null Beeld Dirk Laenen
Beeld Dirk Laenen

afscheidradio minerva

De Antwerpse seniorenzender Radio Minerva is erkenning kwijt: ‘Wij spelen consequent schoën errekes. Niet dat moderne lawaai van boenkeboenke’

De Antwerpse seniorenzender Radio Minerva is zijn erkenning kwijtgespeeld. Dat heeft de Raad van State beslist na een klacht van een concurrerende zender die dezelfde frequentie wil. Enkele jaren geleden ging Serge Simonart er langs om te praten met de DJ’s. Lees hier het artikel

Serge Simonart

Beste Humo-lezers van Antwerpen en omgeving! Sinds 1982 luistert iedereen met een hart naar ‘de beste radio van de wereld en omgeving’: Radio Minerva, de seniorenzender waarop de dj’s bejaard zijn, maar vooral ook bezield, charismatisch, authentiek en joviaal.

De onbetwiste sterren van deze seniorenzender zijn Swa Theuns (80) en Richard Cools (70), bezielers van het legendarische verzoekprogramma ‘Minerva’s Service’. Onze andere gesprekspartners zijn dj’s Francis (69), Omer Braem (68), Marcel Van Hoboken (76), Maria (65), Jan Wielemans (75) en Mon De Lathouwer (72). Radio Minerva in Humo: het werd hoog tijd, want toen deze presentatoren jong waren, heette dit blad nog Humorádio!

HUMO Wat is het geheim van Radio Minerva?

SWA THEUNS «De ziel is de essentie! Minerva is warm, gezellig, vertrouwd. Bij ons klopt nog een hart! En wij spelen consequent schoën errekes. Niet dat moderne lawaai van boenkeboenke

OMER BRAEM «Zelfs op het Songfestival hoor je geen enkel goed liedje meer, ’t is allemaal extreme show en vulgair gedoe om op te vallen. Kunnen zingen is geen vereiste meer, ’t is alleen nog de act die telt. Ik herinner me een tijd, voor de televisie de mensen van elkaar vervreemdde, dat we thuis aan tafel om de beurt een liedje zongen. Dat gebeurt niet meer, maar die sféér vind je nog bij onze radio.»

MARIA «Ik ben grootgebracht met Bing Crosby en Judy Garland. Mijn vader was zeeman, en ons ma ging kuisen bij de maskes in de rosse buurt. Zij zong constant die liedjes mee, en als ze de tekst niet kende, fantaseerde ze ’m erbij.»

SWA «Minerva scoort goed omdat alle andere radiostations – én den televies! – doen alsof senioren niet bestaan. Op de hele VRT is er geen enkel programma dat op vijftigplussers is afgestemd. Geen enkel! Ze zeggen dat de vergrijzing veel geld kost.»

MARCEL VAN HOBOKEN «Je moet een held of een zot zijn om langer dan een kwartier naar andere zenders te luisteren.»

HUMO Waarin verschilt Minerva van Radio 2, Q Music, 4FM, Don-na...?

OMER «Die presentatoren hebben soms geen enkele voeling met de muziek die ze aankondigen, omdat ze die niet zelf hebben uitgekozen. Bij ons zijn de presentatoren ook de samenstellers.»

MARIA «Ik steek soms vier dagen werk in het voorbereiden van mijn programma.»

SWA «Bij andere radio’s denken ze niet na. Ter illustratie! Ik ben aan zee. Ik luister op de radio naar de koers. Maar die hele vijf uur draaien ze bij de VRT niet één lieke dat convenabel menselijk is! Lawijt, da’s al wat ze daar kennen. Een luisteraar belde mij: ‘Ik heb toevallig uw zender ontdekt: van alle andere zever krijg ik het op m’n zenuwen, maar van Minerva word ik rustig.’»

RICHARD COOLS «Ik ga eens één ding zeggen: er is liefde bij ons! Een band met de luisteraar, onzichtbaar contact! Wij zijn nog mensen van vlees en bloed, niet van die professionele gladde sjarels die zich boven het volk verheven voelen. Ooit zijn we door een blikseminslag een week uit de ether geweest: onze luisteraars waren wanhopig!»

SWA «Mensen bellen ons: ‘Speel nog eens dat plaatje van Nat King Cole, want dat hoorde mijn vrouwke zo graag, en ze is vandaag tien jaar dood.’ Als er een hondje is weggelopen, roepen wij dat om. En voor een jubilee doen we ook iets speciaals – luisteraars die vijftig jaar getrouwd zijn, da’s bij ons geen uitzondering, hè. Die persoonlijke service kan de VRT niet bieden. En als wij een plaat niet kennen, duurt het geen vijf seconden of er belt een luisteraar die ons zegt wat het is. Tijdens de uitzending!»

RICHARD «Da’s heel raar: wij kénnen al onze luisteraars, ook al hebben we ze nog nooit gezien. Na verloop van tijd worden dat onzichtbare vrienden. Wiske van Schoten bijvoorbeeld. Of Jos van Beveren, die mij belde om te zeggen dat ik zo’n goed programma had... en ik was nog niet begonnen! Er is ook nog Cois van de Luchtbal – die noemen we ‘Cois Kroket’, want Cois zegt van een mooi liedje altijd ‘Amai, wát een krokét!’»

HEN DAN NU: HABBA!

HUMO Hoe lokaler de radio, hoe hechter de band met zijn publiek?

RICHARD «Ja, maar da’s nog niet alles. Want we zijn nu de grootste lokale radio, en we worden via streaming op het internet beluisterd over de hele wereld. Ik sprak onlangs nog met een zakenman die in Los Angeles zijn computer aanzette en al die mannen daar liet meeluisteren. Die Amerikaanders wisten niet wat ze hoorden: die kenden zelf geen enkel station meer dat nog al die ouwe crooners speelt!

»Pas op: sjarisma is niet genoeg om bij ons te draaien, hè, ge moet het nog kunnen uitleggen ook. En draaien wat de mensen willen horen. ‘For Me’ van Jerry Vale bijvoorbeeld: altijd koekenbak! Dat staat ook op de cd.»

FRANCIS «Fonske, een luisteraar van mijn programma ‘Boeketje’, is 83. Hij is terminaal, maar hij wil dat de verpleger hem zijn slaappillen later geeft, zodat hij niet te vroeg in slaap valt en een stuk van ‘Boeketje’ mist. Die verpleger zei dat ze Minerva in alle ziekenhuizen zouden moeten opzetten, want de patiënten kikkeren er echt van op. »

HUMO Hoe oud was de oudste luisteraar die je ooit aan de lijn hebt gekregen?

FRANCIS «Het Meneerke Wiens Naam We Niet Kennen! Die is 95 jaar. Hij belt vaak naar Anita: ik kan zelf niet veel met de luisteraars praten, want ik begin doof te worden.»

SWA «Mijn oudste beller is 93. Maar die mens is gevaarlijk: die geeft niet af, die begint te klappen en te klappen, en dan vergeet ge dat de plaat gedaan is...»

HUMO Dat gebeurt wel vaker bij Minerva: platen en jingles worden te vroeg of te laat gestart, of per ongeluk twee keer gedraaid, of er valt plots een stilte van twee volle minuten...

JAN WIELEMANS «Soms verspreek ik me. Onlangs kondigde ik een plaat van Frankie Laine aan: ‘Black and bloot’. Het moet natuurlijk ‘Black and Blue’ zijn. Dan komt er meteen telefoon.»

MARCEL «Maar er zijn ook lastige luisteraars, hè. Eén keer werd ik gebeld door een vrouw die riep: ‘Zég, ollen Engelse ziëver, draait liever Vlomse plaatjes, rotzak!’ en dan de hoorn op de haak gooide. Probeer u dan maar eens op uw programma te concentreren! Er is ook een mens dat constant álle presentatoren belt om Nana Mouskouri aan te vragen.»

JAN «Naar mij bellen ze vaak om dingen te vragen die niets met de radio te maken hebben. ‘Meneer, wanneer vertrekt de Flandriaboot?’ Of: ‘Zeg manneke, die bakharing met ajuinsaus die ze in café Minerva serveren, zitten daar nog graten in?’»

FRANCIS «Met mijn vrouw Anita presenteer ik al een paar jaar een speciale uitzending op kerstavond. Dan bellen veel mensen om de groeten te doen en om hun hart eens te luchten. Op zo’n moment merk je: een eenzame die Minerva heeft opstaan, voelt zich toch niet helemáál alleen. Anita en ik zitten dan feitelijk mee aan tafel bij de luisteraars. Da’s heel ontroerend.

»Soms ben ik zelf ontroerd door een schone plaat. Of door een nummer dat me doet denken aan mijn jonggestorven zoon. Zoals ‘If Tomorrow Never Comes’, want dat hebben we op zijn begrafenis gespeeld... Dan krijg ik een krop in de keel, dan leg ik rap nog een plaat op zodat ik even niets moet zeggen, en dan heb ik drie minuten om het te verwerken.»

HUMO Francis, jouw warme uitstraling is legendarisch, je bent het zonnetje in huis bij Minerva, maar je hebt ook de excentrieke gewoonte om overal h’s uit te spreken waar ze niet thuishoren. Zoals: ‘...Hen dan nu de Zweedse formatie Hab-ba!’ ‘...Hen dat was Roy Horbison.’ Ben je je daarvan bewust?

FRANCIS «Nee. Ik vergeet wel regelmatig de schuif open te zetten: dan doe ik een huitleg en de luisteraars thuis horen stilte. Dan denk ik: ‘Verdoeme, loemperik!’»

SWA «Die beginnersfout blijven wij maken. Als je vergeet je microfoon uit te zetten en je flapt eruit ‘m’n kloten!’, dan horen ze dat thuis, hè. Dan hebt ge prijs!»

FRANCIS «Je leert wel trucs. Sommige presentatoren kondigen een nummer niet aan maar af, dus ná het plaatje zeggen ze wat het was: dan is de kans kleiner dat ze zich vergissen.

»Ik moet technisch nog wel veel beter worden. Professioneler, en anders. Minder naturel zal ik zeggen.»

HUMO Nee, net níét! Veel BV’s zetten dik in de verf dat ze ‘zichzelf gebleven’ zijn, terwijl het tegendeel waar is. Jullie zijn weliswaar amateurs, maar jullie zijn écht jezelf gebleven. Dat is een troef!

FRANCIS «Ah... Daar heb ik feitelijk nog nooit bij stilgestaan. Als ik mijn programma heb samengesteld, denk ik altijd: ‘Pff, ’t zal weer wat zijn.’ Ik ben nooit tevreden.»

HUMO Welke BV zouden jullie Erelid maken van Radio Minerva?

RICHARD «Ik ga eens één ding zeggen: Lutgart Simoens

FRANCIS «Lutgart Simoens! Haar warme uitstraling past perfect bij onze radio. En ‘Vragen staat vrij’, het verzoekprogramma dat ze lang op de BRT-radio had, eigenlijk ook.»

JAN «Ik stem ook op de edele dame Lutgart Simoens. Ik heb mijn programma trouwens op het hare gebaseerd.»

SWA «President Roosevelt mag er ook bij. Franklin Delano Roosevelt. Een grote meneer en een schoon erelid. De mens is wel dood, maar hij zal het zeker appreciëren.»

MARIA «Maurice Dean, een Vlaming van bij ons, en toch ook een internationale crooner geweest!»

OMER «Uit respect: Will Ferdy.»

FRANKIE BOY

HUMO Swa, jij wordt straks 81...

RICHARD «Swa is onze oudste presentator. Ooit vroeg iemand mij hoe oud onze presentatoren zijn, en ik heb geantwoord: ‘De jongste hebben we juist begraven’ (lacht)

HUMO Swa, jij was dus zestien jaar toen de Amerikaanse bevrijders de eerste golf crooners op jukeboxen invoerden, en zo een nieuw tijdperk inluidden.

SWA «Hola! Het zijn wel de Engelsen die Antwerpen bevrijd hebben, in september ’44! En die crooners, zoals Kay Starr en Tony Martin, die kenden we al van de showfilmen van voor de oorlog. En zelfs jukeboxen bestonden al, in onze straat was er zelfs een winkel die ze verkocht. Dat was een evenement, zenne, als zo’n jukebox werd uitgeladen, iedereen kwam zien! Ik ben geboren in de Sleeckxstraat, in de Seefhoek. Een échte sinjoor!

»Ik weet wel nog dat de Amerikaanse GI’s in uniform op café gingen. Zij brachten leven in de brouwerij, ze waren luidruchtiger dan de Britten, en meer onbekommerd. Ze zagen er ook gezonder uit, en ze dansten veel: de jive, de boogie-woogie. Ik heb twee linkerbenen, maar ons Josée danste graag. De eerste plaat die ik me uit die tijd herinner was er één van Frank Sinatra. Yes sir! Op 78 toeren, hè.»

RICHARD «Die platen waren nog gemaakt van was en bakeliet. Voordien bestonden er zelfs platen van stéén, met een beiteltje in plaats van een naald.»

HUMO Werd je door de GI’s zo’n beetje geadopteerd, Swa?

SWA «Nee, want ik had geen oudere zussen (lacht). Ik had een zusje kunnen hebben, maar dat is gestorven toen ze zes maanden was...»

HUMO Herinner je je nog de eerste plaat die je zelf hebt gekocht?

SWA «Sinatra, natuurlijk. De vroege Frankie boy, hè. Toen zijn vrouwelijke fans nog bobbysoxers werden genoemd, omdat al die meisjes witte sokjes droegen.

»En de Andrew Sisters, daar was ik ook zot van. In de cafés bij ons gaven de maskes eigen shows, waarbij ze zich verkleedden in de uniformkes van de Andrew Sisters. Je moest je eigen entertainment maken, in die tijd.»

HUMO Op de cd horen we je na een song van Vera Lynn iets zeggen over de allereerste dag van de oorlog, toen de Duitsers binnenvielen. Je was toen elf. Herinner je je dat écht nog?

SWA «Alsof het gisteren was! Een prachtige meidag, 10 mei 1940, blauwe hemel – en plots hoorde ik afweergeschut. Bóém... bóém... bóém... Ik lag nog in bed, en ons ma maakte me wakker: ‘Manneke, de Duitsers zijn er. ’t Is oorlog. Sta maar op.’ Ik keek naar buiten en de lucht zag zwart van de Stuka’s. Wij woonden vlak bij Statie Noord, hè, wij waren een doelwit. Ik zie nog zo die eieren eruitvliegen: zo’n Stuka dook naar beneden, dat laadruim ging open en er vloog een bom uit, dat zag je heel goed. En dan fff-wwuuuuuu... bám! Dat was het begin van alle ellende. Al begon het voor mij persoonlijk goed: ik moest niet naar school. Maar een paar dagen later viel er een bom vlakbij: toen heb ik lijken gezien, en mensen die, wit van de kalk, als zombies over straat zwalpten, totaal in shock.»

HUMO Als jongeren jou, dj bij Radio Minerva én bompa, nu over straat zien lopen, hebben ze geen flauw benul dat jij zoiets hebt mee-gemaakt.

SWA «Ab-so-luut! (Met priemende vinger) De jonkheid heeft géén historisch besef!»

HUMO Uit onderzoek bleek dat zelfs in Engeland 32% van de jongeren denkt dat Winston Churchill een crooner was...

SWA «Alstublieft! Terwijl: zonder Churchill spraken wij hier nu in das Humo Duits, hè. Jawohl!»

HUMO Wat mij verbaast, is dat er tijdens de oorlog überhaupt muziek wás. Ik associeer oorlog met: alles valt stil, en niets is beschikbaar.

SWA «Nee, er waren wel degelijk cafés open. Maar naar Engelse of Amerikaanse muziek luisteren, dat was verboden. Dan was er altijd wel een collaborateur die je ging verklikken. Er werd dus vooral Duitse muziek gespeeld: Marika Rökk en Ilse Werner, íél schoën! Vandaar dat Duitse schlagers en crooners nog altijd populair zijn bij mijn generatie: die hebben ze ons vijf jaar lang door de strot geduwd. Maar als we nu op Radio Minerva twéé Duitse platen achtereen durven te spelen, krijgen we telefoon: ‘Zedde golle den oorlog al vergeite, mis-schienst?!’»

RICHARD «Na de oorlog ging ik met mijn nonkel naar Oostenrijk, want hij was een liefhebber van operettes. Daar heb ik Marika Rökk live zien zingen, im Weissen Rössl am Wolfgangsee, ’t Wit Paard! Ik was dertien, en dat wijfke maakte geweldig veel indruk op mij. Dat was in feite een filmster van de nazi’s, hè, maar ik wist niet beter.

»Maar kort daarna kreeg ik ’t vliegend zot voor Doris Day. Ik val nog altijd op blondjes. Mijn echtgenote is ook blond. Allé: geverfd, maar toch echt.»

SWA «Geef mij maar Joan Leslie! Yes sir! Ik heb vier overbruggingen gehad, dus ik mag niet te véél aan haar denken. Maar toch: daar kunnen die poepemiekes van nu niet tegen op!»

BUZZEN

HUMO Waar gingen jullie in die jaren zoal uit?

SWA «Ik herinner me de grote bals van vlak na de oorlog. Wij waren sossen, dus wij gingen naar het bal populaire op 1 mei, in de Stadsfeestzaal op de Meir. Met groot orkest: zo’n échte, swingende big band. Dat vind je nu nergens meer, nu is het allemaal piep-pang-ponglawaai uit dozekes

RICHARD «Voor mij was het hoogtepunt de Chatelet. Dat was een dancing met twee zalen: je moest naar links voor de slows en naar rechts voor de rock-’n-roll. En in El Bardo hadden ze een draaiende dansvloer! Nu is het daar een parkeergarage.»

MARIA «Ik ging ook uit in de Chatelet. Ik was pas veertien, maar ik ging mee met een oudere vriendin. Wij waren energiek, van geft ’m weuste, wij dansten alleen rappe. Slowen op één tegel deed je in de Firenze, daar kreeg je amper de deur open om binnen te komen, zo stampvol zat de keet.»

JAN «Nu zijn er geen slows meer. En de bamba spelen ze ook al niet meer! Ik snap niet hoe die jonge mensen nog aan een lief geraken.»

HUMO Was het vroeger beter, veiliger, gezelliger? Postmoderne historici beweren graag dat het onveiligheidsgevoel van nu relatief is, dat er vroeger ook messengevechten waren op café.

SWA «Truut! Ik heb in al die jaren nooit geweld gezien. Nooit! De Seefhoek, dat was leute en plezier. En gezelligheid. En solidariteit! Als een menske aan het eind van de straat niet rondkwam, sprongen haar buren bij. Als iemand niet meer uit z’n ogen kon zien van zattigheid, dan werd die naar huis gedragen. Nu laten ze zo’n zatlap liggen in de goot.»

JAN «Op oudejaarsavond trokken wij de stad in om overal meisjes drie kussen te geven. Die liepen dan alleen over straat. Daar waagt een vrouw zich nu niet meer aan.»

RICHARD «In het dorp waar ik woonde deed niemand z’n deur op slot. Dat moet ge nu eens proberen!»

SWA «Waar ik woonde was er wel Piet den Dief. Er waren toen zo weinig dieven dat we ze bij naam kenden! ‘Daar hebt ge hem weer met zijn leereke,’ zeiden de mensen, want hij had altijd een ladder bij om bij open slaapkamerramen te kunnen.»

RICHARD (tot Humo) «Venteke, nu moet ge eens goed luisteren, want gij zijt te jong om dat te weten: bij ons was alles zo vertrouwd dat we zelfs mekaars achternaam nooit gebruikten! Alice Desmet was ‘Aliceke van Nelleke’. We hadden ene van de Christus, ene van de God, den Bult, de mannen van den Duvel... Dan wisten we meteen over wie het ging. Iedereen kende iedereen!»

SWA «Vic de Luuter! Iedereen in de Seefhoek kende Vic de Luuter met de kromme poot. En in de zomer speelden wij lotto op straat. Niet dat officiële gedoe van de Staat, maar zélf: tafels buiten en spelen – een soort bingo. Dan gebruikten ze geen nummers, maar namen: 90 was ‘den ouwe!’, 22 was ‘de zwaantjes’... Gezéllig!»

RICHARD «Buzze! Iedereen zat te buzzen, sfeer te maken. Ik ga eens één ding zeggen: het is wel interessant dat de Amerikaanders nu ook ‘buzz’ gebruiken als ze ‘sfeer’ willen zeggen. Vooral de negers.»

DE SEKSPLOEG

HUMO Hebben jullie de artiesten die je nu op Minerva speelt ooit live zien optreden?

SWA «Nee. Sinatra heeft in de ja-ren vijftig wel opgetreden in onze contreien, maar daar hadden wij geen geld voor.»

JOSÉE «En geen tijd, hè. Te veel seks.»

HUMO Had Sinatra toen geweten dat jullie later op Minerva zijn muziek levend zouden houden, hij zou jullie wellicht gratis hebben binnengelaten.

RICHARD «Ik ga eens één ding zeggen: ik heb onze vriend Sinatra ontmoet (laat een gesigneerde foto zien). In Londen, tijdens de pauze van zijn optreden in de Royal Festival Hall. Venteke, die mens had sjarisma, zie! Ik heb z’n hand geschud – mijn kleindochter mag doodvallen als het niet waar is. En de mensen in de zaal: blèten!

»Maar mijn favoriet is Tony Martin. En bij de vrouwkes Esther Williams: die zwom ook, en haar films zaten vol fonteinen en dinges die omhoog kwamen en zo.»

HUMO Freudiaanse beeldspraak op z’n best!

RICHARD «Ho, als we zo beginnen, geef me dan maar Virginia Mayo: die was ook gebruiksvriendelijk geschapen, en ze loenste zo wat met haar ene oog, alsof dat al aan het wegdraaien was terwijl ze – allé, enfin, ge verstaat me wel.»

HUMO Jij hebt een gezond libido, hè, Richard? Wie citeer ik? ‘Wippen op de popcorn... Ge kunt natuurlijk op een andere manier ook wippen, hè.’ ‘Te koop: vibrator... eh, véntilator!’ ‘Dat was in een hoerencabane... eh, een horecabar’. Jij zei ooit: ik heb een kopke vol met zangers’ – waarop Swa meteen repliceerde: ‘Een kopke vol met vrouwkes, ja!’

RICHARD «Jamaar, probeer maar eens dubbele bodems te vermijden als ge in ‘Minerva’s Service’ een doedelzak moet verkopen! Of toen we die ‘stofzuiger zonder zak’ moesten verkopen – da’s dus een gecastreerde stofzuiger. En er stond bij ‘in goede staat’! Zoudt gij ‘in goede staat’ zijn als ge gecastreerd waart, Swa?!»

SWA «Richard is nen hete kloot, om het in beschoafd Aantwaarps te zeggen. Bij Minerva staan wij bekend als ‘de seksploeg’. Tja, als Richard over een gaatje spreekt, dan heeft hij het over een heel ander gaatje dan gij en ik, hè. Maar dat houdt de stemming erin.»

HUMO Hebben jullie ook groupies, zoals rocksterren? Vrouwelijke luisteraars die wel érg gecharmeerd zijn door jullie programma?

RICHARD «Ik ga eens één ding zeggen: daar ga ik niet over uitweiden. Want er was één madammeke dat altijd maar wou dat ik langskwam. Ze bleef maar bellen, één keer zelfs om twee uur ’s nachts, want ze had ‘een probleem’. Ik zeg: ‘Bel de ambulance!’, maar nee, ik moest komen! Hoe zal ik zeggen, da’s ons sjarisma dat zo’n menske zot maakt, hè.»

FRANCIS «Ik heb één keer misbruik gemaakt van mijn positie. Ik was toen verliefd op Anita, en in mijn programma speelde ik doelbewust twee plaatjes na elkaar. Ik begon met ‘Anita My Love’ van Louis Neefs, en vlak daarna ‘Ik ben verliefd op jou’ van Paul Severs. Zonder commentaar, hè. Maar de hint was duidelijk. Het was beklonken. En we zijn nog steeds bij elkaar.»

HUMO Jullie zijn zo te horen wel echte muziekfanaten.

OMER «’t Is een passie, hè. Ik heb ooit máánden gespaard om ‘The Classic Della Reese’ te kunnen kopen – een Amerikaanse uitgave waar één nummer méér op stond dan op de Europese. 4.000 frank, een fortuin in die tijd. Ge móét dat dan hebben, hè.»

MON «Als ik thuis ‘Send in the Clowns’ opzet, dan mag die van ons niet spreken en niet bewegen. Zo sterk is het effect van dat nummer op mij. En toch heb ik een goed huwelijk, hè.»

JAN «Binnenkort vier ik mijn duizendste uitzending. Da’s tweeduizend uur radiomaken. Dat doe je niet als je niet bezeten bent.»

HUMO ‘Making memories...’, croont Al Martino. Dat is ook wat jullie bij Minerva doen. Welke standards of evergreens zijn voor eeuwig verbonden met een bijzonder moment in jullie leven?

SWA «Ik stond eens in een cafeetje in Echternacherbrück – da’s tegen-over Echternach, maar dan aan de Duitse kant van de rivier – en daar hoorde ik voor het eerst ‘Strangers in the Night’ van Sinatra. Het haar op m’n armkes ging recht staan. Kiekevliës! Omdat het zo’n prachtig nummer is natuurlijk, maar ook omdat ik het dáár hoorde, en ik aan de oorlog moest denken. Daar, op Duits grondgebied, een Amerikaan horen zingen, deed me beseffen: we hebben gewonnen!»

JOSÉE «Bij mij is dat ‘Feelings’: toen is ons moeder gestorven... En ‘To Each His Own’, van Tony Martin: dat speelden ze eens toen wij aan het vrijen waren.»

SWA «...maar ik vrijde zo fel dat ik dat niet hoorde.»

HUMO Misschien vrijde je niet goed genoeg: Josée heeft die muziek blijkbaar toch gehoord.

SWA «Snotneus!»

JOSÉE «Swa was wel nen hevige. Hij heeft ooit zo wild met mij gedanst dat de mouw van mijn blouse afscheurde!»

HUMO Beest!

SWA (Droog) «Jiven, hè, het vrouwke omhooggooien en weer opvangen. Ik ken m’n eigen kracht niet.»

JOSÉE «Plus: ’t is een jaloezen beddenbak, onze Swa.»

RICHARD «Als ge niet jaloers zijt, is het geen liefde!»

HUMO Swa, jij bent 56 jaar getrouwd met Josée en dus een ervaringsdeskundige: wat is het geheim van een goed huwelijk?

SWA «Water in de wijn doen. Ons Josée houdt veel van haar feuilletons, ‘The Bold and the Beautiful’ en zo. Ik vind dat truut, maar ik draag dat als een man.»

RICHARD «Het geheim is: géén afwasmachine in huis halen! Mijn vrouw en ik doen dat samen: zij wast af, ik droog af. En terwijl we dat doen, communiceren we. Mensen met een afwasmachine communiceren niet!

»Vrouwen zijn wel koppiger – sorry, hè, maar dat is zo. Ik ga eens één ding zeggen: als ik de liefde wil bedrijven, moet ik mijn vrouw in de ogen kunnen kijken. Enfin, we slapen nu apart want ik snurk, maar het gaat om het principe.»

WE’LL MEET AGAIN

HUMO In ‘Minerva’s Service’ kunnen luisteraars spulletjes te koop aanbieden. In de begintune hoor je komiek Leo Martin zeggen: ‘Wat ze híér allemaal binnengooien: portemonnees, knoopsgaten, schoon-moeders...’ Wat zijn de raarste items die jullie ooit hebben verkocht?

RICHARD «Schoonmoeders hebben we nog niet verkocht. Er is geen vraag naar.»

SWA «Ne kakadoo. Een toiletpot. Verkocht!»

RICHARD «Die tweedehands parachute, Swa! De verkoper zei: ‘Slechts één keer gebruikt, en nooit open geweest!’ Allô? Een opgezette zwaan. Een kunstbeen – misschien iets voor een piraat. En een papegaai die kon spreken. Maar dat moet ge niet in huis halen, want die verraadt alles (lacht)

HUMO Ooit hoorde ik jullie omroepen: ‘Te koop: oude viool, merk Stradivarius, bouwjaar 1727.’ Een échte stradivarius is twee tot vier miljoen euro waard...

SWA «Echtig?! Zijn we daar vanaf geraakt, Richard? Ik weet het niet meer. Allé, een occasie dus.»

RICHARD «Ge weet nooit of het een echte is, natuurlijk. Er zijn altijd mensen die u willen flikken.»

HUMO Ik kwam in de zomer eens langs het chalet van waaruit Minerva uitzendt. Jullie twee zaten daar halfnaakt te presenteren!

RICHARD «Op een hete dag is de studio een sauna, hè. En wij presenteren in alle omstandigheden.

»Het is ook al gebeurd dat we daar samen zitten te blèten, als we een schoon muziekske uit de oorlog spelen of zo. Soms doen we samen een dansje, Swa en ik. Niemand ziet dat! Want het is radio. Maar het gebeurt. Onze chalet in de sneeuw, da’s ook schoon. Feitelijk is het bij Minerva alle dagen Kerstmis.»

MON «Ik ben toch gestopt met avondprogramma’s te presenteren. Na mijn hartoperatie kon ik er niet meer tegen om hier ’s avonds helemaal alleen in het donker te zitten. In de winter is dat toch maar triestig.»

HUMO Een flink aantal Minerva-presentatoren heeft al zware operaties overleefd. Beseffen jullie dat zo’n seniorenradio veertig jaar ge-leden niet eens mogelijk was geweest? Want in die tijd zouden jullie nooit zo oud zijn geworden...

MARCEL «We hebben heimwee naar vroeger, maar vroeger zouden we er nu al niet meer geweest zijn... Da’s wel een raar gevoel (stilte)

FRANCIS «Ik heb heimwee naar de muziek van vroeger, maar ook naar het levensritme, dat veel trager was. We hadden het niet breed, maar ik zou niet willen wisselen met de jeugd van nu. Er is geen romantiek meer, geen onschuld. Mijn kleindochter van veertien wil al een vrijer! Toen ik veertien was, dacht ik dat hij er alleen aanhing om te plassen.»

HUMO Nog een gezellig vraagje om af te ronden dan maar: welke muziek moeten ze spelen op jullie begrafenis?

OMER «Ni waarm, ni willen (lacht)

MARCEL «Heel simpel: ik wil niet doodgaan. Ik hoop dat Pietje de Dood vergeet mij te komen halen.»

MARIA «‘We’ll Meet Again’, de versie van Engelbert Humperdinck

SWA «‘You and Me’, van Sinatra. Práchtige tekst!»

RICHARD «Doe mij maar ‘Stranger in Paradise’ van Tony Bennett. Maar ziet dat ze de plaat op tijd starten, hè.»

(Verschenen in Humo op 21 november 2008)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234