Oh Lucy!

, door ()

Deel
1200

Voor Lara Croft (‘Tomb Raider’ komt uit op 14 maart), de Jaeger-robots (‘Pacific Rim: Uprising, 21 maart), de gameplayers uit ‘Ready Player One’ (28 maart) en de Avengers (25 april) met veel kinetisch vertoon de multiplexen komen binnenkletteren, vragen wij graag uw aandacht voor een uit een compleet ander vaatje tappende, intimistische Japanse film die de parelzoekers onder u beslist zal weten te bekoren. Want wie de kleine cinema niet eert, is Captain America niet weerd, nietwaar!

In de openingsscène van ‘Oh Lucy!’ zien we hoe enkele honderden dicht op elkaar gepakte pendelaars op het perron op de trein staan te wachten – vaststelling: voor geen geld ter wereld zal een Japanner zich op straat vertonen zonder mondmaskertje op het gezicht. Ook het hoofdpersonage staat ertussen: Setsuko (een prachtige rol van Shinobu Terajima), een alleenstaande, op de rand van de bitterheid levende vrouw van ergens in de 40. Geen gehoor kunnen geven aan het natuurlijke instinct om samen met iemand een nestje te bouwen: uit deze film blijkt nog maar eens dat het in sommige gevallen een bitter makende tragedie kan zijn. En dan gebeurt het: een man stormt vooruit, fluistert tijdens zijn korte ren naar de sporen nog gauw op ijzig kalme toon ‘Vaarwel!’ in Setsuko’s oor en werpt zich voor de binnendenderende trein. Het moet zijn dat zelfdoding veel voorkomt in Japan, want op kantoor laat een collega van Setsuko zich met een achteloze onverschilligheid ontvallen: ‘Ik ben nog nooit getuige geweest van een zelfmoord!’ Het bevreemdende begin van een film waarin – wees gerust! – gelukkig ook veel te lachen valt.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: