So Long, My Son

, door ()

Deel

Over China wordt vaak gezegd dat het in de nabije toekomst de plaats van de Verenigde Staten zal innemen als leidende grootmacht in de wereld. Dat zou voor uw dienaar een regelrechte catastrofe betekenen, want die lust noedels noch kroepoek. Maar als China werkelijk een supermacht in wording is, waarom verschijnen er dan zoveel films waarin het land wordt afgeschilderd als het summum van treurigheid? Wij denken nu aan ‘Ash Is Purest White’ van Jia Zhangke, aan het briljante ‘An Elephant Sitting Still’ van de betreurde Hu Bo, en aan ‘So Long, My Son’. In die laatste film rekent regisseur Xiaoshuai Wang af met de beruchte éénkindpolitiek die de Chinezen jarenlang in de maag kregen gesplitst. De lotgevallen van de hoofdpersonages zouden naar de keel moeten grijpen, maar de gefragmenteerde vertelstructuur zorgt jammer genoeg vooral voor verwarring. De boodschap, dat het leven in China voor de gewone man geen pretje is, komt niettemin aan. Kroepoek? Jakkes.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: