overlijdenGerty Christoffels

Gerty Christoffels: ‘Het is een fantastisch gevoel te weten dat je begeerd wordt’

Gerty Christoffels (62) is overleden. Ze was al een tijdje ziek.  De Vlaamse presentatrice was vooral bekend van ‘Boeketje Vlaanderen’ en ‘De Drie Wijzen’ en, na een overstap naar VTM, ‘Wie van de drie?’. Herlees hier haar 7 Hoofdzonden: 

(Verschenen in Humo op 8 augustus 1995)

Nu stapt dus zelfs Gerty Christoffels op bij de BRT. De spreekwoordelijke muis die het zinkende schip verlaat. Niet gevraagd warden door Mike en Guido was vroeger iets waarop je trots kon zijn. Vandaag is het bijna een schande. Terwijl de overlopers uitbundig in het rond walsen, blijven de muurbloempjes van het Huis van Vertrouwen gegeneerd op de rand van hun stoel zitten en slaan beschaamd de ogen neer. En in Vilvoorde lachen ze er eens heel hard mee. Tussen haakjes: volgens de allerlaatste berichten zou nu zelfs Frans Boenders voor VTM hebben getekend: hij zou er, gekoppeld aan de mooie Yasmine, de Boekentoptien gaan presenteren, opgefleurd met muzikale intermezzi van Luc Steeno en een wekelijks keukenrecept van Anne De Baetzelier. 

Maar we dwalen af, en wel naar het hete Tervuren, waar Gerty Christoffels in badpak ligt te smachten naar haar Michel, als cameraman voor één maand afgevaardigd naar de beruchte Camel Trophy. Een ideaal moment voor haar Zeven Hoofdzonden, dus. Alhoewel: wat Lutgart Symoens voor de radio is geweest, was Gerty voor de televisie: de Engel van Vlaanderen. En engelen zondigen niet, dat is algemeen geweten en dat zal ook in dit interview weer eens worden bewezen. Maar voor we de beenklemmen open schroeven en de operatiebeugel inbrengen willen wij eerst wel eens weten hoe VTM erin geslaagd is onze Gerty aan de haak te slaan.

GERTY CHRISTOFFELS «Het is allemaal zeer snel gegaan. Op 3 juli hadden wij hier Francesca Van Thielen en Karl Symons op bezoek, iets wat wel meer gebeurt. Karl heeft een eigen productiehuis, TV De Wereld, en hij ver-telde mij dat hij een tijdje op een nieuw programma aan het broeden was. Van het één kwam het ander, en voor ik het wist kreeg ik de presentatie aangeboden. Ik dacht meteen: waarom niet? De volgende dag had Karl een onderhoud met Mike Verdrengh, en die zag dat nieuwe programma wel zitten, inclusief mij als presentatrice. Toen ging het allemaal zeer snel: op een tiental dagen was mijn overgang beklonken.» 

HUMO Wat biedt VTM je aan? 

CHRISTOFFELS «Een nieuw magazine en een exclusiviteitscontract.» 

HUMO Het geld zal natuurlijk ook wel een rol hebben gespeeld? 

CHRISTOFFELS «Ja, maar zeker niet een doorslaggevende. Ik werd op de BRT zeer behoorlijk betaald; voor mijn nieuwe programma komt daar nog wel wat bij, maar niet in die mate dat ik nu het gevoel heb dat ik een grote slag heb geslagen.» 

HUMO Heb je geen traan gelaten voor die ouwe trouwe BRT? 

CHRISTOFFELS «Een kleintje toch, ja. Ik vertrek zeker niet in bitterheid: ik heb zeer veel aan de BRT te danken. Midden juli ben ik mijn overstap aan Jan Ceukers en Hilda Verboven gaan meedelen, en pas toen drong het echt tot mij door dat ik al elf jaar voor dit huis had gewerkt. In al die jaren zijn er banden gegroeid, hè.» 

HUMO Bart Peeters heeft de BRT verlaten in een sfeer van onvrede en ontgoocheling. Was dat voor jou ook het geval? 

CHRISTOFFELS «Niet echt. Ik heb alleen het gevoel dat een klein productiehuis zoals dat van Karl Symons prettiger, beter en efficiënter werkt.» 

HUMO Je verlaat een zinkend schip? 

CHRISTOFFELS «Zo sterk zou ik het niet willen uitdrukken: bij het voetvolk - de mensen die rechtstreeks in de productie zitten - leeft nog altijd veel creativiteit en ondernemingsgeest. Maar het jammere is dat daarvan nauwelijks iets tot de top doordringt. Ik heb het gevoel dat er een pijnlijk gebrek aan communicatie is in dat afschuwelijk grote huis.» 

HUMO Denk je dat je in de VTM-sfeer - ‘wij zijn één grote familie’ - zult passen? 

CHRISTOFFELS «Ik voel mij nog geen VTM-gezicht, hoor; nu ja, misschien komt dat nog wel. Maar wat die zogenaamde VTM-sfeer betreft: ik krijg het gevoel dat de verschillen tussen de omroepen steeds meer aan het vervagen zijn. Ik kijk in de eerste plaats naar een programma, en of dat nu op VTM of op TV2 of VT4 wordt uitgezonden, raakt eigenlijk mijn kouwe kleren niet. Ik denk dat de mensen op VTM dezelfde Gerty te zien zullen krijgen als zij op de BRT gewoon waren.» 

HUMO Wat wordt je nieuwe programma bij VTM? 

CHRISTOFFELS «Ik heb moeten beloven daar voorlopig niets over los te laten. Toch een kleine hint: ik ga weer op stap door Vlaanderen, maar een toeristisch programma zoals Boeketje Vlaanderen wordt het niet.»

Gierigheid

HUMO Over naar de zonden. 

CHRISTOFFELS «In alle oprechtheid: ik associeer het begrip Zeven Hoofdzonden meer met het weekblad Humo dan met de katholieke kerk (lacht). Ik heb het altijd moeilijk gehad met het woord ‘zonde’: ik vond dat ik geen zonden beging (lacht). En als ik dan ging biechten, fantaseerde ik maar wat leugentjes, om de pastoor tevreden te stellen. 

»Ik ben opgegroeid als een braaf Limburgs katholiek meisje, in het lieflijke dorpje Eigenbilzen, vlak tegenover de kerk nota bene. Maar ik werd zeker niet met schuld en boete om de oren geslagen. Wij gingen wel zeer vaak naar de kerk. En in de meimaand kwamen daar nog eens rozenhoedjes bij, en processies door de velden, waarbij liedjes werden gezongen als: ‘Liefde gaf u duizend namen/ Schoon en edel, mooi en zoet/ Maar geeneen die ‘t hart der Vlamen/ Even hoog verblijden doet...' 

HUMO Als de naam ‘O Moedermaagd/ Die gij in ons Lahandjeu-heu draagt...’ 

CHRISTOFFELS « ‘...Schoner klinkt hij dan al d’and’ren...’» 

SAMEN (fortissimo) «‘Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen!’» 

CHRISTOFFELS «Jaja, zo ging dat vroeger, in de meimaand (lacht). Ik ging gráág naar de kerk: je kon er je beste vriendin zien en naar de jongens lonken. ‘t Was toen ook altijd mooi weer. 

»Mijn moeder had een drogisterij waar zowat alles te koop was: van schoonheidsproducten tot verf en white spirit, van geschenken tot speelgoed. Daarnaast was ze hoedenmaakster en naaister. 

»Het geloof van mijn ouders was diep en overtuigd: wij baden ‘s avonds rond de kachel, met hele litanieën en aanroepingen erop en eraan. En voor belangrijke momenten werd een kaars gebrand; dat heb ik uit die tijd overgehouden. 

»Ik was een nakomertje: mijn broer was acht jaar ouder en mijn zus dertien jaar. Daarbij komt dat mijn ouders vanwege de oorlog zeer laat getrouwd zijn: mijn vader werd al 50 toen ik eraan kwam, mijn moeder 42. 

»Dé stelregel thuis was: doe nooit iemand iets aan wat je zelf niet aangedaan wilt worden. Respect was zeer belangrijk. Dat was natuurlijk ook de typische moraal van de zelfstandige. Een andere stelregel luidde: pas op, vertrouw niet te veel mensen. Fide sed qui vide! Je mocht je ook niet te duidelijk profileren, nooit echt partij kiezen, want dat kon je klanten kosten. Het menselijk opzicht was bij ons zéér belangrijk: je moest altijd voornaam en beleefd zijn, en goed gekleed. 

»Mijn vader was een veelzijdig man: hij beeldhouwde, deed aan heemkunde, schilderde en schreef, was bezig met toneel en deed aan fotografie. Hij had een zuivere kunstenaarsziel, terwijl mijn moeder met beide voeten op de grond bleef, en er altijd voor zorgde dat ons gezin draaiende bleef, ook financieel. Mijn vader veranderde vaak van beroep: het ene jaar deed hij huwelijksreportages, het volgende werd hij een specialist in het schilderen van parkvergezichten en namaakmarmer in herenhuizen en villa’s. Hij heeft enkele boeken en toneelstukken gepu-bliceerd, hij regisseerde, hij grimeerde, hij ontwierp kostuums die mijn moeder dan naaide, hij deed... álles.» 

HUMO Was er altijd genoeg geld? 

CHRISTOFFELS «Blijkbaar wel. Ik werd in elk geval flink verwend. Ze gaven mij nooit zakgeld, maar dat hoefde ook niet: ik kreeg gewoon wat ik graag wilde hebben. Toch ben ik altijd zuinig geweest: toen ik in Leuven ging studeren kreeg ik iedere week 500 frank mee, maar ik was er trots op dat ik geld over hield. Ik ben vandaag de dag nog altijd zuinig: ik zal nooit gekke uitgaven doen. Mijn kleren werden vroeger bijna allemaal door mijn moeder genaaid, en tot op heden heb ik het er moeilijk mee om veel geld aan een jurk of een mantelpakje uit te geven. We werden ook altijd op kwaliteit gewezen: vooral geen domme koop doen maar zoeken naar degelijke materialen. Een paar schoenen mocht best duur zijn, bijvoorbeeld, want het moest lang meegaan. Ik ben dus zuinig, maar niet krenterig. Ik geef graag cadeautjes. Ik betaal ook graag een rondje of een etentje en ik zit zeker niet angstvallig te speuren of mijnheer X of mevrouw Z hun beurt niet hebben overgeslagen: ik zie dat gewoon niet.» 

HUMO Doe je je televisiewerk voor het geld? 

CHRISTOFFELS «Neen, want als dat zo zou zijn, zou ik al heel wat rijker zijn (lacht). Ik heb ook zeer weinig schnabbels gedaan, alhoewel ik er vaak voor gevraagd word. Mijn stelregel is dat het beetje vrije tijd dat ik heb, voor alles gaat. Ik heb mijn BRT-visitekaartje zelden gebruikt om er geld mee te verdienen.»  

HUMO Er vallen anders leuke bedragen te verdienen in het schnabbelcircuit: Anne De Baetzelier vraagt zeventigduizend frank om een avond op te fleuren. 

CHRISTOFFELS «‘t Is een markt, hè. Zelf heb ik bijvoorbeeld nooit een modeshow gepresenteerd: ik vind dat ik daar niks van ken. Ik had er ook de tijd niet voor: toen ik met ‘Boeketje Vlaanderen’ begon, had ik nog een job in het onderwijs en ik speelde bovendien nog amateurtoneel. 

»Bij de BRT heb ik geen schatten verdiend, maar ik voel mezelf toch rijk: ik heb flink kunnen sparen, ik ben met weinig tevreden, ik heb geen hang naar dure of extravagante dingen. Ik hoef geen BMW uit de 7-reeks, of een grote villa.» 

'Ik wil geen ster zijn; ik wil wel op televisie, maar niet op een pedestal. Maar dat accepteren veel mensen niet. En dus vinden ze mij een eigenwijze trut.'Beeld Humo

Hovaardigheid 

HUMO Enige eigendunk is je niet vreemd, hè. 

CHRISTOFFELS «Ik vrees van wel, ja. Sommige mensen vinden mij een eigenwijze trut. Nou ja, dat hoort bij het bekend zijn. Ik tracht vriendelijk te blijven, een praatje te slaan en zelfs te glimlachen, maar dat is voor sommigen blijkbaar niet genoeg. Ik ben iemand die de neiging heeft haar privéleven volledig af te schermen. Bij journalisten is dat in het verleden ongetwijfeld als dikkenekkerig overgekomen; ten onrechte, vind ik. Maar zo kom je aan je imago. Ik ga bij de blaadjes door als ‘zeer vervelend’ (lacht), als iemand ‘waar toch niks uit te halen valt’. Nou ja.» 

HUMO Je bent wel het type dat een wal om zich heen bouwt. 

CHRISTOFFELS «Dat klopt. Zeker ten aanzien van de media of van grote groepen mensen: ik hou er bijvoorbeeld niet van om naar bruiloften te gaan (lacht). Dat heeft te maken met het feit dat ik mij in grote groepen geremd voel: ik krijg er het gevoel dat ik niet kan zijn zoals ik zou willen zijn. Eigenlijk ben ik joviaal en sociaal, maar de bekendheid heeft dat aan banden gelegd. En toch: ik heb maar één duwtje nodig om je mijn hele leven op tafel te gooien.» 

HUMO Is dat wel zo? Zelfs nu, tijdens dit interview, hou je je tv-pakje aan. 

CHRISTOFFELS «En toch.» 

HUMO Geloof je in controle? 

CHRISTOFFELS «Ja. Ik ben nogal perfectionistisch. Ik heb weleens het gevoel van: alleen ik kan deze opdracht tot een goed einde brengen. Ik laat niet graag dingen aan anderen over. Ik heb het ook moeilijk met mensen die professioneel niet voldoen, om het voorzichtig uit te drukken.»

HUMO Controle staat échte spontaniteit in de weg. 

CHRISTOFFELS «Ik vind het akelig wat je nu zegt. Maar je bent niet de eerste. Het probleem is dat ik anders overkom dan ik mezelf ervaar. Mensen die je op dat scherm zien, denken dat ze je kennen. Ze vergeten dat je op televisie maar een fractie van jezelf prijsgeeft. Mensen die mij alleen maar kennen van ‘Personal Upgrade’, denken dat ik zakelijk en ernstig ben, een carrièrevrouw in een mantelpakje. Wie mij kent van alleen maar ‘De Drie Wijzen’ zal denken: die Gerty is een echte flapuit. Je speelt een rol, hè. Ik bén ernstig en zakelijk. Maar ik hou ook van humor, van grappen maken, van plagen. In ‘Een voor iedereen’ was ik dan weer het brave Vlaamse buurmeisje van wie iedere vader hoopt dat ze met zijn zoon zal trouwen. De ideale schoondochter, hè. 

»Eigenlijk heb ik veel geluk gehad. Mijn carrière is zomaar uit de hemel komen vallen: of ik misschien niet iets voor de BRT wilde doen? Het lot is mij altijd gunstig gezind geweest. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik meer kansen heb gekregen dan anderen. Maar tegelijk wilde ik blijven zoals ik was; ik wilde geen ster worden. Ik wilde voor de televisie werken, maar ik wilde niet op een pedestal worden gezet. Ik leef een zeer gemiddeld, doodnormaal leven. Ik ken geen excessen. Maar dat aanvaarden de mensen niet. Ze weigeren je te zien als gemiddeld en gewoon.»

Jaloersheid en gramschap

 HUMO Klopt het dat de mediawereld een zwembad vol haaien is waar men elkaar het licht in de ogen niet gunt? 

CHRISTOFFELS « Zo heb ik dat nooit bekeken. Nou ja, misschien merk ik gewoon een aantal dingen niet op. Ik heb bijvoorbeeld nooit directe afgunst gevoeld. En omgekeerd is er niemand van wie ik denk: zoals hij of zij zou ik willen zijn.» 

HUMO Wie de BRT goed kent weet dat er in het verleden een aardig stukje is geruzied over de presentatie van ‘Een voor iedereen’. 

CHRISTOFFELS « Ik weet niet precies wat je bedoelt.» 

HUMO Het is toch algemeen geweten dat jij en Andrea Croonenberghs elkaar rauw lustten. 

CHRISTOFFELS «Sorry, maar ik snap niet waar je het over hebt. Er is helemaal geen gebekvecht over presentatie geweest. Waarschijnlijk weten maar zeer weinig mensen dit, maar ik heb nota bene zelf Andrea voorgesteld, om samen met mij ‘Een voor iedereen’ te presenteren.» 

HUMO Komaan, iedereen weet dat er tussen jullie aardig wat afgegild is. 

CHRISTOFFELS «O, maar, dát is wat anders! Ik kan zeer hard gillen, dat klopt. Maar de keren dat ik tegen Andrea gegild heb, had niéts met jaloersheid te maken. Nu ja, mensen maken van wat gegil meteen een vreselijke ruzie, hè.» 

HUMO Onder BRT-studiopersoneel werd gezegd: ‘Die twee zouden elkaars ogen wel kunnen uitkrabben’. 

CHRISTOFFELS «Nogmaals: ik héb tegen Andrea gegild. Mensen die met mij samenwerken weten dat ik nogal serieus kan gaan schreeuwen en dat heeft - laten wij het algemeen houden - vooral met mijn drang naar perfectie te maken. En als ik dan merk dat anderen niét die intentie hebben - of de dingen niet zien zoals ik ze zie - wel, dan kan ik overkoken. Ik kan evengoed ontzettend hard gaan schreeuwen als ik ook maar op een greintje onrechtvaardigheid stoot. (Met stemverheffing) Als er over iemand iets gezegd wordt waarvan ik weet dat het helemaal verkeerd is, wel, daar kan ik ook zéér van uit de bol gaan. Ik kan niet tegen roddel. En dan ga ik schreeuwen. Heel hard schreeuwen.»

HUMO Waar iedereen bij staat. 

CHRISTOFFELS «Waar iédereen bijstaat, ja. Ik denk dat er nogal wat zijn die mij al eens door de gangen hebben horen schreeuwen. Ik weet ook dat nadien wordt gezegd: ‘Amai... Was al dat geschreeuw nu echt nodig?’ En dat laten ze mij merken, hè. Maar dan ben ik de eerste om weer naar mijn ‘slachtoffer’ te lopen en te zeggen: ‘Sorry, maar het moest er even uit.’ (Peinzend) Mijn eerste reactie is vaak zeer hevig.» 

HUMO Is dat dan verlies van zelfcontrole? 

CHRISTOFFELS «Soms zou ik het liever vandaag dan morgen willen afleren. Maar op andere momenten denk ik: als je zo hevig reageert, is dat vooral een bewijs dat je job je nauw aan het hart ligt. Dat is ook zo in mijn privéleven. Ik heb nog nooit zoveel ruzie gemaakt als met de man met wie ik nu leef; nog nooit zoveel tegen iemand ge-schreeuwd. Maar ik heb ook nog nooit zoveel van iemand gehouden. Als ik dan aan een vorige relatie denk: die verliep rimpelloos; en ruzies waren er quasi niet; misschien was dat wel de reden dat het uit geraakte. Ik denk dat heftig reageren te maken heeft met of iets je wat kan schelen. Als het je niét kan schelen draai je je om en je denkt: never mind! Laat ze maar. 

» Ik ben nu 37 en toch kan iets mij nog altijd zo fel aangrijpen dat ik letterlijk tranen in mijn stem en in mijn ogen krijg. ik denk dat het iets is dat de meeste mensen al heel jong proberen te onderdrukken, en bij mij is dat niet zo goed gelukt. Ik kan zeer, zéér geëmotioneerd zijn. Ik heb het niet echt onder controle, nee.» 

HUMO Was je als kind een driftkop? 

CHRISTOFFELS «Op tijd en stond wel, ja. Ik heb soms zeer akelige dingen gedaan. Ik herinner mij een ruzie niet mijn moeder, toen ik nog op internaat zat. Ik tierde en schreeuwde en gaf haar de volle laag, en toen kwam de bus eraan en ik stapte zonder omkijken in, terwijl zij in tranen uitbarstte. Ik wist heel goed dat het een week zou duren voor ik het weer goed kon maken, maar dat kon me niet schelen: stik, voilà, ik ga! Soms zie ik mezelf dingen doen of zeggen waarover ik mij achteraf diep schaam. Ik kan keihard zijn. Ik kan iemand met woorden vernietigen. Maar ik ben niet wraakzuchtig Of haatdragend. Eigenlijk kan ik niet tegen ruzie. Ik wil het binnen de kortste keer herstellen. Het jammere is dat het vaak niet lukt: er is altijd een wonde gemaakt, hè.»

'Ik kan hard gillen, ja. Op mijn werk, en ook privé. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit zoveel ruziegemaakt als met de man met wie ik nu samenleef; maar ik heb ook nog nooit zoveel van iemand gehouden.'Beeld Humo

Onkuisheid

HUMO Seks in Limburg, in de jaren 60: wat moet ik mij daarbij voorstellen? 

CHRISTOFFELS «Daar werd thuis totaal niet over gepraat. Wellicht had dat te maken met de leeftijd van mijn ouders. En met mijn oudere broer en zus had ik nauwelijks contact. Om het cru te stellen: ik heb mijn broer pas le-ren kennen toen ik in Leuven studeerde en wij elkaar weleens buiten de familiekring zagen. Thuis heeft men ten aanzien van mij zeer lang de houding aangenomen van: ‘Pas op: de klein mag dat niet horen.’ Ook toen ik al vijftien was. Zelfs nu nog heb ik het gevoel de klein te zijn.» 

HUMO Was je preuts? 

CHRISTOFFELS «Ik was een braaf jong meisje, ja. De pastoor heeft mij ooit ijdel genoemd. Dat was voor mij een donderslag bij heldere hemel. Ik was volgens hem ‘te open naar de jongens toe’. Maar hij noemde mij al een ijdeltuit toen ik mijn witte handschoentjes aangehouden had in de kerk, bij mijn Eerste Communie. De pastoor! Ik heb nog eens een uitbrander gekregen toen hij mij had betrapt terwijl ik mijn lief aan het kussen was aan de bushalte. Zelfs mijn moeder sprak hij erover aan: ‘U moet uw dochter wat meer intomen, mevrouw Christoffels.’ Ook op internaat werd het mij door de nonnetjes ingepeperd: ‘Oppassen met je vriendinnetjes, Gerty, en vooral niet bij een meisje op schoot gaan zitten.’ Dat was namelijk zéér onkuis. Gearmd lopen met je beste vriendin, of hand in hand, was al een reden om even apart te worden genomen. Dat moest stante pede door de non uit elkaar worden gerukt! En ik ben zes jaar bij de nonnen op internaat geweest, kun je nagaan.»

HUMO Vanaf wanneer kwamen de jongens in je leven? 

CHRISTOFFELS «Vanaf mijn Plechtige Communie. Ik was er dus snel bij. En toch heb ik maar één echt lief gehad, en daar ben ik zeer jong mee getrouwd; ik was net geen 21. Ik ben wel onnoemelijk vaak verliefd geweest.»

 HUMO Werd er op jou gejaagd? 

CHRISTOFFELS «Laten wij zeggen dat ik vrij goed in de markt lag (lacht). Maar het was allemaal zeer onschuldig, hoor: wandelen, handje vasthouden, kusje op de wang. Ik bedoel: geen enkele jongen heeft ooit aan mijn borsten gezeten, laat staan ergens anders. Ik vond niemand belangrijk genoeg om dat toe te laten. Zelfs tongzoenen heb ik maar zeer zelden toegestaan.» 

HUMO Jij legt dus geen lijstje aan met het aantal mannen met wie je de liefde hebt bedreven? 

CHRISTOFFELS «Hoe kom je erbij! Met de eerste jongen met wie ik het deed, ben ik getrouwd.» 

HUMO Speelt seks een belangrijke rol in je leven? 

CHRISTOFFELS «Best wel. Ik probeer de seksualiteit levend te houden, ik tracht te voorkomen dat seks afglijdt in alledaagsheid. Ik probeer het spannend te houden, ik speel graag. En het is een fantastisch gevoel te weten dat je begeerd wordt: heerlijk! Daar moet je natuurlijk iets voor doén. Het gaat niet op dat je denkt: ‘Dat is hier gebakken. Dat ventje is binnen. Hier zit ik dan, met mijn gebit in een glas bij het bed, en mijn krulspelden in.’ Dat heb ik zien gebeuren, hoor, bij mensen van mijn leeftijd. Je moet er iets voor doén, hè. Ik let constant op mijn gewicht, ik probeer er altijd goed uit te zien, niet alleen voor mijn partner maar ook voor mezelf. En ik wil nog in mijn zomerbroek van vorig jaar kunnen (lacht). Ik zal ook nooit het centrum intrekken zonder een blik in de spiegel.» 

HUMO Hoe denk je over trouw in een relatie?

CHRISTOFFELS «Ik krijg het nog wel eens te pakken voor een ander, hoor, en ik geef mij daar zelfs wat aan over, in de zin van: ‘t is plezant om bij die of die te zijn. Maar verder laat ik het nooit komen. Op dit ogenblik kan niemand anders zo belangrijk zijn dat ik mijn huidige relatie ervoor zou laten ontploffen. Maar ja, never say never; je weet het dus nooit, hè. Het zou kunnen... Het is trouwens al eens gebeurd.» 

HUMO Je bent van je eerste man weggegaan? 

CHRISTOFFELS «Ja. Niet voor de man die ik nu ken, hoor (lacht); dat is pas later gekomen.» 

HUMO Je man is net voor enige tijd weg, naar de Camel Trophy. Hoe zou je reageren als hij thuiskwam met de boodschap: ‘Schat, ik heb in de oerwouden een avontuurtje gehad, maar het is gelukkig allemaal voorbij.’ 

CHRISTOFFELS «Ik zou begot niet weten of ik dat zou kunnen verwerken. Maar ik zou het er ontzettend moeilijk mee hebben. Het zou voorgoed iets stukmaken, denk ik, er zou altijd iets van blijven hangen. Het zou in ruzies altijd weer naar boven komen. Ik ben nogal verbaal, zie je (lacht). Ik zou erover blijven zagen, hè.» 

HUMO Wat kan op seksueel gebied nog net, en wat kan net niet meer? 

CHRISTOFFELS «Als beide partijen zich goed voelen, is er geen enkel probleem. Ik veroordeel niets. Je groeit in een seksuele relatie: je tast dingen af, je maakt dingen duidelijk: De één stelt iets voor en de ander zegt: oké, laten we dat eens proberen. Zo kun je verder gaan, tot één van de twee zegt: stop! Respect is erg belangrijk: je moet elkaar aanvoelen en weten waar de grens ligt. Zelf heb ik er geen enkel probleem mee om daar zeer expliciet over te zijn: ik noem alles bij naam, ik spreek het uit, ik zal me niet verschuilen achter omfloerste of verhul-lende termen. Ik práát daar gewoon graag over (lacht). Daar zomaar liggen vind ik niks.»  

HUMO Heb je weleens seksuele fantasieën? 

CHRISTOFFELS «Wat bedoel je? Met vijf Chippendales in bed of zo?» 

HUMO Bijvoorbeeld. 

CHRISTOFFELS «Het klinkt wellicht ontzettend stom, maar mijn seksuele fantasieën zijn altijd gericht op de man met wie ik leef. Een voorbeeld: hij is nu een maand weg. Ik vind een maand lang, hè. Ik heb het daar flink moeilijk mee. Het gekke is: ik denk dan vaker aan ons tweeën bij de kachel dan in bed. Het gaat mij dan om het knuffelen, niet om het eigenlijke vrijen. Dat ik denk: lag ik nu maar in zijn armen, was ik maar bij hem, kon ik maar naar ‘m kijken, hem eens vastpakken...» 

HUMO Hoelang is hij nu al weg? 

CHRISTOFFELS «Nu zondag komt hij terug. ‘t Is dus echt op ‘t einde, hè. Pas maar op, Wilfried (lacht). Wil je misschien nog een pintje? 

»Ik heb hem vannacht aan de telefoon gehad. En ik hoorde dat hij mij miste en dat hij naar mij verlangde. Verlangen is zo’n mooi gevoel...» 

HUMO Ben je dan de hele maand kuis gebleven? 

CHRISTOFFELS «Eh... neen (lacht). Ik bedoel: masturberen had ik al in mijn humaniora ontdekt. Daar heb ik mij nooit onkuis om gevoeld. Tja, de non preekte natuurlijk hel en verdoemenis, maar dat heeft mij nooit weerhouden. Je hoort wel eens beweren dat het graag met jezelf doen bij de jeugd behoort, bij het jong zijn. Dat snap ik niet goed.» 

HUMO Doe je het ook als je man er wél, is? 

CHRISTOFFELS «Ja, dat gebeurt. Niet als hij in huis is natuurlijk (lacht). Zo ver is het nog niet gekomen: als hij in huis is, vraag ik wel even of hij ook zin heeft (hilariteit). Maar als hij er toevallig niet is: waarom niet?» 

'In bed noem ik graag alles bij naam. Ik verschuil me niet achter verhullende termen. Ik praat er gewoon graag over (lacht). daar zomaar liggen vind ik niks.'Beeld Humo

Gulzigheid

CHRISTOFFELS «Ik ben niet gulzig. Ik drink wel graag een glaasje witte wijn, maar altijd in gezelschap. Echt stomdronken ben ik nog nooit geweest. Ik moet er niet aan denken. Nee, alles met mate.»

Traagheid

HUMO Bij de BRT nam je de ene na de andere job aan: van het presenteren van een vakantiemagazine tot een programma over informatica. Dit jaar zat je in ‘Personal Upgrade’, ‘De Drie Wijzen’ en ‘Eén voor iedereen’. Nijver vrouwtje. 

CHRISTOFFELS «Ik ben geen workaholic, hoor. Maar als mij iets gevraagd wordt, zet ik mij altijd totaal in. 

»Werk is een zeer belangrijk deel van mijn leven, maar mijn relatie is net zo belangrijk. En als ik moest kiezen? Dan kies ik voor mijn partner. Maar tegelijk vraag ik mij angstig af of ik zonder carrière nog een leuke partner zou zijn om mee samen te leven. Ik wil ze allebei, hè.» 

HUMO Je hebt geen kinderen. Is dat de prijs van je carrière? 

CHRISTOFFELS «Dat is zo gegroeid... Ik ben bijna 37 nu, maar ik sluit kinderen nog altijd niet uit. Tegelijk vind ik het niet van levensbelang. Als wij kinderloos zouden blijven, dan weze het zo: we zullen elkaar er geen seconde minder graag om zien. Er zijn koppels die uit elkaar gaan omdat ze om een of andere reden geen kinderen kunnen krijgen. Dat is voor ons ondenkbaar.» 

HUMO Als je vroeger je oor te luisteren legde bij een meisjesretorica, kon je daar leren dat 80 procent toen al zat te dromen van een man, een huisje en kinderen. Hoe zat dat dan met jou? 

CHRISTOFFELS «Dat gevoel heb ik nooit gehad.» 

HUMO En het zogenoemde moederinstinct? 

CHRISTOFFELS «Ik weet het niet... Ik worstel nu wel zeer hevig met de vraag: als ik het nu niet doe, kan het binnenkort helemáál niet meer. Voorbij je veertigste wordt het problematisch, hè. (Denkt lang na) Neen, als we er-voor kiezen, dan doen we dat met z’n tweeën. Ik ben niet het type vrouw dat stiekem haar pil vergeet en dan opeens zegt: ‘0, schatje! Nu ben ik toch wel zwanger, zie!’ Ik heb mij ook nooit geroepen gevoeld om een BOM te worden (een Bewust Ongehuwde Moeder). Voor mij heeft een kind alles met een partner te maken. 

»Toen ik op de BRT begon was ik al 25, da’s niet meer echt piep. Toen had ik het gevoel van; ik wil boven alles deze kans grijpen, en voor de rest zien we wel. Tja, nu zijn we elf jaar verder... Ik woon nu twee jaar samen met mijn nieuwe man; da’s nog een jonge relatie, hè. Alles kan nog.» 

HUMO Traagheid is ook: hoe ga je om met het wereldleed? 

CHRISTOFFELS «We leven in een verschrikkelijke wereld en dat besef grijpt mij op tijd en stond stevig bij de keel. Maar op andere momenten laat het mij koud: er is, hoe akelig ook, een duidelijk gewenningseffect. Je wordt dagelijks met de meest gruwelijke beelden geconfronteerd, en je stelt vast dat het je nauwelijks wat doet. Tot je dan opeens een aflevering van NV De Wereld ziet, met bijvoorbeeld dat programma van Stef Van Thielen over de vrouwen in Rwanda die zwanger geraakt zijn van hun verkrachters en die vervolgens voor vreselijke keuzes staan: abortus plegen, die baby toch maar houden of hem verwerpen... Dat is de hel, hè. En dan, opeens, is het alsof al het wereldleed mij in een keer overvalt. Dan zou ik... alles willen doen. Het ellendige is dat het bij goede voornemens blijft. Want uiteindelijk doe ik niks. Ik ben ook nooit zo’n protestganger geweest, ik ben nooit op de barricades gaan staan. Eerlijk: ik ben niet sociaal geëngageerd. Ik vind het zelfs akelig van mezelf dat ik daar zo makkelijk aan voorbij ga.» 

HUMO Steun je sommige initiatieven? 

CHRISTOFFELS «Niet echt. Misschien ben ik wel te veel bezig met mezelf, terwijl je in het licht van de eeuwigheid natuurlijk twee keer niks betekent. Tja.» 

HUMO Ben je nog gelovig? 

CHRISTOFFELS «Ik praat soms met mijn overleden vader. Een heel klein beetje te vergelijken met hoe ik als kind tot Jezus sprak. Ik bad geen Onzevaders of Weesgegroetjes, neen, ik praatte met Jezus, met God, met de oerkracht. Er is iets, hè. Mijn vader is niet in de hemel of in de hel of het vagevuur, maar dat hij er nog is, weet ik zeker. Hij ziet mij bezig, hij weet wat ik doe. Als ik met hem praat, is dat eigenlijk een vorm van bidden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234