Tim Mielants - 'De Patrick' gaat niet over naakte lijven, maar over verlies, verdriet en (al dan niet in je blootje) verdergaan

, door ()

163

Een bekentenis: toen enkele maanden geleden de eerste stukjes informatie over ‘De Patrick’ binnensijpelden, hieven wij spontaan onze ogen naar het plafond. Een Vlaamse film die zich afspeelt op een naturistencamping? Met de fors verdikte, door een Jommekeskapsel overhuifde Kevin Janssens als een klusjesman die in zijn paradijskostuum op zoek gaat naar, godbetert, zijn gestolen hamer?

Oh neen, zo dachten wij, dit zal wel uitdraaien op een platvloerse komedie vol kluchtige taferelen: Janssens die uit het tentje van één of andere griet kruipt en - terwijl hij een dronken grijns produceert - in zijn blote flikker de struiken inrent, achternagezeten door een horde met de vuisten zwaaiende en met de derrières schuddende nudisten. En die Tim Mielants, tot nu toe vooral gekend als regisseur van gereputeerde televisieseries als ‘Legion’, ‘The Terror’ en ‘Peaky Blinders’, ging in zijn langspeelfilmdebuut vast en zeker eindelijk zijn ware gelaat laten zien: dat van een Eddy Lipstick-achtige inblikker van erotische kolder.

Wat een misrekening! Eenmaal in de bioscoop beseften wij al na tien minuten dat we niet naar een olijke nudistenkomedie zaten te kijken, maar naar een tragikomisch rouwgedicht van een begaafd cineast. Het openingsshot van Patrick die met gespreide armen en benen in het zacht rimpelende water van een meer lijkt te zweven: een bevreemdend fresco. De moeizaam ademende vader (Josse De Pauw), de stille moeder (Katelijne Damen) en de Patrick die aan tafel soep naar binnen zitten te slurpen terwijl je de lepels tegen de borden hoort tikken: een prachtig tableau.

De Patrick die, als in een fraai geschilderde piëta, in de badkamer zijn krachtenloze naakte vader in de armen neemt: zielsaangrijpend. En voilà, voor u het goed en wel beseft, hebben Mielants en zijn director of photography, Frank van den Eeden, u meegetrokken in een (en we hadden nooit gedacht dat we een naturistencamping nog eens zózouden omschrijven) wonderbaarlijk universum dat wordt gekenmerkt door een soort poëtische tijdloosheid. Bevinden we ons in de jaren 80, of in de jaren 90? Uit de outfits van de acteurs valt in ieder geval nauwelijks af te leiden in welk tijdvak we ons precies bevinden. Op de allerbeste momenten hadden wij zelfs het merkwaardige gevoel dat ‘De Patrick’ de grens overschrijdt tussen werkelijkheid en droom.

De door nevelige bossen omzoomde tentjes, caravans en houten barakken lijken in sommige scènes op kleine huisjes in een vreemde, van de realiteit afgesneden droomwereld. ‘t Is pas wanneer Mielants die licht-surreële atmosfeer loslaat, en zich begint te focussen op de íets te ingewikkeld wordende plot, dat ‘De Patrick’ een beetje verzwakt. De zoektocht naar de hamer culmineert uiteindelijk in een prachtig shot van de droef glimlachende Patrick – we gaan niet in detail treden, maar u kunt het bewuste beeld echt niet missen. Op dát moment besef je, met de tranen in de ogen, pas goed waar ‘De Patrick’ eigenlijk over gaat: niet over naakte lijven, niet over gestolen hamers, niet over Jommekeskapsels, maar over het snel voorbijgaande leven, over verlies, over verdriet, en over (al dan niet in je blootje) verdergaan.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: