Hereditary

, door ()

1247

Over ‘Hereditary’ zijn al veel stoutmoedige soundbites de wereld ingestuurd. Dat het de meest angstwekkende film in tijden is. Dat sommige toeschouwers in de VS de bioscoop gillend hebben verlaten. Promopraat of ernst? Uw dienaar, nog nasidderend aan de schrijftafel, kan alleen maar dit zeggen: het is nu al enkele weken geleden dat we die horrorfilm hebben gezien, en nog steeds zijn we er niet in geslaagd om sommige taferelen van ons af te schudden. We gaan niet in detail treden, maar er is één huiveringwekkende shot in het bijzonder die, zo vrezen we, voorgoed op onze netvliezen staat gebrand, net als het tollende hoofd van Linda Blair in ‘The Exorcist’ of het schokkende bevriezingsexperiment uit de Japanse gruwelfilm ‘Men Behind the Sun’. Maar er zijn uiteraard nog veel meer redenen waarom ‘Hereditary’ ons de stuipen op het lijf joeg.

Wat is er aan de hand in het huishouden van Annie (Toni Collette), die net getroffen is door het overlijden van haar 78-jarige moeder? Waarom zit haar dochtertje aldoor zo griezelig met de tong te klakken? Houdt zich in de wandkast een eeuwenoude heks schuil, of is de vader (Gabriel Byrne) eigenlijk een zombie? Zitten we in een slasherfilm, een vampierenprent of een ietwat beklemmend uitgevallen familiedrama? Het duurt lang voor je precies te weten komt in welke categorie van het horrorgenre ‘Hereditary’ valt onder te brengen, maar uw waarschuwende voorgevoelens zullen u hoe dan ook vanaf de allereerste scène vertellen dat er in dat huis iets verschrikkelijks staat te gebeuren.

Opmerkelijk: hoewel ‘Hereditary’ in de VS een hit is, kennen de meeste toeschouwers hem achteraf een lage score toe. Zou het kunnen dat die toeschouwers de sfeer waarin regisseur Ari Aster zijn langspeelfilmdebuut laat baden, als té bedreigend ervaren? Het sterkste aspect aan ‘Hereditary’ is immers de magistrale manier waarop het verhaal ons opzadelt met een knagend gevoel van onrust, het alarmerende besef dat er krachten in je leven aan het werk zijn waar je geen vat op hebt.

Uit het grandioze trompe-l’oeil-effect waarmee hij de film laat beginnen, blijkt in ieder geval dat er met Aster een cineast is opgestaan die – heel ongewoon voor het horrorgenre – te werk gaat met een buitengewone artistieke finesse. Waar de meeste horrorfilms nog steeds op ‘Boe!’-effecten teren, pakt deze cineast uit met tableaus en scènes die rechtstreeks doorstoten naar de donkere maalstroom van het onderbewustzijn. Alles bij elkaar is het alsof je plaatsneemt in een rollercoaster die in het begin tergend traag omhoog kruipt, om in de tweede helft op topsnelheid naar beneden te suizen – recht naar de hel. Zelfs in de Efteling hebben ze zo geen achtbaan! En zelden werd in een horrorfilm zó intens en zó Oscarwaardig geacteerd als door Toni Collette in ‘Hereditary’. Je zou zelfs kunnen stellen dat het zonde is dat Collette zich zo diep smijt in iets wat alleen maar een horrorfilm is. Maar dat is het ’m nu net: ‘Hereditary’ ís niet zomaar een horrorfilm. Het is één van de beste films van het jaar. Erik Stockman

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: