, Tonya’ was ze een verschrikkelijk getalentéérde boerentrien. Om haar op het ijs de dubbele rittberger en de drievoudige axel te zien uitvoeren – achterwaarts in de lucht springen, drie keer om de as gaan en landen op één schaatsijzer: wow. Nancy Kerrigan zal wellicht zure herinneringen aan haar overhouden, maar wij hebben ons verdomd goed geamuseerd met Tonya. Let’s kick it!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: