Nico, 1988

, door ()

Deel

Wie hoopt dat deze film de kijker zal meenemen naar The Factory van Andy Warhol, of naar de studio waar The Velvet Underground z’n debuutplaat opnam, is eraan voor de moeite. In ‘Nico, 1988’ leren we Nico kennen als een oudere, ietwat treurige zangeres die in Manchester haar muzikale carrière nieuw leven tracht in te blazen en liefst niet meer wordt herinnerd aan de legendarische dagen in New York. ‘Don’t call me Nico,’ zegt ze tegen een interviewer. ‘Call me by my real name, Christa.’ De film steunt op een geweldige krachttoer van actrice Trine Dyrholm, die met een indrukwekkende beheersing in de ziel van Nico kruipt en daarnaast zelf ook nog eens de zangpartijen voor haar rekening neemt. ‘Niemand moet me sympathiek vinden,’ horen we haar op een bepaald moment korzelig zeggen. Te laat: sinds we haar (althans in de film) ‘Big in Japan’ van Alphaville hebben horen coveren, vinden we haar de sympathiekste dame ooit.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: