‘Anna’ is zó lachwekkend, zó ongeloofwaardig en zó vermakelijk dat we onze pret niet opkonden

, door ()

18
vrijbeeld

Dít is wat de pufwarme zomer van 2019 nodig had: een onversneden guilty pleasure die laag scoort op het vlak van verrukking en vormschoonheid, maar bijzonder hoog op de zó-ongeloofwaardig-dat-ie-weer-genietbaar-wordt-schaal. Eerlijk gezegd: was ‘Anna’ uitgekomen in de herfsttijd, wanneer onze melancholische harten meer uitgaan naar iets van Ingmar Bergman of Tarkovsky, dan had-ie misschien maar twee sterren gekregen.

Maar de gloeierige zomerzon dóét iets met een mens: zo laten wij ons dezer dagen op vestimentair gebied helemaal gaan en kunt u ons op sletsen, in een slimfit-T-shirt van George Ezra en – nog erger – in een donkergroene driekwartsbroek naar de Kinepolis zien slenteren. En ook de strenge kwaliteitsnormen waarmee wij films doorgaans te lijf gaan, bevinden zich op dezelfde plek als de muntblaadjes van onze mojito: op de bodem van het cocktailglas.

Dit zomerse driesterrenpleziertje is het werk van Luc Besson, een cineast van wie de filmografie zich situeert tussen hoogwaardige trash (‘Léon’, ‘La femme Nikita’) en overpretentieuze camp (‘The Fifth Element’, ‘Joan of Arc’, ‘The Lady’). Na het floppen van zijn megalomane sciencefictionramp ‘Valerian and the City of a Thousand Planets’ keert Besson noodgedwongen – hij heeft dringend poen nodig om zijn studio EuropaCorp van het bankroet te redden – terug naar het hoekje waarin hij zijn grootste commerciële successen heeft gescoord: het huurmoordenaarsgenre.

Anna zou het nichtje kunnen zijn van Nikita: een tot koelbloedige huurmoordenares omgeturnde Russische deerne die perfect weet hoe je knaldempers op revolverlopen moet schroeven, en tussen haar klussen door hele lappen tekst uit ‘De meeuw’ van Tsjechov staat te citeren. Fotomodel Sasha Luss laat ons sinds ‘Anna’ niet meer los: jukbeenderen waarlangs je kunt schansspringen, lippen waarvan je dichtverzen kunt maken, een smeulende blik die je willoos in elkaar doet schrompelen.

Fans van ‘John Wick’ zullen smullen van de knap gechoreografeerde restaurantscène waarin Anna haar tegenstanders te lijf gaat met twee halve eetborden (check hoe de booswichten vlak voor ze op de vloer neerkomen nog eens zes keer extra rond hun as tollen). De costumière die op het schitterende idee is gekomen om de met een vuistdik Russisch accent pratende Helen Mirren – zij vertolkt Anna’s KGB-bazin – die spectaculaire jaren 80-bril te laten dragen, verdient wat ons betreft dan weer de Oscar voor Meest Hilarische Kostuumontwerp.

De talrijke tijdsprongen – de pancartes met ‘vijf jaar later’, ‘vijf jaar eerder’ en ‘drie jaar later’ blíjven maar komen – bezorgden ons nu en dan lachkrampen, maar tegen het einde klikt de narratieve structuur wel mooi in elkaar. Nu is het u misschien ter ore gekomen dat Besson door verschillende vrouwen wordt beschuldigd van seksuele intimidatie. Dat uitgerekend de ‘Weinstein van Parijs’, zoals hij tegenwoordig in de vakpers wordt genoemd, in ‘Anna’ zijn camera gretig langs de halfnaakte lijven van diverse fotomodellen laat glijden, getuigt in dit #MeToo-klimaat dan ook van een zekere boosaardige lef.

We zouden hem onze dochters niet toevertrouwen, maar ere wie ere toekomt: ‘Anna’ is zó lachwekkend, zó ongeloofwaardig en zó vermakelijk dat we onze pret niet opkonden.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: