Avengers: Infinity War

253
av1200

In de ijskoude ruimte weerklinkt een noodsignaal van een Asgardiaans vluchtelingenschip. ‘De motoren zijn dood, de levenssystemen vallen weg.’ Aan boord van het stuurloos rondzwevende schip zien we de verslagen superheld vastgeklonken liggen tegen een achtergrond van verwrongen staal, rokend puin en afgeslachte vluchtelingen. In zijn ogen staan woede en wraakzucht te lezen, maar vooral machteloosheid. De sinistere figuur die de superheld gevangen heeft gezet, neemt het woord: ‘Zelfs in de dood worden jullie kinderen van Thanos.’ En dan, op een toon die het hart doet overslaan en de gezichten krijtwit doet uitslaan: ‘Geen verrijzenissen deze keer.’ Yep, als de openingsscène uit ‘Avengers: Infinity War’ één ding onmiddellijk laat voorvoelen, dan wel dat het Marvel Cinematic Universe in deze aflevering zal wegzinken in gitzwarte wolken. Wee jullie, Avengers! In de wrede strijd tegen Thanos valt de speelsheid (we hadden bijna geschreven: de saaiheid) uit de vorige afleveringen niet langer te bespeuren. Olijke oneliners als ‘Avengers, assemble!’ moeten plaatsmaken voor elegische afscheidsboodschappen als ‘Ik moet gaan’.

'Eindelijk schenkt Marvel ons de hardheid, de gravitas en de naar de keel grijpende betrokkenheid waar de superheldenfranchise al zo lang naar smacht'

De onaantastbaarheid van de Avengers wordt ingeruild voor kwetsbaarheid, hun zegevuur voor stof, bloed en tranen. Wees gerust, u krijgt nog steeds tonnen kletterende actie, maar lángs die actie loopt de weg naar de begraafplaats, en zelfs het triomfantelijke Avengers-main theme van componist Alan Silvestri krijgt voor de gelegenheid een droefgeestige klankkleur mee. Ja, eindelijk is het zover; eindelijk schenkt Marvel ons de hardheid, de gravitas en de naar de keel grijpende betrokkenheid waar de superheldenfranchise al zo lang naar smacht. Deze keer gaan de Avengers de hel binnen, en wat we te zien krijgen voelt zó hard aan als een eindspel dat we op een gegeven moment zelfs het gevoel hadden dat we in een totaal andere franchise waren terechtgekomen. En die ervaring hebben we voor een groot stuk te danken aan Thanos, een booswicht die we niet licht gaan vergeten. Een digitale creatie waarin je niettemin voortdurend de granieten gelaatstrekken van Josh Brolin ziet doorschemeren. Zijn plan: de zes Infinity-stenen bemachtigen en vervolgens de helft van het universum uitroeien. ‘Als het leven niet beteugeld wordt, zal het ophouden te bestaan,’ zo vat Thanos zijn beweegredenen zelf samen. ‘Te veel monden, te weinig eten. Iemand moet er iets aan doen.’ De ene helft van de wereldbevolking opofferen ten einde de andere helft te redden: ergens meent hij het nog goed, die Thanos.

Verder hebben we in ‘Infinity War’ iets ervaren wat we tot nu toe nog maar zelden in een Marvelfilm hebben gevoeld, met name kippenvel. En dan hebben we het vooral over het door merg en been snijdende ‘Het is goed... Het is goed...’-moment, of over het ogenblik waarop die ene held met een donderende klap... Maar nee, ga het zelf maar ontdekken. Het enige wat u misschien nog dient te weten, is dat dit de episode is waarin de stukken en de brokken van het Marvel Cinematic Universe eindelijk op hun plaats vallen; de episode waarin de logica van het MCU begint te sluiten als een deksel op een pot. Elke aflevering die Marvel tot nu toe op ons heeft losgelaten, te beginnen met de allereerste ‘Iron Man’ uit 2008, was – zo blijkt nu - een voorbode van de steken en de wonden die nu in de ziel van de Avengers worden geslagen: dit is de aflevering waarin de grote strijd, die tien jaar geduldig lag te sudderen, zich eindelijk mag ontladen. O ja: onze grootste angst, namelijk dat al die superhelden in ‘Infinity War’ (het zijn er tientallen) als supersardienen in een blik over mekaar heen zouden tuimelen, bleek volkomen ongegrond. Doordat de scenaristen de superhelden in kleinere teams over diverse locaties laten uitwaaieren, van Schotland tot Wakanda en van Nidavellir tot Titan, blijf je op ieder moment het overzicht bewaren en blijven de diverse verhaallijnen strak en spannend.

Tijd voor conclusies. De gravitas waar we op hadden gehoopt? Ontvangen. De ietwat flauwe comic relief? Door de vingers gezien. De verwachtingen? Grandioos overtroffen. Beste Avengersfilm tot nu toe.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: