Any Way The Wind Blows

, door ()

Deel
2090_catalogue_3262_detail.jpg
Yes! Met de Vlaamse rock en het Vlaamse modewezen ging het al behoorlijk fantastisch, en nu hebben we eindelijk ook een Vlaamse film die niet bang is om cool en opwindend en heet te zijn: dat we dat nog mogen beleven! Al tijdens de beginscène - titels zweven door de tunnel onder de Schelde - springt er een ongelooflijke funky vibe los en voel je dat er iets geweldigs zit aan te komen, - een beetje zoals één enkele riff een fantastisch concert kan inluiden. De grote verdienste van Tom Barman is dat hij breekt met de traditie om stereotiepe verhaaltjes te vertellen, dat hij durft weg te kijken van het scenario en durft te vertrouwen op zijn acteurs en op de sfeer van het moment, en dat hij voluit vanuit zijn buik en zijn ballen durft te filmen, met één natgemaakte vinger in de wind. Het resultaat is een heerlijk speelse en springerige, door bruisende dialogen en een geweldige soundtrack aangedreven film die danst en rockt, schreeuwt en murmelt, en op 't eind helaas ook wel een klein beetje begint te zwijmelen. Een echte plot of een braaf opgebouwd verhaaltje zal u dus niet te zien krijgen, al klopt dat ook weer niet helemáál - de verhalen zitten in de groeven en de oogzakken van de met huwelijksproblemen kampende schrijver Garcin (de fantastische Eric Kloeck), in de sombere oogopslag van de ontslagen filmprojectionist Walter (Frank Vercruyssen), in de duistere plannen van de perfomance artist Chouki (rol van Matthias Schoenaerts, één van de weinige Vlaamse acteurs die beschikken over een authentieke dosis mystery quality), en in de smeulende wanhoop van Lara (Diane De Belder): allemaal spartelende personages die op zoek zijn naar een stuk wrakhout en uiteindelijk allemaal samen - dit is nou eenmaal een feestfilm - op een party belanden. Die fantastisch in beeld gezette party-scène - check hoe cameraman Renaat Lambeets zijn steadycam door de dampende menigte laat vlinderen - vormt trouwens het absolute hoogtepunt van de film: 't is hier dat de onderhuids borrelende tragiek van sommige personages aangrijpend aan de oppervlakte komt (Garcin: 'Het is allemaal naar de kloten. En ik zie haar graag') en dat Barman het Leven in dikke gulpen naar binnen laat gutsen. Ziehier een cineast die duidelijk blij is dat hij mag filmen, - 'AWTWB' is een pijl die wegschiet uit een boog die al tien jaar gespannen staat. En op het eind zoeft die pijl je ook wel een beetje voorbij: de film weet niet goed hoe te stoppen, hij duurt te lang, het ritme van de laatste acte zit niet helemaal lekker. Voor enkele cruciale scènes heeft u ook wel wat Antwerpse voorkennis nodig - u kunt maar beter weten wat ze bedoelen met de Oudaan, of u mist een volledige verhaallijn - maar dat is - we zijn nou eenmaal onverbeterlijke haarklovers - detailkritiek. Tom Barman heeft de verwachtingen heel mooi ingelost: the heat is on.

Links

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: