null Beeld Corbis via Getty Images
Beeld Corbis via Getty Images

Gina Lollobrigida

De 7 Hoofdzonden van Gina Lollobrigida (1927-2023): ‘Kon ik het helpen dat er mannen op me geilden?’

De Italiaanse filmster Gina Lollobrigida is niet meer. Het eerste Europese sekssymbool, ook wel de Europese tegenhanger van Marilyn Monroe genoemd, stierf op de gezegende leeftijd van 95 jaar. Onze Man had in 1994 - andere tijden, zo zult u merken aan het interview - de eer om ‘La Lollo’ met het schaamrood op de wangen te verzoeken in de biechtstoel plaats te nemen. De 7 Hoofdzonden!

Kurt Vandemaele

(Oorspronkelijk verschenen op 13 januari 1994 op Humo.)

De marmeren vloeren van het hotel Plaza Athenée in Parijs blinken als spiegels. Alles is er kraaknet en schoon, maar toch riekt het er bekakt. Alles wat vrouw is, is gekleed in de pelzen van dode dieren. Een geuniformeerde piccolo geeft de draaideur een duwtje telkens als een van de gasten het hotel binnenkomt of verlaat, zodat de rijkeluizen zelf hun handen niet uit hun zakken hoeven te halen. Andere geuniformeerde jongetjes moeten de hele tijd niets anders doen dan peukjes uit de grote asbakken halen, het zand dat erin ligt gladstrijken, en er vervolgens met een grote gietijzeren stempel de letters ‘P’ en ‘A’, de initialen van het hotel, indrukken.

Ik ben naar Parijs gekomen om met Gina Lollobrigida over haar zonden te praten, maar dat weet ze nog niet. Gina wordt door het Filmfestival van Brussel (van 12 tot 22 januari) in de bloemetjes gezet, en wil naar aanleiding van haar komst een interview toestaan. Als ik haar uitleg, dat ze, zodra mijn recordertje aanstaat, over zichzelf mag praten, maar dan wel aan de hand van de zeven hoofdzonden, kijkt ze bedenkelijk; ik begin te vrezen dat ons gesprek vooral zonde van mijn tijd zal zijn. Lollobrigida is nooit bekend geweest om haar sprankelende verstand. Haar carrière was grotendeels gebaseerd op de borsten die nu op haar buik hangen. Ze pruttelt tegen: ‘Wat heb ik misdaan? Waarom wil je over mijn zondenspreken?’

HUMO Maakt u zich geen zorgen, u mag over zichzelf spreken, maar de draad van dit gesprek is de zeven hoofdzonden, the seven cardinal sins.

GINA LOLLOBRIGIDA « Wil je praten over Cardinale? Daarvoor moet je bij haar zijn.»

HUMO Nee, over de cardinal sins, de hoofdzonden.

GINA LOLLOBRIGIDA « Wie ben jij? Een priester?»

HUMO Wat u maar wilt. Zolang u maar antwoordt. Laten we beginnen: kies maar een zonde.

GINA LOLLOBRIGIDA «Ik ken ze niet eens.»

HOVAARDIGHEID

HUMO Dan zullen we starten met hovaardigheid. Moet je niet een beetje hovaardig zijn om te kunnen acteren?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, integendeel. Ik ben heel schuchter en onzeker. Het acteren heeft mijn persoonlijkheid goed gedaan: ik ben er zelfverzekerder door ge-worden. Hoewel, ik ben nog altijd heel onzeker, nooit trots op wat ik doe. Als ik iets doe of iets maak, vraag ik de mensen uit mijn omgeving altijd: Is het o.k.?’ Als je blij bent met wat je doet, probeer je jezelf niet te verbeteren. Ik vind het eigenlijk beter onzeker te zijn, dan kun je tenminste vooruitgang boeken in wat je doet.»

HUMO Maar brengt succes geen ijdelheid, geen zelfgenoegzaamheid met zich mee?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, dat heb ik toch nog niet ondervonden. Ik word alsmaar bescheidener, Als ik word bekeken of bewonderd, schaam ik me dood. In het begin van mijn carrière, toen plotseling alle ogen op mij waren gericht, zat ik bij mijn thuiskomst dikwijls te snotteren. Het is niet aangenaam om altijd te worden aangegaapt; je voelt je als een chimpansee in een kooi. Het is geen prettig gevoel bewonderd te worden. Sommige mensen kunnen daar mee leven; ze geven zich airs. Ik niet. Ik voel me ellendig. Ik ben liefst van al gewoon mezelf.»

HUMO Máar waarom wilde u dan actrice worden?

GINA LOLLOBRIGIDA « Ik wilde helemaal geen actrice zijn. Nooit die ambitie gehad. Ik werd ontdekt, zonder dat ik me bij producenten of casting-agenten had aangemeld. Ik werd tegengehouden op straat, toen ik op weg was naar school. Ik studeerde schilderen en beeldhouwen aan de Kunstakademie in Rome.»

HUMO Spijt het u dat u ontdekt werd?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, omdat ik een heel boeiend leven heb geleid. Ik heb heel interessante mensen ontmoet. En tussen haakjes, ik heb veel succes gehad (lacht). Maar doordat acteren niet echt was wat ik wilde, heb ik misschien niet het onderste uit de kan gehaald. Misschien had ik honderd keer beter kunnen zijn, maar anderzijds mag je niet te veel vragen van het leven. We moeten aanvaarden wat het lot ons schenkt, ik bedoel maar, ik heb geen reden tot klagen: ik heb een mooie carrière gehad en ik ben nog altijd populair.»

»Ik kwam aan de bak toen het neo-realisme op zijn hoogtepunt was. Zulke films worden nu jammer genoeg niet meer gemaakt. En God weet of er ooit nog films zullen komen die het peil van weleer halen. Ik ben blij met wat ik heb gedaan. Maar tegelijkertijd besef ik goed dat mijn films niet allemaal meesterwerken waren. Filmen is groepswerk, en een goeie film is dikwijls het resultaat van een reeks toevalligheden. En nu ik rijp, wijs en volwassen ben, en echt iets belangrijks zou kunnen doen, krijg ik geen kansen meer. Ik zou nu veel interessantere personages kunnen vertolken dan twintig, dertig jaar geleden. Maar ze kijken niet meer naar me om, Wat moet ik doen? Huilen, schreeuwen? Nee, gelukkig heb ik andere dingen te doen. Ik heb andere interesses.»

HUMO U haatte de aandacht die het beroep van actrice met zich meebracht. Waarom aanvaardt u dan om als eregaste naar het Filmfestival van Brussel te komen?

GINA LOLLOBRIGIDA «Omdat de mensen alleen naar een filmfestival komen om hun bewondering en hun respect te betuigen. Het zijn filmliefhebbers. Ze waarderen je werk. Als ik vroeger op publieke gelegenheden verscheen, werd ik door de fans bestormd, en werd ik met een soort hysterie geconfronteerd die ook rocksterren te beurt valt. Ik hield daar niet van. Ik hield me het liefst op met mensen die ik kende. Veel acteurs kunnen nooit genoeg aandacht krijgen; ze genieten ervan in de kijker te staan. Ik niet, ik voel me gegeneerd. Maar ik word wel graag gerespecteerd. Da’s iets anders.»

HUMO Welke van uw films hoopt u in Brussel te zullen zien?

GINA LOLLOBRIGIDA «‘Buona Sera, Mrs. Campbell’, ‘Venere Imperiale’, ‘Trapeze’, er zijn er zoveel. Ik weet het niet.»

Op de set van 'La Legge'. ‘Ik ben nooit ijdel geweest. Als ik bekeken word, schaam ik me dood. Ik heb thuis vaak zitten snotteren.’ Beeld Corbis via Getty Images
Op de set van 'La Legge'. ‘Ik ben nooit ijdel geweest. Als ik bekeken word, schaam ik me dood. Ik heb thuis vaak zitten snotteren.’Beeld Corbis via Getty Images

GULZIGHEID

HUMO Laten we het over gulzigheid hebben, over onmatigheid. Is ieder succesvol persoon niet wat onmatig wat zijn ambities betreft?

GINA LOLLOBRIGIDA «Als ik in mijn glorieperiode iets wou, dan kreeg ik het. Ik had een ijzeren wil. Maar met de jaren heb ik geleerd dat je je verlangens moet intomen, dat je niet constant mag hopen meer te krijgen, meer te bereiken. Als je al-tijd maar denkt aan watje graag zou hebben, leef je met één voet in de toekomst, en dat betekent dat je eigenlijk helemaal niet leeft. Als verlangens en frustraties je grote drijfkracht zijn, maak je jezelf gek. We moeten Ieren leven met wat God ons heeft gegeven, We moeten tevreden zijn met wat we hebben. Dat is de enige manier om gelukkig te zijn.»

HUMO Dat hebt u waarschijnlijk niet in Hollywood geleerd?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, toen was ik nog te jong om mijn verlangens, mijn ambities te beheersen. lk ben enorm veranderd toen ik enkele jaren geleden een zwaar auto-ongeval heb gehad waarbij ik de Dood in de ogen heb gezien. Na mijn herstel ben ik me met fotografie gaan bezighouden, ben ik meer onder de mensen gekomen, en ging ik me ook meer voor mijn medemensen interesseren. Eigenlijk was dat het begin van mijn tweede leven. Voordien waren alle ogen altijd op mij gericht. En plotseling ging ik zelf de spots hanteren en leerde ik mijn eigen ogen gebruiken.»

HUMO Veel acteurs klagen erover dat de roem hen de kansen ontneemt om andere mensen te bespieden, om in alle anonimiteit de naamloze massa in de gaten te houden. Was dat geen probleem toen u begon te fotograferen? Kon u de mensen spontaan op film vastleggen als u zelf de hele tijd bekeken werd?

GINA LOLLOBRIGIDA «Ik verborg me achter mijn camera. Dat was geen probleem. Door te fotograferen heb ik mezelf teruggevonden. Als je een camera vasthebt,heb je controle over wat je doet. Je foto’s weerspiegelen je visie op het leven. Fotograferen is veel creatiever dan acteren. Als acteur word je altijd geleid door de regisseur en door het scenario. Als fotograaf ben je je eigen meester. Je foto’s zijn je eigen creaties. Je ziet slechts wat je wilt zien.»

HUMO Hebt u als fotograaf iets opgestoken van de regisseurs met wie u hebt gewerkt?

GINA LOLLOBRIGIDA «Ja en nee. lk denk dat ik de basis voor mijn fotografie tijdens mijn schildersopleiding heb gelegd. Ik denk dat ik van mezelf mag zeggen dat ik een zeker visueel talent heb. Ik heb altijd geweten hoe ik mijn ogen moest gebruiken. Fotograferen en filmen heeft uiteraard iets gemeenschappelijks: je kunt evenveel emoties in één foto leggen als in een volledige filmscène. Fotografie is veel moeilijker, omdat je momenten vangt: en er is maar één juist moment. Druk je een seconde te laat af, dan heb je het niet meer. Bij het filmen kun je eenzelfde scène drie, vier, desnoods tien keer overdoen. Fotografie is veel delicater.

»De foto’s die ik tegenwoordig maak, horen eigenlijk thuis in de schilderkunst. Ieder beeld is een compositie, iedere foto is complexer dan een schilderij, Mijn foto’s zijn kleine mozaïekjes. Ze moeten niet alleen technisch perfect zijn, achter elk beeld moet ook een gedachte schuilen.»

HUMO Nam u het liefst foto’s van figuren die u bewonderde of gewoon van iedereen die enigszins beroemd was?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, alleen van interessante mensen. Toen ik Fidel Castro voor de lens haalde, dat was in ‘75, was nog nooit iemand erin geslaagd hem voor een fotosessie te strikken. In die tijd was hij heel gereserveerd, en zette hij de deuren van Cuba niet zomaar voor iedereen open. Ik was de eerste die een interview met hem had. En hij was heet aardig. Ik fotografeer geen mensen aan wie ik een hekel heb. Da’s tijdverlies.»

HUMO Veel acteurs trekken zien op een bepaalde leeftijd terug om van een dolce far niente te genieten. U lijkt nog altijd hongerig naar avontuur en kennis.

GINA LOLLOBRIGIDA «Als je niet meer nieuwsgierig bent, sterf je. Leeftijd is een kwestie van mentaliteit. Er zijn mensen van achttien die mentaal dood zijn. Ze leven een verkeerd leven, en er is niks meer dat hen nog kan boeien. Tja, dan ben je dood.»

HUMO U hebt natuurlijk makkelijk praten. U bent een rijke vrouw. Als u nieuwsgierig bent naar hoe het toegaat in China, koopt u zich gewoon een ticket, en kunt u ter plekke uw honger naar informatie stillen. Niet iedereen heeft daarvoor de middelen. Bovendien zitten veel mensen vast aan de sleur van hun job, die ze noodgedwongen moeten uitoefenen.

GINA LOLLOBRIGIDA «Financieel heb ik niet te klagen, maar laat me wel even duidelijk maken dat het geld dat ik op de bank heb geen cadeau is geweest ik heb iedere lire zelf verdiend. Succes komt niet toevallig, zeker niet als het zo lang duurt als het mijne. Je moet vechten voor alles wat het leven biedt. De jongeren zijn vandaag de dag gewoonweg te bang om iets te ondernemen. Ze trouwen niet meer, omdat ze de verantwoor-elijkheid niet willen dragen. Ze willen geen kinderen meer, want die leggen een te grote druk op hun schouders. Tja, het is niet makkelijk.»

»Maar ik denk dat je het leven krijgt dat je verdient. Als je vecht voor wat je wilt, heb je hoe dan ook meer kans dat je je zin zult krijgen dan als je niks onderneemt. Maar als je droomt van dingen die het lot niet voor je heeft voorbestemd, kun je zware frustraties oplopen. Ik weet uit ondervinding dat het goed is om te willen, te verlan-gen en te hunkeren, maar we moeten ook leren tevreden te zijn, te leven met een glimlach in plaats van met een bedrukt gezicht.»

HUMO Over tevredenheid gesproken: veel acteurs zijn allang blij als ze goed worden betaald. Hun geldzucht gaat ten koste van hun artistieke prestaties. Hebt u ooit films gedaan louter en alleen voor het geld?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee. Integendeel. lk weet nog dat ik de film ‘Altri Tempi’ voor een peuleschil heb gedaan, terwijl ik op hetzelfde moment voor een an-dere film twintig keer meer kon krijgen. Zelfs achteraf heb ik daar nooit spijt van gehad. Want ‘Altri Tempi’ is misschien wel een kleine film, maar hij is prachtig, en waanzinnig grappig. Echt een meesterwerk. Vittorio De Sica speelde mijn advocaat; ik was een arm Napolitaans boerenmeisje dat haar schoonmoeder had vermoord omdat ze tegen mijn man had gezegd dat ik minnaars had. En ik droeg een jurk met een heel diep decolleté. Mijn borsten reikten bijna tot aan de neus van de rechter. Die verloor zijn bril, telkens als hij me aansprak (lacht). De opnamen waren zo amusant dat we iedere keer in de lach schoten terwijl de camera nog aan het draaien was. Ofwel begon De Sica te Lachen, ofwel Alessandro Blassetti, de regisseur, ofwel ik. Alle vedetten van de cinema hebben mijn kleren uit die film gekopieerd. Het was werkelijk een klassieker. - Ik ben even de draad kwijt.»

HUMO Ik vroeg eigenlijk of u ooit een film voor het geld hebt gedaan.

GINA LOLLOBRIGIDA «Euh, néé. Ik had veel rijker kunnen zijn dan ik nu ben. Geld komt soms goed van pas -- ik ben de eerste om dat toe te geven -- maar het maakt niet gelukkig. Ik heb in mijn leven veel geld afgewimpeld. ik wilde niet trouwen met Howard Hughes: da’s toch al een bewijs dat ik niet op de centen uit was? Anders had ik toch zijn huwelijksaanbod aanvaard, of op zijn minst de juwelen die hij me aanbood.»

Gina Lollobrigida op het feestje van haar 95ste verjaardag. Beeld Getty Images
Gina Lollobrigida op het feestje van haar 95ste verjaardag.Beeld Getty Images

HUMO Is dat de reden dat hij nooit zijn contract met jou is nagekomen?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, het is wel de reden waarom ik lange tijd uit Amerika ben weggebleven. Want ik was getrouwd. Op dat vlak was ik toen nog ontzettend ouderwets (lacht). Wie getrouwd is, trouwt niet opnieuw, dacht ik. Ik ben een echte Italiaanse.»

HUMO Maar je had toch een contract met R.K.O., de studio van Hughes, om films te maken.

GINA LOLLOBRIGIDA «lk heb Amerika verlaten zodra hij me voorstelde met hem te trouwen, en ben daarna jarenlang niet meer teruggegaan. Hij heeft dertien jaar lang getracht mijn carrière te boycotten. Dat had niks met dat contract te maken; hij was gewoon verliefd op mij. Toen hij stierf belden al zijn advocaten me op, want ze dachten allemaal dat hij me zijn fortuin had nagelaten.»

HUMO Had u Howard Hughes zich nooit met uw carrière bemoeid, dan had u wellicht veel meer films kunnen doen.

GINA LOLLOBRIGIDA «Ja, vermoedelijk. Maar ondanks hem heb ik toch films in Amerika gemaakt. Dertien jaar nadat ik een contract met hem had ik getekend, trok ik opnieuw naar de Verenigde Staten, en zelfs toen nog probeerde hij me te dwarsbomen, Hij wou per se dat ik met hem zou trouwen.»

HUMO Maar tegelijkertijd hielp hij uw carrière om zeep. Haatte u hem toen niet?

GINA LOLLOBRIGIDA « Nee, omdat ik voelde dat het om meer ging dan bewondering, het was liefde. Je zit niet dertien jaar lang achter dezelfde persoon aan, tenzij je er echt iets voor voelt.»

HUMO Misschien was hij ziekelijk door u geobsedeerd omdat hij u niet kon krijgen. Hij was waarschijnlijk gewoon alles te hebben waar hij zijn zinnen up had gezet.

GINA LOLLOBRIGIDA « Nee, hij hield van mij omdat ik anders was dan de anderen. Al die andere vrouwen waren op zijn geld uit, ik niet. Hij heeft in zijn hele leven nooit iemand gevonden zoals ik. Ik heb er geen spijt van dat ik zijn huwelijksaanzoeken heb afgeslagen. Voor het geld hoefde ik het niet te doen, want ik heb zelf nooit iets te kort gehad. Je kunt slechts drie keer per dag eten, geen tien keer. En het is goed dat je kunt blijven verlangen. Als je alles hebt in het leven, wat kan je dan nog gelukkig maken? Akkoord, je hebt geld nodig om je vrij te voelen, om nee te kunnen zeggen tegen de dingen die je niet wilt doen, En dat kan ik; dus ik voel me vrij. Mijn vrijheid is mijn rijkdom. Als me iets wordt aangeboden dat ik niet wil doen, sla ik het gewoon af. Ik heb zelfs rollen geweigerd waar men mij een miljoen dollar voor bood.»

HUMO Het geld was niet doorslaggevend in uw beslissingen, maar de scenario’s waren dat blijkbaar ook niet. Tenminste, dat kan ik me niet inbeelden na het bekijken van filmpjes als ‘La Donna piu bella del Mondo’ of ‘Strange Bedfellows’.

GINA LOLLOBRIGIDA «Bij de beslissing om al dan niet een film te doen speelden natuurlijk allerlei argumenten mee. De films die je nu noemt, heb ik gedaan omwille van mijn tegenspelers, respectievelijk Vittorio Gassman en Rock Hudson. Soms zegde ik toe omwille van de regisseur, een andere keer om het scenario. Mijn eerste Amerikaanse film, ‘Beat The Devil’ werd geregisseerd door John Huston; mijn tegenspelers waren Humphrey Bogart, Jennifer Jones en Peter Lorre. Het scenario was geschreven door Truman Capote, die smoorverliefd op me was. Als je als Italiaanse, met vrij weinig ervaring, de kans krijgt om met al die wereldvermaarde figuren te werken, twijfel je gewoon niet.»

HUMO En door in zo’n gezelschap aan te treden, werd u natuurlijk ook een ster?

GINA LOLLOBRIGIDA «Dat kwam vanzelf, zonder dat ik erbij stilstond. Mijn prijs begon gewoon plotseling te stijgen. Niet omdat meer vroeg, maar omdat zij me meer gaven. Eerst boden ze me tien keer meer, toen twintig keer meer, enzovoort.

»Pas op, het is niet allemaal vanzelf gegaan. Het duurde meer dan tien jaar voor ik internationaal bekend werd. Veel mensen denken dat ‘Fanfan La Tulipe’ mijn eerste film was, terwijl ik toen al jaren aan de slag was. Maar het was wel de film die voor mijn internationale doorbraak zorgde. Plotseling was iedereen dol op mij. lk weet niet waarom. Misschien was het aan de film te danken, want dat was werkelijk een juweel.»

HUMO Wie, van alle mensen met wie u in de loop der jaren heeft gewerkt, heeft op u de meeste indruk gemaakt?

GINA LOLLOBRIGIDA « De Sica natuurlijk. Daar heb ik enorm veel van opgestoken. En van John Huston. Carol Reed was ook een schitterend regisseur, en een heel aangenaam man om mee te werken. Verder ben ik blij dal ik met mensen als Alec Guinness en Sean Connery heb kunnen werken. Weet je dat Connery pas die rol in ‘Woman of Straw’ kreeg, nadat ik mijn zegen over zijn casting had gegeven? Op dat moment was hij nog niet bekend. Hij had al een James Bond-film opgenomen, ‘Dr. No’, maar die liep nog niet in de bioscopen. Connery was dus nog geen ster, en ik moest bepalen or hij goed genoeg was om naast mij te spelen. De producenten kwamen naar me en zeiden: is fantastisch, het is een man.’ Ze zeiden niet: ‘Het is een goeie acteur.’ En ik reageerde: ‘Als het een man is, moeten we hem nemen.’ (lacht)»

Op de set van 'Solomon and Sheba'. Beeld Corbis via Getty Images
Op de set van 'Solomon and Sheba'.Beeld Corbis via Getty Images

GRAMSCHAP

HUMO Durft u zich wel eens kwaad te maken?

GINA LOLLOBRIGIDA « Olalala! Ik kan verschrikkelijk te keer gaan.. Zoals die keer tijdens de opnamen van ‘Buona Sera, Mrs. Campbell’. De regisseur van die Film, Melvin Frank, is dood, dus kan ik het nu ongehinderd ver-tellen. We waren in een kerk aan het filmen. Ik had een heel moeilijke scène, waarin ik werd verondersteld ontroerd te zijn, te huilen, het hele register. Die sequens vergde een ontzettende concentratie. Maar na iedere zin die ik uitsprak, stopte Mel de camera’s, en begon jan en alleman instructies te geven. Ik zei: ‘Doe de montage later, en laat me nu die scene doen!’ Maar hij bleef maar onderbreken. Tot ik me plotseling niet langer kon intomen en hem plotseling ontzettend de huid begon vol te schelden. Ik ging zo verschrikkelijk te keer dat in nog geen minuut de hele kerk was leeggelopen. Iedereen maakte zich uit dczvoeten. Maar ik had gelijk. Je mag als acteur op zijn minst verwachten dat een regisseur zijn acteurs laat werken.»

HUMO Ik vind dat acteurs en actrices soms verdacht lange tenen hebben.

GINA LOLLOBRIGIDA «Ik ben nooit een aanstelster geweest. Ik ben uiterst professioneel en gedisciplineerd. Op dat vlak ben ik een echte Duitser (lacht). En ik heb geduld. Als een medespeler niet meteen de juiste toon vindt, ben ik graag bereid de scène vijftien of zestien keer over te doen. Ik ben temperamentvol, passioneel, maar ik heb, geen slecht karakter. Ik kan wel eens uitbarsten, want ik kan niet verbergen wat ik voel. Als ik boos ben, bliksemen mijn ogen. en dondert mijn stem. Ik ben absoluut geen diplomate.»

HUMO Durft u tegen iedereen uw ontevredenheid te uiten als u kwaad bent?

GINA LOLLOBRIGIDA «Zelfs tegen de paus! Het ligt in mijn natuur: ik ben liever mezelf dan dat ik moet veinzen. En ik heb meer respect voor een oprecht mens met een slecht karakter dan voor een vriendelijke leugenaar. Ik kan niet liegen. Nee, da’s een leugen: ik lieg soms. Als ik weet dat ik door de waarheid te vertellen iemands gevoelens zal kwetsen, doe ik het maar met een leugentje om bestwil.»

HUMO Denkt u dat de mensen met wie u hebt samengewerkt tijdens uw filmcarrière u een moeilijke vrouw vonden, of was u makkelijk om mee te werken?

GINA LOLLOBRIGIDA «Euh... sommige mensen dachten waarschijnlijk dat ik een kreng was, omdat ik heel veeleisend kon zijn: ik ben een perfectioniste, en ik heb een hekel aan middelmaat. Als ik niet zo veeleisend was geweest, had ik het nooit zover geschopt.»

ONKUISHEID

HUMO Veel critici hebben uw acteerkwaliteiten nooit hoog ingeschat U werd vaak bestem-peld als een goedkope sexbom. Was dat een imago dat u bewust cultiveerde?

GINA LOLLOBRIGIDA « Welnee. Alle films die ik heb gedaan waren ‘Kinderen Toegelaten’. Ik ben nooit uit de kleren gegaan. Mijn sexappeal had veel meer te maken met de mentaliteit van mijn personages dan met mijn fysiek. Het waren levenshistige, da-rtele personages, met veel zin voor humor. Zelfs in ‘Pane, Amore e Fantasia’, waar ik erbij liep als een vod, vond men me nog sexy. Ik kon het toch niet helpen dat alle mannen op me geilden?»

TRAAGHEID

Humo Traagheid lijkt me geen hoofdzonde. Is ze van toepassing op u?

GINA LOLLOBRIGIDA «Absoluut niet. Ik ben hyperactief, instinctief en temperamentvol. Ik grijp iedere kans die me wordt aangeboden.»

HUMO Bent u met ouder worden niet minder levenslustig geworden?

GINA LOLLOBRIGIDA «Nee, ik word alsmaar actiever. Vroeger acteerde ik alleen, nu doe ik vanalles. Ik ben ambassadrice voor Italië, ik doe aan liefdadigheidswerk, en ik houd me bezig met beeld-houwen, schilderen, en fotografie. Ik kom tijd te kort.»

In gesprek met Marilyn Monroe. Beeld ullstein bild via Getty Images
In gesprek met Marilyn Monroe.Beeld ullstein bild via Getty Images

GIERIGHEID

HUMO Bent u gierig?

GINA LOLLOBRIGIDA «Helemaal niet. Als ik één fout heb dan is het dat ik te vrijgevig ben. Ik háát gierige mensen. Als je gierig bent, ben je gierig met alles: met je affecties, met je hart, met je gevoelens. Gierige mensen zijn maar halve mensen.»

HUMO Ik vermoed trouwens dat gierigheid helemaal niet van toepassing is op de Italianen.

GINA LOLLOBRIGIDA «De Germanen hebben nochtans de naam gierigaards te zijn. Maar zelf heb ik dat nog nooit ondervonden.»

JALOEZIE

HUMO Bent u ooit jaloers geweest op uw collega’s?

GINA LOLLOBRIGIDA (aarzelend) «Nee.»

HUMO Nooit jaloers omdat zij rollen in de wacht sleepten die u wilde?

GINA LOLLOBRIGIDA «Ach, ik denk wel eens: ‘Het zou mooi geweest zijn als ik die rol had kunnen doen’. Maar dat is geen jaloezie. Daarom misgun ik die actrice het succes nog niet.»

HUMO Maar in uw gloriejaren was er toch een felle competitie tussen Liz Taylor, Sophia Loren en uzelf.

GINA LOLLOBRIGIDA «We werden door de pers en door de studio’s als rivalen uitgespeeld. Maar we zijn altijd aardig voor elkaar geweest.»

HUMO Liz Taylor vermeldt in haar biografie het ‘Dior-incident’. Het klinkt als een werel-schokkend schandaal, maar in feite verwijst ze daarmee alleen naar die keer toen jullie op het Slotgala van het Festival van Moskou in 1961 dezelfde jurk droegen.

GINA LOLLOBRIGIDA « O, maar destijds was dat een enorm schandaal. Maar iedere modeontwerper zou allang bankroet zijn als hij slechts één jurk verkocht. Die historie heeft toen ontzettend veel aandacht gekregen in de pers. Ik weet het nog goed. Iedereen dacht dat we opzettelijk dezelfde jurk hadden aangetrokken om in het nieuws te komen. Maar het was gewoon toeval.»

HUMO Dan is alles u vergeven.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234