Richard Says Goodbye: Johnny Depps verguisde comeback als dramatisch acteur

, door ()

12
a1

Een exuberante levensstijl die hem op de rand van het bankroet bracht, een ranzige vechtscheiding van Amber Heard, openbare dronkenschap: de afgelopen jaren was het triest om te zien hoe de ooit zo geliefde Johnny Depp van zijn sokkel donderde. Toen uitlekte dat hij een souffleur honderdduizenden dollars had betaald om hem via een oortje zijn tekstregels in te fluisteren, stond er geen maat op het hoongelach. En nóg komt er geen einde aan zijn lijdensweg: ‘Richard Says Goodbye’, de film die zijn comeback als dramatisch acteur had moeten inluiden, werd door de Amerikaanse critici verguisd en door het publiek volkomen genegeerd. De hele wereld heeft het gehad met Johnny Depp, zo lijkt het wel, maar weet u: in onze ogen wint hij na zijn grimmige verschijning als Grindelwald in ‘Fantastic Beasts 2’ opnieuw aan krediet.

In ‘Katie Says Goodbye’, het portret van een arm dienstertje, liet regisseur Wayne Roberts al zien dat hij de kunst verstaat om clichématige verhaaltjes te voorzien van een mooie, warme gloed. En hier doet hij het weer: het verhaal van de terminaal zieke professor die beseft dat hij geen tijd meer te verspillen heeft, sprankelt misschien niet van originaliteit, maar er valt toch te genieten van de scherpe randjes die Roberts in het script heeft gebeiteld.

‘Als je ouder wordt, heb je iemand nodig die je verantwoordelijk kunt stellen voor het feit dat je leven niet gelopen is zoals je wilde,’ mijmert Richard nadat zijn dochter hem heeft gevraagd waarom hij en zijn vrouw na al die jaren nog steeds bij elkaar zijn. Zo hoorden we nog wel meer zinnetjes die ons uit het niets stroomstootjes in de ziel toedienden. Roberts is bovenal zo verstandig geweest om Depp voor de camera gewoon zijn eigen onnavolgbare, slaapdronken gang te laten gaan. Op een bepaald moment waggelt Richard naar een zelfhulpgroep van kankerpatiënten, maar in plaats van de verwachte meligheid krijgt u een hilarische scène waarin hij zijn beklag doet over de slechte verlichting in de zaal, vervolgens snel weer naar buiten stapt en het dichtstbijzijnde café induikt, zij het niet zonder de andere patiënten op vrolijke toon het beste te hebben gewenst met hun aanstaande dood. Lachkramp! In de tweede helft begint de professor nogal ostentatief levenswijsheden rond te strooien in de trant van: ‘Pluk de dag!’ Opnieuw is de originaliteit ver te zoeken (‘Eet meer vlees!’: dát zou pas gedurfd zijn geweest!), maar de manier waarop Richard die zinnetjes uitspreekt, meestal met een glas rode wijn in de hand en diep doordrongen van het besef dat het zwaar zal worden om afscheid te moeten nemen van het leven, bezorgde ons dan tóch natte wangen.

Eigenlijk zijn we er niet helemaal uit of Depp in ‘Richard Says Goodbye’ steengoed of net reteslecht staat te acteren. Maar goed, die twijfels over zijn acteertalent maken nu eenmaal van oudsher deel uit van de mystiek van Johnny Depp. In ‘Richard Says Goodbye’ is hij in ieder geval nog eens genietbaar. Een pluim voor Johnny, én voor zijn souffleur.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?