Hollywood aan de Schelde

, door ()

43
a1

DOCU Het heeft ettelijke met bloed, zweet en tranen doordrenkte handdoeken, een noodoproep in de media, een inderhaast op touw gezette crowdfundingactie en een benefiet gekost, maar eindelijk is het Robbe De Hert dan toch gelukt om zijn langverwachte documentaire over de Vlaamse filmindustrie af te werken én in de bioscopen uit te brengen. En het beste nieuws is dat ‘Hollywood aan de Schelde’ een mooie en boeiende kroniek is geworden, een met talrijke interviews en prachtige beeldfragmenten (Rita Hayworth op de Brusselse Grote Markt!) gelardeerde trip door onze rijke filmgeschiedenis. Voor de pioniers van de Vlaamse cinema, zo komen we te weten, was het nochtans roeien zónder riemen. Toen de befaamde Edith Kiel haar eerste volksfilms draaide, vertelt monteur Rudi Reussens, bestond er zelfs nog geen filmstudio die naam waardig. ‘Op de Herentalsebaan had je een café, Het Mestputteke, met daarachter een grote zaal. Daar stond onze bazaar.’ Ja, de Vlaamse cinema komt van ver.

Er valt ook te lachen! In de Guldensporenslag vochten naar schatting 90.000 wapenknechten mee, maar Hugo Claus – voor heel even weer alive-and-kicking – vertelt dat hij voor de verfilming van die slag in ‘De Leeuw Van Vlaanderen’ tevreden zou zijn geweest met 15.000 figuranten. ‘Ik kreeg er drie,’ aldus Claus kurkdroog. ‘Waarbij enkele kreupele paarden die vielen en niet meer op konden staan.’ Voor Claus een gruwelijke herinnering, voor ons een hilarische anekdote. Mooi meegenomen is dat ‘Hollywood aan de Schelde’ voorgoed afrekent met de mythe dat de Vlaamse cinema pas modern en volwassen is geworden met de commerciële successen van ‘De Zaak Alzheimer’ en ‘Loft’, en dat er daarvóór in onze contreien alleen maar duffe boerenfilms werden gemaakt.

Zo staat Robbe terecht stil bij onverwoestbare kwaliteitsfilms als het uit 1955 daterende ‘Meeuwen sterven in de haven’, met de adembenemende Julien Schoenaerts: ‘Weet je wat het is, geen cent op zak hebben? Honger hebben, alleen maar tussen de huizen mogen komen als het donker is.’ – Aaaahhh, prachtig! En bij ‘De Proefkonijnen’ (1979), ‘Crazy Love’ (1987), en vooral bij ‘Zaman’ (1983), de schitterende politiefilm van Patrick Le Bon waarin visuele stijl, rauwe waarachtigheid en vlammend sociaal engagement (dat sindsdien bijna volledig uit de Vlaamse filmerij is weggesijpeld!) samenvloeiden in een meesterlijke brok cinema. ‘Zoiets had ik nog nooit gezien, en heb ik daarna nooit meer teruggezien,’ aldus Axel Daeseleire: de nagel op de kop.

Merkwaardige vaststelling: hoe dichter Robbe bij het huidige tijdperk komt – het tijdperk van ‘Rundskop’ en ‘The Broken Circle Breakdown’ – hoe meer zijn documentaire aan focus begint te verliezen. Naar het einde gaat de schwung er wat uit, de stukjes over ‘Beautiful Boy’ en ‘Girl’ lijken er inderhaast bij geflanst. Hoe dan ook heeft Robbe ons zin gegeven om enkele titels (nog eens) te bekijken: het uit 1956 daterende ‘Vuur, liefde en vitaminen’ (uit de trailer: ‘Na ‘De klucht van de brave moordenaar’, een nieuwe dolplezierige productie van Neptunusfilm!’), ‘De Witte’, ‘Zaman’, ja zelfs ‘Het Sacrament’. Gigi, santé!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: