Liebe in den Gängen

, door ()

10

Dit pareltje ademt iets uit waarvan we niet eens wisten dat het bestond, namelijk grootwarenhuispoëzie. Al tijdens de openingsscène, waarin de beelden van een verlaten supermarkt worden gecombineerd met klassieke muziek (een beetje zoals Kubrick de ruimteschepen in ‘2001’ liet rondwentelen op walsen van Strauss), voel je jezelf in dezelfde poëtische tristesse wegzinken die we ook terugvinden in de films van Kaurismäki. De hoofdfiguur, de pas aangeworven Christian, leert niet alleen hoe hij palletten dient te stapelen, maar ontwikkelt ook een crush op Marion van de zoetwarenafdeling. En wanneer hij zich niet overgeeft aan mijmeringen (‘Er was geen daglicht in de gangen, en als ik naar huis ging was het al donker’), leert hij wel iets moois. Bijvoorbeeld: wanneer je de vork van de vorkheftruck helemaal omhoog zet, en daarna heel langzaam weer laat zakken, zal je merken dat het zoemen van de vork klinkt als het ruisen van de zee.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: