‘Er moet toch iemand iets gezien hebben toen Ilse Stockmans op 17 februari 1987 rond 16 uur op de trein naar Aarschot stond te wachten in het station van Leuven?’  Beeld BELGA/CHILD FOCUS
‘Er moet toch iemand iets gezien hebben toen Ilse Stockmans op 17 februari 1987 rond 16 uur op de trein naar Aarschot stond te wachten in het station van Leuven?’Beeld BELGA/CHILD FOCUS

verdwijning Ilse stockmansmoeder josephine nuyts spreekt

De verdwijning van Ilse Stockmans: ‘De eerste uren zijn cruciaal. En daar is het fout gelopen’

Vandaag is het exact 34 jaar geleden dat Ilse Stockmans uit Aarschot spoorloos verdween. Het onderzoekscollectief Bureau Van Meerbeeck, onder leiding van Kurt Wertelaers (‘Cold Case Sally’), looft een beloning van 5.000 euro uit voor wie met een gouden tip haar verdwijning alsnog kan ophelderen. Wie iets weet, heeft tot 17 juni de tijd om (al dan niet anoniem) te reageren via info@bureauvanmeerbeeck.com. Naar aanleiding van de tienjarige verjaardag van de verdwijning sprak Humo in 1997 met Josephine Nuyts, de moeder van Ilse. Dat interview kunt u hieronder herlezen. 

(Verschenen in Humo op 13 mei 1997)

Veel kinderen raken vermist op het moment dat ze van een gewoonte afwijken. Normaal haalde Dirk vanden Branden zijn zoontje altijd op vrijdagavond op bij zijn ex-vrouw, maar het weekend dat Liam verdween, zou zij hem brengen. Normaal bracht Agnes Moens zaterdag en zondag door bij haar moeder Claudia Vazquez maar net dát weekend ging de jonge secretaresse naar een bruiloft en zou ze bij vrienden logeren. En normaal pikte Josephine Nuyts haar dochter Ilse Stockmans op aan het station van Aarschot, maar die dag kreeg de klas van de atheneumstudente een uur vroeger vrij op school.

JOSEPHINE NUYTS «Ilse is verdwenen op 17 februari 1987. Vier dagen eerder was ze negentien geworden. Ze was de jongste van drie kinderen, ze had sinds een jaar of drie een vriend, en ze zat vol plannen. De week nadien, in de krokusvakantie. zouden we samen op wintersport gaan.

»Normaal haalde ik haar na mijn werk af aan het station van Aarschot. Maar die dag stond ze niet op het gewone uur, 16.40 uur, op mij te wachten. Ik hen naar huis gereden en daar was ze ook niet. Ik heb de school gebeld. Toen bleek dat de moeder van haar lerares onverwachts overleden was, en dat de klas een uur vroeger naar huis was gestuurd.

»Op de volgende trein zat ze evenmin. Mijn zoon Marc, mijn dochter Tilda, Ilses vriend en ik zijn beginnen rondbellen naar stations en ziekenhuizen. Ilse had epilepsie en ik was bang dat ze een aanval had gekregen. Maar niemand had haar gezien en ze was nergens opgenomen. Ik werd ziek van angst.

»’s Avonds hebben we de politie van Aarschot gebeld. Die zegde: ‘Wacht nog een uur, ze is al negentien, ze is misschien op stap.’ Maar ze kwam niet en ze liet niets van zich horen. Ze was ‘s ochtends naar school vertrokken met veertig frank op zak en enkel medicijnen voor ‘s middags. Ze moest tien pillen per dag slikken. Ik kon moeilijk geloven dat ze zonder iets te zeggen en zonder de medicatie die ze nodig had zomaar op avontuur getrokken was.»

‘Ferm mokke’

NUYTS «Ik heb nog een uur bij de telefoon gewacht in de hoop dat ze zou bellen, en toen het uur om was heb ik haar ais vermist opgegeven op het politiekantoor. Ik heb precies beschreven wat ze droeg. Dat wist ik, omdat ik zoals elke dag al haar kleren voor haar had klaargelegd. Wegens haar ziekte was ik een overbezorgde moeder.

»Ze had al zoveel meegemaakt. Als kind was ze aan het hoofd geopereerd. Ze heeft er epilepsie aan overgehouden en ze is ook een tijd kaal geweest. Ze werd bijna acht jaar behandeld in de instelling Pulderbos, en reageerde goed op de medicatie die ze kreeg. Geleidelijk aan werd de dosis verminderd. Op het moment dat ze verdween had ze al twee jaar geen aanval meer gehad.

»Ik ben de hele nacht wakker gebleven. ‘s Ochtends ben ik opnieuw naar de politie gegaan. Daar vonden ze mijn aangifte niet terug. Ik heb alles moeten overdoen. Ondertussen had Ilses vriend onze familie en kennissen opgetrommeld, en met z’n allen zijn ze met gefotokopieerde foto’s van mijn dochter door het station van Leuven gaan lopen. Ik ben niet mee gegaan, ik durfde het huis niet uit, uit schrik dat de telefoon zou gaan als ik er niet zou zijn.

»Haar vriend vertelde achteraf dat de meeste treinreizigers hen genegeerd hadden. Mensen kunnen hard zijn. ‘Ferm mokke’, was de enige reactie die hij gekregen had. Als de politie zelf zo’n actie ondernomen had, zouden de mensen het dan niet serieuzer opgenomen hebben?»

Een wit huis in Wezemaal

NUYTS «Mijn oudste dochter Tilda is dezelfde dag nog naar de stationschef en naar de gerechtelijke politie van Leuven gegaan om ook daar Ilses verdwijning te melden. Daar hebben ze de zaak ter harte genomen.

»Op Ilses atheneum werden leerkrachten en scholieren ondervraagd. in de stations werd spoorwegpersoneel verhoord. Er werd een opsporingsbericht verspreid. En de bermen langs de lijn Leuven-Aarschot werden met speurhonden afgezocht. Het leverde allemaal niets op. Het had gevroren en er lag een dikke laag sneeuw. Later kwam het in mij op, dat ze in zulke weersomstandigheden toch niet begraven kon zijn.

»Vooral met onderzoeksrechter Raymond Decoux hebben we van in het begin een goed contact gehad. Hij kwam geregeld thuis. Hij vond het erg dat hij geen aanknopingspunt had. Geen enkel. Ilse was het eerste echt vermiste kind in Leuven. Ze hadden toen nog geen ervaring met zulke zaken, en weinig of geen middelen.

»Ik weet niet op welk moment Raymond Decoux belast werd met het onderzoek want ik heb geen advocaat, en ik heb geen inzage in het dossier van mijn dochter. Ik denk dat het een maand na Ilses verdwijning was, en voor mij was het in elk geval te laat.

»De eerste uren zijn cruciaal. En daar is het fout gelopen. De politie van Aarschot is pas in actie geschoten toen ze hoorden dat de gerechtelijke politie van Leuven de zaak in handen had. Toen hebben ze in Aarschot een helderziende ingehuurd en zijn ze gaan zoeken naar een wit huis in Wezemaal, waar Ilse onder een stapel hout gelegen zou hebben. Vergeefs, natuurlijk.

»Ze hadden beter meteen een speurhond ingezet, en spoorreizigers en -personeel ondervraagd. Wie herinnert zich weken later nog, wat hij die dag op dat uur in een station gezien heeft? Iemand moet toch iets gemerkt hebben. Leuven, met al zijn pendelende studenten, is een druk station en Ilse verdween juist op het uur dat mensen na hun werk of hun cursus naar huis trekken.»

Met een ander in bed

NUYTS « Maar niemand had iets te melden. Ik heb veel geleden onder de onverschilligheid van de men-sen. Het waren niet alleen de pendelaars die zo cynisch op Ilses foto reageerden. Haar verloofde heeft vaak op vechten gestaan, omdat zelfs zijn eigen vrienden hem zegden: ‘Wie weet ligt ze al niet een ander in bed’.

»We hebben meteen nadat ze weg was alle kranten gebeld om een foto van Ilse gepubliceerd te krijgen. Ze hebben allemaal geweigerd. Ze zegden dat het niet mocht omdat ze de toestemming van het gerecht niet hadden. Alleen de plaatselijke reclamebladen hebben ze afgedrukt.

»Van het atheneum Redingenhof waar Ilse school liep, is nooit iemand hier geweest, geen directeur, geen klastitularis, geen leerkracht. Dat heb ik die school erg kwalijk genomen.

»De gerechtelijke politie vertelde dat ze een meisje van het atheneum verhoord hadden dat samen met mijn dochter de bus naar het station van Leuven genomen had op de dag dat ze vermist raakte. Toen Ilse uitstapte heeft mijn dochter nog geroepen dat ze haast had en de trein wilde halen. Toen het meisje over de passerelle liep, heeft ze Ilse op het perron zien staan. Ik heb haar gebeld, maar haar moeder weigerde haar door te geven. ‘Laat haar niet rust. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd met die verhoren van de politie.’

»Dat deed pijn. Eric Geijsbregts, de vader van Nathalie, had een affiche van Ilse laten drukken. Die heeft vier weken in het station van Leuven gehangen. Op een dag was ze weg. Tilda is toen naar de stationschef gegaan. ‘Het heeft lang genoeg geduurd,’ zei die.

»In gesprekken vermijden de mensen het onderwerp. En ik praat zo graag over mijn dochter. De school waar ik werk heeft me altijd gesteund, en de onderzoeksrechter van Leuven ook. Maar hij had geen enkel aanknopingspunt. Begin dan maar eens te zoeken.»

Tip na tien jaar

NUYTS «Er is niemand in een druk station die iets gezien had en er is niets van Ilse dat ooit weer opgedoken is: geen boekentas, geen kledingstuk. Ook niet bij Dutroux. Ik heb deelgenomen aan verschillende televisieprogramma’s, aan ‘Panorama’, aan ‘Luc’, aan ‘Telefacts’, maar dat heeft nooit één valabele tip opgeleverd.

»Het vreemde is, dat de gewezen stationschef van Mol me op 17 februari van dit jaar gebeld heeft. Ilse was dag op dag tien jaar verdwenen. Die man zegde dat hij haar drie dagen na haar verdwijning had opgemerkt aan de bushalte in Mol, met een rugzak. Hij zou dat destijds aan de politie hebben gemeld, maar die had hem niet serieus genomen. Waarom belt hij me pas tien jaar later op? En als zij het was, waarom zou ze me dan niet zelf getelefoneerd hebben? In zijn versie liep ze toch vrij rond.

»De gerechtelijke politie heeft de zaak onderzocht, en het ziet ernaar uit dat de man graag in de belangstelling staat. Zulke telefoontjes maken het alleen maar erger. Je krijgt weer hoop, en die wordt de bodem ingeslagen. Dat hebben we zo vaak meegemaakt sinds de zaak-Dutroux. Het was vakantie toen die losgebarsten is, en dag in dag uit zat ik voor de televisie. Het was verschrikkelijk.

»Elke keer dat er iets nieuws in dat dossier gebeurt, krimp ik ineen van angst en spanning. Maar tot nu toe werd er geen enkele band met die bende vastgesteld. Kleren van Ilse heb ik niet herkend. Het blijft zoeken naar iemand die in het niets verdwenen is.

»lk hoop maar dat mijn jongste dochter gevonden wordt, ook voor mijn andere kinderen. Zelf ben ik nooit op zoek gegaan. Ik heb een antwoordapparaat gekocht om er ook als ik werk ‘te zijn’ als ze zou bellen. Maar als er nu, na meer dan tien jaar, nieuws komt, zal het zeker geen goed zijn. Dat weet ik zeker.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234