Le jeune Ahmed

, door ()

155

Soms volstaat zelfs liefde niet om iemand te redden. Neen, die woorden komen niet uit ‘Le jeune Ahmed’, maar uit Almodóvars ‘Dolor y gloria’, een film waar wij waanzinnig veel van houden. Maar tot op zekere hoogte is het zinnetje ook van toepassing op Ahmed, de jonge moslim die in de nieuwe film van de gebroeders Dardenne met donkere gedachten rondloopt. Nu zijn de Dardennes lang niet de eerste cineasten die zich aan het thema van het moslimextremisme wagen (zie: ‘Layla M.’, ‘Paradise Now’, ‘Four Lions’, ‘Le ciel attendra’, ‘Hotel Mumbai’, ‘L’Adieu à la Nuit’). Maar wanneer de Dardennes het onderwerp aansnijden, spitsen we nog eens de oren, stellen we onze ogen scherp op het witte doek en schuiven we in opperste concentratie naar het puntje van onze stoel. Om nauwelijks 85 minuten later met afgesneden adem, bonzend hart en waterige ogen tot de conclusie te komen dat ‘Le jeune Ahmed’ een Dardenne grand cru mag worden genoemd.

Vanaf de eerste seconde zet de camera zich in vintage Dardenne-stijl in het zog van de geradicaliseerde scholier die in de straten van Seraing zijn eigen kleine jihad voert. Het is griezelig om te zien hoe Ahmed zich gedraagt als een moslim die nét iets te letterlijk de richtlijnen van de Koran volgt – zelfs de hond mag hem niet likken, want hondenkwijl is onrein! Maar het mooie is dat de gebroeders in hun karakterschets op geen enkel moment uit het oog verliezen dat hun hoofdpersonage nog maar 13 jaar oud is. In één van de mooiste scènes laat de jeugdige terrorist – de door de Dardennes naar een prachtvertolking gestuwde Idir Ben Addi – zich in een bietenveld zelfs verleiden tot... neen, geen spoilers hier.

De scherpe kritiek op hun vorige film, ‘La fille inconnue’, heeft in de geesten van de Dardennes blijkbaar voor een licht shockeffect gezorgd: ‘Le jeune Ahmed’ is immers het werk van twee voelbaar op scherp staande filmmakers die zich opnieuw hebben geradicaliseerd tot de retestrakke filmstijl van ‘Rosetta’ en ‘Le fils’. In plaats van een beroep te doen op uitleggerige dialogen en ondersteunende muziek, vernauwen ze hun focus met een haarscherpe precisie tot Ahmed en zijn dagelijkse handelingen en rituelen; u zult hem doorgronden door naar hem te kijken. En voor wie het teleurstellend vindt dat er niet wordt gegraven naar de wortels van Ahmeds radicalisering: vergeet niet dat de broers hier cínema maken, geen educatief pakket. En spannend dat het is! Nooit eerder schuurden de Dardennes zó dicht aan tegen het thrillergenre als in die schitterend opgebouwde en hartslagversnellende scènes waarin Ahmed en zijn doelwit op het punt staan om met elkaar te worden geconfronteerd in dat droeve kantoortje.

Tot slot: jammer dat we hier niet mogen uitweiden over die ene meesterzet waarmee de Dardennes in de slotscènes uitpakken; het miniscule twistje dat deze film naar spirituele hoogten drijft; een ingreep die tegelijk zó mooi, zó eenvoudig en zó geniaal gevonden is, dat je alleen maar kunt denken: ja, de Dardennes behoren tot de allergrootsten.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: