null Beeld Instagram
Beeld Instagram

1957-2022Noureddine Farihi

De 7 Hoofdzonden van Noureddine Farihi, Mo uit ‘Thuis’: ‘Ik heb heel hard mijn best moeten doen om te laten zien dat ik geen profiteur en geen crimineel was’

Noureddine Farihi, in het Vlaamse geheugen voor altijd gegrift als Mo uit ‘Thuis’, is op 65-jarige leeftijd overleden. De acteur verloor een korte strijd tegen kanker. Farihi was één van de eerste acteurs van Noord-Afrikaanse origine in een populaire Vlaamse reeks en baande zo de weg voor heel wat mensen van buitenlandse afkomst. In maart van 2004, op een cruciaal moment voor Mo in ‘Thuis’, ging Noureddine te biecht en deelde hij zijn 7 Hoofdzonden: ‘Ik zou het vreselijk vinden eenzaam en verbitterd te worden.’

Diederik Van den Abeele

(Dit artikel werd oorspronkelijk in maart 2004 in Humo gepubliceerd)

Op 16 april is het zover: dan trouwt Mo(hammed), de sympathieke Marokkaanse loodgieter uit ‘Thuis’, met zijn Vlaamse lief Véronique. Een heuglijke dag voor de honderdduizenden trouwe kijkers, maar ook voor acteur Noureddine Farihi (46): zijn televisiehuwelijk betekent wellicht dat hij eindelijk een volwaardige hoofdrol in de populaire serie te pakken heeft. En dat had hij nooit durven dromen toen hij zesentwintig jaar geleden zonder geldige papieren van Marokko naar België kwam.

Farihi’s eerste jaren in ons land waren heel erg zwaar. In de bouw en de Antwerpse haven sloofde hij zich uit voor een aalmoes - in zijn vrije tijd speelde hij muziek, onder andere bij de band Raï Express. Maar in 1990 keerde het tij: via een vriend kreeg hij een rolletje in een theaterstuk van De Zwarte Komedie, en van het één kwam het ander: hij werd een paar keer gevraagd voor gastrollen in ‘Flikken’ en ‘Spoed’, en zo kwam hij uiteindelijk in ‘Thuis’ terecht. En dán nog een 7 Hoofdzonden in Humo: wat kan het leven heerlijk zijn!

HOOGMOED

NOUREDDINE FARIHI «Ik vind mezelf niet speciaal belangrijk of interessant. We zijn allemaal gelijk: ik ben een deel van de anderen, zij zijn een deel van mij.

»Hoe ouder ik word, hoe meer ik van mensen ga houden. Wij zijn niet gemaakt om alleen te zijn: je moet je zorgen en problemen delen, alleen dan is het leven draaglijk. Ik zou het vreselijk vinden eenzaam en verbitterd te worden. Dat zie je vaak bij oude mensen: ze zijn kwaad op de hele wereld, en ze zouden het liefst hebben dat als zij sterven, iedereen met hen méé sterft.»

HUMO Zijn acteurs hoogmoediger dan andere mensen?

FARIHI «Juist niét: acteurs halen hun inspiratie bij de mensen om hen heen, en dus moeten ze heel dicht bij hen staan. Een goed acteur is per definitie nederig.»

HUMO Waarom ben jij acteur geworden?

FARIHI «Ik heb nooit anders gewild.

»Als jongen van twaalf heb ik in Casablanca eens een plaatselijke cabaretier aan het werk gezien. Dat vond ik zo schitterend dat ik dacht: zo wil ik ook mijn boterham verdienen. Drie jaar later heb ik met een paar vrienden een theatergezelschap opgericht, EI Khouloud. We maakten maatschappijkritische stukken, we klaagden wantoestanden aan: de aardappelen die te duur waren, de hoge werkloosheid, de arbeiders die werden uitgebuit zonder dat de regering er iets aan deed... lk heb nooit toneel willen maken voor de elite, ik wou dat mijn moeder en grootmoeder er ook iets aan hadden - ik wou volkstheater maken. De overheid apprecieerde onze kritiek niet, tijdens onze voorstellingen werden we geregeld door de politie met de matrak de zaal uitgejaagd. Toen een paar van mijn vrienden in de gevangenis vlogen en hun burgerrechten kwijtraakten, hebben we El Khouloud opgedoekt.»

HUMO En toen ben je naar België gevlucht?

FARIHI «Ik was bang dat ik zelf ook opgepakt zou worden, en ik had geen enkele reden om nog langer in Casablanca te blijven: ons gezelschap bestond niet meer, veel van mijn vrienden waren verdwenen, ik had geen werk. Ik besloot dat mijn toekomst in Europa lag. En ik heb gelijk gekregen.»

HUMO Is een rol in ‘Thuis’ geen ondankbare job voor een geëngageerd acteur als jij?

FARIHI «Nee. Ik kan me voorstellen dat andere ‘serieuze’ acteurs een rol in ‘Thuis’ te licht vinden; het acteren op zich stelt inderdaad niet zoveel voor, daar hoef ik niet hypocriet over te doen, maar ik vind het heel belangrijk dat ik, een Marokkaans acteur, in een Vlaamse tv-serie sta. Ik wil een voorbeeld zijn voor andere Marokkanen en Turken: ik wil hun laten zien dat ook allochtonen in het theater of voor de televisie kunnen werken. Er zijn hier in Vlaanderen genoeg Marokkanen en Turken die wel zouden willen acteren maar de stap niet durven zetten, omdat ze denken dat ze toch geen kans krijgen. Ik laat al die mensen zien: ‘Als het mij gelukt is, kan het jullie net zo goed lukken.’

»Mijn boodschap aan alle Marokkanen en Turken in dit land is: verschuil je niet achter excuses. ‘Ik kan hier toch niets bereiken, want alle Belgen zijn racisten.’ Of: ‘Ik krijg hier geen kansen, want ik spreek niet goed Nederlands.’ Of: ‘Ik zal nooit een goeie job vinden, want ik heb de verkeerde huidskleur.’ Ik heb daar nooit aan meegedaan. Ik heb altijd hard gewerkt om te kunnen doen wat ik graag doe, en daar ben ik grotendeels in geslaagd.»

HUMO Er kijken dagelijks bijna één miljoen mensen naar ‘Thuis’. Geniet jij van je bekendheid?

FARIHI «Ik heb er nooit naar gestreefd, en ik gedraag me nog precies hetzelfde als tien jaar geleden. Ik besef ook heel goed dat het succes maar tijdelijk is; het zou heel dom zijn om nu naast mijn schoenen te gaan lopen, zoals veel bekende mensen doen. Maar ik vind het wel leuk als ik op straat herkend en aangesproken word, hoor.»

TRAAGHEID

HUMO Traagheid is ook: te weinig rekening houden met andere mensen. Heb jij ooit iemand verdriet gedaan?

FARIHI «Ja: mijn moeder, toen ik in 1977 naar België ging. Ze wou dat ik bleef, om mee voor de familie te zorgen. Maar ik had geen zin om de hele dag op straat rond te hangen - dat is in Marokko het lot van jongens die geen geld hebben om iets anders te doen.»

HUMO Wat hoopte je in Europa te vinden?

FARIHI « Aanvankelijk wilde ik gewoon een paar maanden trekken met mijn rugzak; een stukje van de wereld zien. Via Parijs ben ik in Antwerpen beland, en daar ben ik een jaar blijven plakken. Ik probeerde er aan de bak te komen als percussionist. Toen dat niet lukte, besloot ik terug te keren - maar dat wou mijn moeder niet meer.»

HUMO Waarom niet?

FARIHI «Kort nadat ik naar Europa was vertrokken, was mijn stiefvader er met een andere vrouw vandoor gegaan; mijn moeder bleef alleen achter met negen kinderen. Toen ik haar schreef dat ik naar Marokko wou terugkeren, schreef ze mij een brief terug: ze had liever dat ik in België bleef, want daar verdiende ik tenminste af en toe wat geld dat ik dan kon opsturen. Dat doe ik ondertussen al zesentwintig jaar. Ik heb twee zussen die in Parijs wonen en werken, en zij sturen ook elke maand geld naar Marokko.

»Ik vind het de normaalste zaak van de wereld dat ik mijn familie help. Mijn moeder heeft mij grootgebracht, dus is het mijn plicht voor haar te zorgen nu ze een dagje ouder is. Hier in West-Europa is de maatschappij egoïstisch en individualistisch geworden, maar in Marokko is het ondenkbaar dat je je ouders in de steek laat: dat is de grootste schande die een mens over zich heen kan halen. In de koran staat dat je niets waard bent als je de zegen van je ouders niet hebt.»

HUMO Hoe denk je terug aan je eerste jaren in België?

FARIHI «Ik heb het heel zwaar gehad. Het was mijn droom om hier te acteren, maar er was geen enkel gezelschap dat mij een kans wou geven, want ik sprak nauwelijks Nederlands. Als muzikant verdiende ik niet genoeg, en uit pure noodzaak ben ik toen uitzendjobs gaan doen die niemand anders wilde: vuil en zwaar werk in de bouw en in de haven, waar ik amper 4.000 frank per week mee verdiende - maar ik kon er mijn rekeningen mee betalen, én ik kon regelmatig wat naar huis sturen.

»Toen ik pas in België was, choqueerde het me hoe moedeloos de Marokkanen hier waren. Geen enkele Marokkaan met wie ik sprak, had enig toekomstperspectief. Dat vond ik heel ontmoedigend, ik dacht: ‘Als al die mensen die hier al zo lang wonen, die hier soms zelfs geboren zijn, zo pessimistisch zijn, wat mag ik dan verwachten?’

»Het schokte me ook hoe de meeste Marokkanen in België het hoofd boven water probeerden te houden: de enige manier waarop ze een beetje comfortabel konden leven, was zoveel mogelijk kinderen maken en leven van het kindergeld. Ze deden geen enkele moeite om zich te integreren, de taal te leren, België beter te leren kennen. Ik was helemaal anders: ik wou zo snel mogelijk deel uitmaken van de maatschappij waarin ik was terechtgekomen.»

HUMO En, viel dat een beetje mee?

FARIHI « Niet echt. Belgen zijn over het algemeen nogal gesloten: ze staan niet open voor wat ze niet kennen. Ik heb heel hard mijn best moeten doen om te laten zien dat ik geen profiteur en geen crimineel was, en dat ik iets van mijn leven wilde maken.»

HUMO Ben je vaak geconfronteerd met racisme?

FARIHI «Nee, dat niet. Ik heb in al die jaren eigenlijk maar één keer iets vervelends meegemaakt. Toen ik twee of drie maanden in Antwerpen was, liep ik met een vriendin over straat toen er een auto voorbijreed. Een man stak zijn hoofd naar buiten en riep: ‘Hé, makak!’ Ik wist niet eens wat dat betekende: mijn vriendin heeft mij moeten uitleggen dat een makaak een soort aap is, en dat racisten in België dat woord gebruiken als ze ‘Marokkanen’ bedoelden.»

HUMO Je bent opgevoed als moslim. Ben je dat na zesentwintig jaar in België nog steeds?

FARIHI «Absoluut, moslim ben je voor het leven. Iemand die katholiek is opgevoed, kan zeggen: ‘Vanaf nu geloof ik niet meer.’ Moslims hebben die vrijheid niet: wij hebben ons geloof geërfd van onze ouders, en wij leven zoals zij het ons geleerd hebben. Maar ik ben zeker niet fanatiek: ik wil mijn geloof aan niemand opdringen.»

HUMO Bid je vijf keer per dag, zoals het een goed moslim betaamt?

FARIHI «Nee, ik bid niét. Maar ik denk niet dat ik daarom een minder goed moslim ben. Er zijn moslims die vijf keer per dag hun gebed opzeggen, zoals de koran het voorschrijft, maar die ondertussen wel grote klootzakken zijn. Dan heb ik liever iemand die nooit bidt, maar een goed hart heeft.»

HUMO Je bent niet fanatiek, zeg je. Waarom zijn zoveel moslims dat wel?

FARIHI «Omdat de moslims in de Arabische wereld al decennialang worden vernederd: dat pikken ze niet langer. De hele wereld steunt de Israëli’s, terwijl die de Palestijnen al meer dan vijftig jaar onrecht aandoen. Er is geen enkele moslim, waar dan ook, die niet dagelijks aan de Palestijnen denkt. Israël en zijn bondgenoten noemen de Palestijnse zelfmoordcommando’s terroristen, maar voor mij zijn dat geen terroristen: dat zijn mensen die hun land willen bevrijden. En hoe meer Israël, Amerika en hun bondgenoten de Arabische landen willen onderdrukken en controleren, hoe meer vrijheidsstrijders er zullen opstaan: een vicieuze cirkel. »

Amerika is vorig jaar Irak binnengevallen, nu willen ze Syrië en Iran ontwapenen, maar Israël - een land waarvan iedereen weet dat het kernwapens heeft - laten ze ongemoeid. Dat klopt toch niet?

»Wel, in dát klimaat van onderdrukking, vernedering en neo-kolonialisme is Osama bin Laden opgestaan - in de ogen van de meeste moslims is hij een vrijheidsstrijder. Ik keur niet goed wat AI-Qaeda heeft gedaan, maar ik begrijp goed waar dat geweld vandaan komt.»

GULZIGHEID

FARIHI «Ik eet niet veel, maar ik eet wel graag lekker. Liefst de Marokkaanse keuken: couscous of een tajine met vlees en groenten. Ik kook meestal zelf, als het even kan met verse ingrediënten die ik koop bij Marokkaanse winkels in mijn buurt. Ik heb leren koken in Casablanca: ik ging vaak met mijn vrienden kamperen aan zee, en dan moest iedereen om de beurt voor het eten zorgen.»

HUMO Een goed moslim mag geen alcohol drinken. Hou jij je aan dat voorschrift?

FARIHI «Nee. Ik drink af en toe graag een glas witte wijn of een pintje, maar ik overdrijf niet. Vroeger ben ik vaak dronken geweest, maar dat overkomt me nog maar heel zelden.»

HUMO Eet je varkensvlees?

FARIHI «Nee! Varkens zijn alleseters: ze eten rottend afval en uitwerpselen, en zelfs dode mensen. Ik wil geen vlees van een dier dat misschien wel een mens heeft opgegeten.»

HUMO Doe je mee aan de ramadan, de islamitische vastenmaand?

FARIHI «Ja: uit religieuze overwegingen - in de ramadan besef ik weer dat veel mensen het veel minder goed hebben dan ik - maar ook om mijn karakter op de proef te stellen en mezelf discipline bij te brengen. En het is gewoon gezond om dertig dagen lang je eetgewoonten om te draaien en van zonsopgang tot zonsondergang niet te eten of te drinken - dat is wetenschappelijk bewezen.»

GRAMSCHAP

FARIHI «Ik kan mij mateloos ergeren aan chauffeurs die te snel of juist te traag rijden, of die opeens van baanvak veranderen zonder hun richtingaanwijzers te gebruiken. Als ik door zo’n slechte chauffeur word gehinderd - of in het ergste geval bijna van de weg word gereden - begint mijn bloed te koken. Maar ik heb geleerd me te beheersen: ik weet dat het geen zin heeft andere automobilisten uit te dagen, dat roept alleen maar agressie op. Dus claxonneer ik zonder mijn claxon te gebruiken: ik roep heel hard ‘Tuut-tuut!’. Da’s meestal voldoende om stoom af te laten.»

HUMO Wanneer ben je voor het laatst heel erg kwaad geweest?

FARIHI «Een paar dagen geleden, tijdens het voetbal ik weet niet meer precies waarom. Ik speel één keer per week een wedstrijdje, in een ploeg met alleen maar Marokkanen. Ik ga helemaal op in het spel en ik kan mij vreselijk kwaad maken tegen de scheidsrechter en mijn medespelers - maar vijf minuten later ben ik alweer vergeten wat het probleem was. ‘t Is gewoon een manier om me af te reageren na een drukke week.»

HUMO Heb je ooit gevochten?

FARIHI «Toen ik nog in Casablanca woonde en de hele dag op straat rondhing, vocht ik geregeld, zoals alle andere jongens. Vechten was voor ons een manier om onze moed en mannelijkheid te testen. Ik ben heel vaak thuisgekomen met een blauw oog of een bloedneus.»

HUMO Zijn dat goeie of slechte herinneringen?

FARIHI «Goeie. Ik heb een heel prettige jeugd gehad, hoor. Thuis speelden wij bijvoorbeeld allemaal een instrument, en elke gelegenheid was goed om muziek te maken.

»Mijn slechtste herinneringen hebben te maken met de school. Ik kreeg vaak slaag - in Marokkaanse scholen is het de gewoonte dat de leraar je van de stok of van de riem geeft als je je best niet doet, of als je zit te praten in de klas.»

HUMO Niet lang na je aankomst in België ben je getrouwd, met een Vlaamse vrouw. Je bent intussen gescheiden, maar je hebt een dochter van 25. Was je een strenge vader?

FARIHI «Ik heb Hakira heel vrij opgevoed. Ik wilde maar één ding: dat ze een diploma haalde. Ik weet zelf maar al te goed hoe weinig kansen je krijgt als je niet gestudeerd hebt: een diploma is, zeker in België, een garantie voor een goed leven.

»Hakira heeft voor goudsmid gestudeerd, maar op dit moment heeft ze geen werk. Ze heeft onlangs meegedaan aan de examens voor politieagent, maar ze was niet geslaagd. Ik vind het jammer dat ze niet naar de universiteit is gegaan, dan had ze nu waarschijnlijk wel werk gehad. »

Dat was ook het grote probleem tussen haar moeder en mij: voor mijn ex was het helemaal niet belangrijk dat Hakira goed studeerde. Zij was bang dat ik van onze dochter een moslimmeisje wou maken, en dat ze mij daardoor liever zou zien dan haar: dat was haar grote zorg. Als ik tegen Hakira zei dat ze haar huiswerk moest maken, zei mijn vrouw: ‘Ach, laat haar toch gewoon spelen.’ Op den duur maakten we daar zo vaak ruzie over dat we helemaal uit elkaar groeiden.

»Zeven jaar geleden ben ik bij haar weggegaan; we zijn achttien jaar getrouwd geweest.»

HUMO En, is je dochter uiteindelijk een moslimmeisje geworden?

FARIHI «Ze doet mee aan de ramadan, maar ze bidt niet: wat dat betreft lijkt ze erg op mij.»

HUMO Draagt ze een hoofddoek?

FARIHI «Nee, en dat heb ik ook nooit van haar verlangd.»

HUMO Wat vind je van het verbod in Frankrijk, en binnenkort misschien ook in België, om hoofddoeken te dragen op school?

FARIHI «Dat vind ik een grote fout, omdat het op onverdraagzaamheid wijst. Een hoofddoek is geen teken dat je wordt onderdrukt, zoals veel westerlingen denken; het is juist een teken dat je jezelf respecteert. Veel meisjes - in Brussel, in Parijs of in Marokko - dragen een hoofddoek om niet te worden lastiggevallen of nageroepen, om te laten zien dat ze deftig en eerbaar zijn.

»Als een meisje over straat loopt met haar haren los, make-up op haar gezicht, een korte rok en hoge hakken, denken mannen automatisch: ‘Die heeft er wel zin in.’ Mannen hebben niet veel nodig om seksueel opgewonden te raken. De islam wéét dat, vandaar dat de koran vrouwen suggereert een hoofddoek te dragen, zodat ze mannen niet op verkeerde gedachten kunnen brengen.»

HUMO Vaak worden moslimvrouwen en -meisjes door hun man, vader of broers verplicht een hoofddoek te dragen.

FARIHI «Dat is niet waar. Oké, er zijn mannen die dat doen, maar die vormen een minderheid. De meeste moslimmannen zijn zoals ik: ze laten hun vrouwen en dochters de vrije keuze. Ik heb Hakira nooit gezegd dat ze een hoofddoek moest dragen - maar had ze dat wel gedaan, dan was ik heel trots geweest: door een hoofddoek te dragen, laat een vrouw zien dat ze ergens voor staat.»

JALOERSHEID

FARIHI « Ik ben van het jaloerse type, zoals veel Arabische mannen. Toen ik nog bij mijn ex was, had ik daar heel veel last van: ik kon moeilijk verdragen dat zij met andere mannen omging. Ik begreep bijvoorbeeld absoluut niet dat mannelijke vrienden haar bij wijze van begroeting een kus gaven: als ik dat zag, kon ik ontploffen. Nu kan ik daarom lachen, maar toen absoluut niet. Ik weet nog dat de beste vriend van mijn vrouw haar op onze huwelijksdag op de mond kuste: ik was razend.

»Maar die jaloezie is ergens wel normaal: in Marokko warden jongens en meisjes volledig gescheiden opgevoed. Als een klein jongetje daar met een klein meisje speelt, wordt er onmiddellijk tegen hem gezegd dat dat niet hoort.»

HEBZUCHT

FARIHI «Ik zal nooit rijk worden, omdat ik alles wat ik heb deel met familie en vrienden. Geld is voor mij alleen maar belangrijk omdat ik er anderen een plezier mee kan doen. Da’s het voordeel van opgroeien in een groot gezin: daar leer je delen.»

HUMO ledere goede moslim moet tien procent van wat hij verdient afstaan aan mensen die niets hebben. Doe jij dat ook?

FARIHI «Ja, tijdens de ramadan schenk ik tien procent van wat ik het voorbije jaar heb verdiend aan arme mensen of aan een goed doel.»

HUMO Verdien jij goed je kost?

FARIHI «Ik werk tien of elf dagen per maand voor ‘Thuis’, en de andere dagen stempel ik. Maar ik mag niet klagen: ik verdien ongeveer 1.700 euro per maand. Toen ik pas in België was, moest ik overleven van een hongerloon.»

HUMO Hoeveel stuur je naar je familie in Marokko?

FARIHI « Dat hangt ervan af hoeveel ik kan missen: soms 300 euro per maand, soms 400. Dat geld stuur ik naar mijn broers in Casablanca - drie van mijn broers daar zijn werkloos - of ik geef het hun persoonlijk als ik ze ga bezoeken.»

HUMO Wanneer ben je voor het laatst naar Marokko gegaan?

FARIHI «Twee jaar geleden. Ik zou wel ieder jaar willen gaan, maar dat kan niet: dan zou ik te weinig overhouden om elke maand geld naar ginder te sturen. Trouwens, niet alleen mijn familie verwacht dat ik geld en kleren en cadeaus voor ze meebreng, maar ook al mijn vrienden en kennissen in Marokko. Ik voel me daar vaak als een koe die door iedereen wordt leeggemolken. Ik beschouw het als mijn plicht mijn familie en vrienden te helpen, en ik doe het ook met het grootste plezier, maar het is niet altijd even makkelijk.

»Ik heb in Casablanca een gehandicapte zus; ik heb haar beloofd dat ik een elektrische rolstoel zou meebrengen - ik heb haar al eens een gewone rolstoel gegeven, maar ze is zo zwaar gehandicapt dat ze daar niet alleen in kan rijden. Maar zo’n elektrische rolstoel kost makkelijk 5.000 euro, en dat geld heb ik niet. Ik ben dus, via het ziekenfonds, op zoek naar een goed tweedehands model.»

HUMO Ben je van plan ooit definitief terug te keren naar Marokko?

FARIHI «Nee: als acteur heb ik daar geen enkele toekomst, en mijn familie rekent erop dat ik hier geld voor hen verdien.

»Maar zelfs als ik ooit genoeg centen zou hebben om niet meer te hoeven werken, dan nog zou ik niet terugkeren. Ik beschouw Marokko niet meer als mijn vaderland: als ik er drie weken op vakantie ben, mis ik België al. Ik woon hier al meer dan zesentwintig jaar: dat is langer dan ik in Marokko heb gewoond. Als ik in Casablanca ben, voel ik mij meer Belg dan Marokkaan. Ik ben één van jullie geworden.»

HUMO Is België een goed land om in te leven?

FARIHI «Natuurlijk: je kunt er alles bereiken wat je maar wilt. In Marokko kan dat alleen als je veel geld hebt.»

HUMO Je woont in Antwerpen: de stad waar één op de drie mensen voor het Vlaams Blok stemt, een partij die jou graag zo snel mogelijk ziet ophoepelen.

FARIHI «Het is raar, hoor. Als ik praat met mensen die met het Blok sympathiseren, zeggen ze allemaal: ‘Jamaar, jij bent een goéie Marokkaan. Ik heb problemen met die andere Marokkanen, die rondhangen op straat en lawaai maken en de buurt onveilig maken.’ Ik zei het al: Vlamingen zijn niet open, ze zijn bang van wat ze niet kennen.»

HUMO Heb jij na zesentwintig jaar in België nog altijd de Marokkaanse nationaliteit?

FARIHI «Ja, maar ik ben een paar jaar geleden ook Belg geworden.»

HUMO Voor welke partij ga jij in juni stemmen?

FARIHI «Waarschijnlijk voor Groen! Ik heb van nature een zwak voor de underdog.»

ONKUISHEID

FARIHI «Seks is voor mij heel belangrijk, want het is een manier om mijn geest in evenwicht te houden. Mensen die te weinig seks hebben, kunnen niet helder denken; ze worden gefrustreerd en chagrijnig, en kunnen zelfs een gevaar voor hun omgeving zijn. Een mens moet op tijd en stond van bil gaan om geestelijk gezond te blijven.»

HUMO Herinner je je nog je eerste seksuele ervaring?

FARIHI «Ik ben voorgelicht op straat, zoals alle Marokkaanse jongens. Ik was dertien toen ik voor het eerst met een meisje naar bed ging. Ze was zeventien en werkte als meid bij ons thuis: ze was verliefd op mij en heeft mij ontmaagd.»

HUMO Heb je ooit een homoseksuele ervaring gehad?

FARIHI «Nee. Waarom vraag je dat?»

HUMO Omdat mannen in Arabische landen vaak heel lichamelijk met elkaar omgaan: ze kussen en omhelzen elkaar, lopen hand in hand over straat, leggen hun arm over elkaars schouder.

FARIHI » Dat heeft niets met homoseksualiteit te maken: dat zijn uitingen van vriendschap.. Maar ik begrijp dat westerlingen dat vreemd vinden. Het grappige is dat ik het ook niet meer doe sinds ik in België woon: ik vind het zelfs gênant als een andere Arabische man zijn arm om me heen slaat of mijn hand vastneemt. De laatste keer dat ik in Casablanca was, liep ik met mijn oom over straat toen hij opeens mijn hand vastnam. Hij zei dat hij blij was om me te zien, maar ik kon alleen maar denken: ‘Ik hoop dat hij me zo snel mogelijk weer loslaat.’»

HUMO Je bent gescheiden. Denk je dat je ooit nog eens trouwt?

FARIHI «Dat weet ik niet, misschien als ik de ware tegenkom. Maar ik zou mijn vrijheid maar moeilijk kunnen opgeven, vrees ik. Ik woon alleen, en dat vind ik heel aangenaam: ik speel veel muziek, en daar zou ik me niet op kunnen concentreren als er een vrouw in huis zou rondlopen.»

HUMO Ben je monogaam als je een relatie hebt?

FARIHI «Dat probeer ik toch. Je kunt volgens mij geen goeie relatie hebben als één van de twee partners niet monogaam is. Mijn vader had vroeger vier vrouwen, maar die man leefde in een ander land en een andere tijd. Van de koran mag je verschillende vrouwen hebben, maar je moet ze wel allemaal gelijk behandelen, en daar wringt het schoentje: je hebt toch altijd één favoriet.»

HUMO In dat verband: wie is jouw favoriete onenightstand?

FARIHI « Annemie Peeters! Ik zie haar soms aan het werk in ‘De Zevende Dag’, en dan denk ik: knap, sexy, en nog grappig en verstandig ook. Ja, die dame spreekt zéér tot mijn verbeelding.»

HUMO We zullen het haar zeggen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234