Neil Armstrong ziet weer sterren in 'Apollo 11'

, door ()

13

Na afloop van ‘Apollo 11’ stapten wij in Brussel-Zuid op de trein naar onze domicilie in het wonderbaarlijke Oostende. Onderweg deed de treinbegeleider via de intercom een mededeling: ‘Beste reizigers, over enkele ogenblikken komen wij aan in Gent-Sint-Pieters. Treinen bij vertrek: om 13.36 uur de IC-trein naar Poperinge, vanaf spoor 6. Om 13.37 uur de IC-trein naar Genk, spoor 10.’ Maar dat was niet wat wij hoorden. Wat die treinbegeleider in onze verbeelding zei, was: ‘Beste reizigers, tien seconden tot lancering. 10, 9, 8, 7...’ Om maar te zeggen dat wij tijdens de rit naar huis nog helemaal in de ban waren van deze fantastische documentaire over de maanlanding in 1969, precies vijftig jaar geleden dus.

Over dat grootse avontuur zijn natuurlijk al veel geweldige films en documentaires gemaakt, laatst nog ‘First Man’, maar dit is toch iets bijzonders. Documentairemaker Todd Douglas Miller kreeg beschikking over nooit eerder gebruikt beeld- en audiomateriaal uit de archieven van de NASA en construeerde, in wat een hoogstandje van montagetechniek mag worden genoemd, een 90 minuten durende langspeler die zich met een kristalheldere gerichtheid focust op de lancering, de maanlanding en de terugkeer – drie wondergebeurtenissen die in 1969 samen een Grote Dag voor de mensheid vormden.

Miller nam ook de uitstekende beslissing om zónder voice-over en zónder interviews te werken. Hij vulde de geluidsband haast uitsluitend met het donderende geraas van de stuwraketten en met flarden uit de slechts door lichte ruis verstoorde communicatie tussen de bemanning en de ingenieurs in het commandocentrum in Houston: ‘CMP, ontvangt u mij? Kunnen we het luik sluiten? Procedure 441. Luik is dicht!’ Het resultaat van die aanpak is dat het lijkt alsof de maanlanding zich in de tegenwoordige tijd voor uw ogen voltrekt.

Alleen al dat machtige openingsshot van de Apollo-raket die op een gigantisch rijdend platform naar de lanceerplek op Cape Canaveral wordt gereden, is een goede reden om deze haarscherpe film te gaan bekijken in de IMAX-zaal in de Kinepolis in Brussel, waar hij de hele zomer lang te zien zal zijn. Wacht in ieder geval níét tot u thuis op uw flatscreen of desktop kunt kijken, om achteraf bij ons te komen klagen dat de beelden toch niet zó overrompelend zijn. Hallo! Dit is een IMAX-film!

Het beste bewijs van de kracht van het grote witte doek is dat wij tijdens de voorstelling werden overvallen door een vreemde gewaarwording. ’t Was alsof de hele bioscoopzaal in een maanlander veranderde: de blauwe vloerlichtjes werden koeldruklampjes, de rugleuning van ons zeteltje voelde aan als een rugpak, en het IMAX-scherm werd een reusachtig raam met uitzicht op het maanlandschap. En tijdens de lancering was het alsof de donderende stuwraketten zich onder onze eigen trillende kont bevonden! Yep, ‘Apollo 11’ maakte dat wij ons volledig ontkoppeld van de aarde voelden.

Maar wacht! De treinbegeleider vraagt naar onze treinpas. ‘Druklampjes aan?’ vraagt hij. We knikken: ‘Druklampjes aan!’ ‘Goed zo,’ zegt hij terwijl hij onze treinpas teruggeeft. ‘Eagle, u hebt de toestemming om te landen.’

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: