'Zombieland: Double Tap' bevat geen spanning of memorabele zombie-kills

, door ()

76

‘We beseffen dat er veel zombie-entertainment beschikbaar is,’ zo declameert Jesse Eisenberg in het begin van het vervolg op ‘Zombieland’ (2009). ‘Bedankt om voor ons te kiezen.’ Nou, wij hebben er anders flink de pest in dat wij anderhalf uur aan deze lulkoek hebben gespendeerd. Die ene zombie die zó hersendood is dat hij op vlinders staat te jagen, werkt nog op de lachspieren, maar meestentijds dachten wij: Heer, bewaar ons voor acteurs die zich er té hard van bewust zijn dat ze in een komedie zitten en zich voor de camera gedragen alsof ze elkaar ieder moment al proestend en grinnikend een duwtje met de elleboog gaan verkopen. Die gemaakt-leutige vertolkingen en metahumoristische grapjes lijken overigens vooral te dienen om een akelige leegte te maskeren: in ‘Double Tap’ geen spanning, geen memorabele zombie-kills, en zelfs geen klein beetje splatter-fun zoals u die bijvoorbeeld wél kunt terugvinden in de oude horrorkomedies van Peter Jackson (‘Bad Taste’, ‘Braindead’).

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: