Beeld Michael Ochs Archives/Getty Images

Cherchez La FemmeJanis, de weduwe van Marvin Gaye

‘Hij is zijn leven lang bang geweest om mensen teleur te stellen’

(Eerder verschenen in Humo 3730 op 28 februari 2012)

Het is één van de aberraties uit de popgeschiedenis: hoe een Amerikaanse levende legende op een mooie Valentijnsdag 1981 neerstreek in een slaperig Belgisch kuststadje en daar bijna twee jaar bleef hangen. Marvin Gaye was ster, sekssymbool en soulgod toen hij kwam schuilen in – in zijn ogen – the middle of nowhere. Maar hij was ook verslaafd, opgejaagd, uitgeput en blut. En in Oostende vond hij rust, vriendschap en troost bij het gezin van concertorganisator Freddy Cousaert.

Het lost weekend van Marvin Gaye in België heeft sindsdien mythische proporties aangenomen: op elke Vlaamse zeedijk vind je nog wel iemand die beweert dat hij de Amerikaanse singer-songwriter nog goed heeft gekend. Dertig jaar later eert Oostende zijn illustere tijdelijke burger met een stadswandeling, de ‘Midnight Love Tour’. Als ik de vrouw wier man door zijn eigen vader is vermoord – Marvin Sr. schoot Marvin Jr. dood op 1 april 1984, daags voor diens 45ste verjaardag – aan een vragenvuur onderwerp, voel ik enige schroom. Zeker als al in de eerste minuten van het gesprek blijkt dat de wonden nog altijd niet zijn geheeld. Janis Gaye was pas 17 toen ze Marvin leerde kennen, in 1973. Nu is ze 56, en behalve intelligent en beschaafd bijwijlen ook pijnlijk openhartig. 

HUMO Wat is het eerste waaraan je denkt als ik de naam Marvin Gaye uitspreek? 

JANIS GAYE «Zijn gevoel voor humor. Toen hij blut was en alimentatie moest betalen aan Anna Gordy, zijn eerste vrouw (de oudere zus van Motown-stichter Berry Gordy, red.), maakte hij een elpee die hij simpelweg ‘Here, My Dear’ noemde – wat zoveel betekende als: ‘Ik heb geen cent, maar van de opbrengst van deze plaat kun je je vast een paar bontmantels kopen.’ Hij hield ook van melige grapjes, die hij vervolgens met veel plezier uitmolk – hij vertelde soms twee of drie keer hetzelfde, tot hij de laatste grinnik uit je had geperst. 

»Ik heb ook warme herinneringen aan hoe hij met onze kinderen (Nona en Frankie, red.) omging. Hij was ondanks alles een goeie vader.» 

HUMO Hoe verschilt de Marvin die jij kende van de seksgod uit de biografieën? Meestal reduceert een imago een veelzijdig mens tot één of een paar aspecten van z’n persoonlijkheid. 

GAYE «Ja, en dat irriteert me al jaren. 

»Bij Marvin worden vier dingen overbelicht: seks, drugs, politiek, en dat hij een gewelddadige dood stierf. Ik onthoud zijn menselijkheid. Hij was in wezen zachtaardig, grootmoedig en levenslustig. Iedereen heeft het over de ‘sombere, paranoïde cocaïneverslaafde’, maar als Marvin een opnamestudio binnenstapte, werd er gelachen, hoor. Ik lig al lang in proces met Julien Temple, een Britse regisseur die een film voorbereidt over ‘de ondergang van Marvin Gaye’ (en waarin James Gandolfini, bekend van ‘The Sopranos’, de rol van Freddy Cousaert zou spelen, red.) – zo’n film waarbij uit slechts één scène blijkt: ‘O, by the way: die man zong ook een beetje.’ Over mijn lijk! 

»Marvin was een humanist. Hij was leergierig, las veel, wilde zich ontwikkelen. Hij was aldoor op zoek naar antwoorden, ook al was hij niet altijd zeker wat de vraag was. Eigenlijk was hij een R&B-hippie. Hij las de Bijbel, maar ook boeken over vliegtuigen, en hippe lectuur uit die tijd, zoals de boeken van Carlos Castaneda. Hij was geboeid door biofeedback (een techniek waarbij mensen eigen lichaamssignalen leren herkennen en bewust controleren, red.). Zo liet hij onze baby in de baarmoeder al Mozart horen, want dat zou de ontwikkeling van de foetus bevorderen, had hij ergens gelezen. Soms deed hij ook rare dingen: zo liep hij wekenlang rond met een soort piramide op z’n hoofd, omdat die aardstralen zou opvangen. Dan plaagden we hem met die belachelijke gouden antenne.» 

HUMO Herinner je je nog jullie eerste ontmoeting? 

GAYE «Ja, ik kan die avond als een film in m’n hoofd afdraaien. Mijn moeder was bevriend met Ed Townshend, die op dat moment meewerkte aan ‘Let’s Get It On’. Ed pochte graag over alle sterren die hij kende, en nodigde ons uit om een opname bij te wonen. Die dag beloofde Marvin dat hij naar m’n verjaardagsfeestje zou komen. Hij daagde niet op, maar hij nodigde me wel opnieuw uit voor Valentijn. Ed was een practical-joker: hij had Marvin wijsgemaakt dat ik zijn dochter was, en had hem bang gemaakt: ‘Watch your step, bro. Blijf van m’n dochter af of er zwaait wat!’ 

»Om te begrijpen in welk wespennest ik terechtkwam, moet je weten dat Marvin op dat moment 33 was, en nog altijd getrouwd met Anna. Ik werd van meet af aan gezien als een stoorzender, een gold digger die op zijn geld uit was. Gek genoeg was ik niet geïntimideerd door die ster die ik al vanaf m’n 7de op televisie had gezien: het klikte meteen. Echt, het was grote liefde. Dat werd me niet in dank afgenomen. Het voelde bijvoorbeeld alsof álle vrouwen me haatten omdat ik de hoofdvogel had afgeschoten – zelfs mijn eigen vriendinnen waren stikjaloers. Ook de Gordy’s haatten me. Eerst probeerden ze om ons tegen elkaar op te zetten; toen dat niet lukte, wilden ze ons uitsluiten. Maar dat ging niet zomaar: ze hadden Marvin tenslotte nodig, ze verdienden goed aan hem.» 

HUMO Waar haalt een meisje van 17 de kracht vandaan om in dat wespennest overeind te blijven? 

GAYE «The power of love! 

»Dat ik een blanke moeder had, maakte het allemaal nog ingewikkelder. Ja, ook zwarten kunnen racistisch zijn: ze scholden me uit voor opportunistische bastaard. Ach, de haat kon ik de baas. Ik had meer moeite met de hypocrisie: als sommige mensen in je gezicht glimlachen om vervolgens een mes in je rug te steken, vertrouw je op den duur niemand meer. De enige die ons steunde was Alberta, Marvins moeder. 

»Marvins zus beweerde later: ‘Als Marvin Janis nooit had ontmoet, zou hij nu nog leven.’ Dat is laster, hè! ’t Is wel haar eigen vader die haar broer heeft neergeschoten, niet ik! Van alle roddels over mij klopt er maar één: dat ik het laatste jaar van Marvins leven onze kinderen van hem weghield. Tja, hij woonde toen weer bij z’n ouders, en dat huis lag vol wapens en drugs. Bovendien was Marvin Sr. een alcoholicus die verslaafd was aan valium, en die graag rondliep in vrouwenkleren. Ja, ik was in die tijd zelf verslaafd, maar ik bleef ver weg van geweld en zorgde goed voor m’n zoon en dochter.»

LATENTE HOMO 

HUMO Mensen die – dikwijls tegen hun wil – in biografieën en dergelijke worden opgevoerd, zeggen vaak dat de officiële versie van de feiten haaks staat op hun herinneringen. Geldt dat ook voor Marvin en u? 

GAYE «Absoluut. Ik erger me blauw aan al die arrogante schrijvers die Marvin nooit hebben gekend, maar die zogezegd beter weten hoe wij leefden dan ikzelf. In een paar van die lorren las ik bijvoorbeeld dat Marvin latent homoseksueel was. Please! Dat is onmogelijk, tenzij hij tijdens onze elf jaar samen de beste acteur ter wereld was – (monkelend) en dat was hij níét, want de twee films waarin hij speelde (‘The Ballad of Andy Crocker’ uit 1969 en ‘Chrome and Hot Leather’ uit 1971, red.) waren draken, en hij was er nog het minst goeie aan. 

»Het stoort me ook dat biografen schrijven over orgieën, partnerruil... alsof ze mee tussen de lakens lagen. En dat moet mijn kleinzoon dan lezen! In die boeken ben ik een soort circusdier, een seksacrobate die van de ene luster naar de andere zwiert. Geloof me, Marvin en ik hadden perfect normale, liefdevolle seks. 

»Het is wel zo dat Marvin graag mensen choqueerde. Hij hield wel van een vleugje controverse op z’n tijd, al was het maar om de verveling te verdrijven.» 

HUMO Het is altijd delicaat om aan intimi van een drugsverslaafde te vragen: ‘Zag u het aankomen?’ Als het antwoord ‘nee’ is, was je niet alert genoeg; is het antwoord ‘ja’, waarom heb je dan niet ingegrepen? 

GAYE «Tegenwoordig is verslaving big business: net zoals dealers geld verdienen aan drugs, verdienen hulpverleners tonnen aan beroemde verslaafden. Maar in de jaren 70 was er nog geen sprake van rehab. De gevaren van cocaïnegebruik, voor zover ze al bekend waren, werden geminimaliseerd, en er was amper hulpverlening. Soms begrijp ik niet dat ik die periode zélf heb overleefd... Ik was nog zo groen. Ik ben pas in 1985 afgekickt in een ontwenningskliniek, bijna een jaar na Marvins dood. 

»Dealers zijn klootzakken, en macht interesseert hen soms meer dan geld. Ik weet uit de eerste hand dat sommigen van die kerels in Los Angeles er destijds plezier in hadden als ze een superster ten val konden brengen. Hun tactiek was simpel: ze deden zich voor als vertrouwelingen. Zodra iemand verslaafd is, steunt hij op de ‘vriendschap’ van zijn dealer: wie anders is bereid hem om drie uur ’s ochtends de pillen of de coke te brengen waarnaar hij zo hunkert?

»(Zucht) Eigenlijk valt het hele verhaal samen te vatten in één zin: als er toen geen drugs geweest zouden zijn, zouden alle betrokkenen nog leven.» 

HUMO Welk effect had cocaïne op Marvins persoonlijkheid? 

GAYE «Coke maakte hem wispelturig, zelfs paranoïde. Het laatste jaar van zijn leven kon hij om vijf uur de liefste, grappigste man ter wereld zijn, en om tien over vijf exploderen omdat één of ander geluid hem niet beviel. 

»Dat verergerde nog toen hij begon te freebasen. De eerste jaren rookten we alleen weed, maar de ene drug leidt altijd tot de andere: in die theorie ben ik uit eigen ervaring gaan geloven. Ik heb het ook bij m’n eigen kinderen moeten vaststellen.»

HUMO Ik zou je oorspronkelijk vorige week spreken, maar toen was je te zeer van de kaart omdat Whitney Houston was gestorven. Kende je haar? 

GAYE «Ja, zeer goed. Ze was een goeie vriendin van mijn dochter Nona. Jarenlang hebben ze samen tegen de drugs gevochten. 

»Whitney... Ze had foute vrienden...» 

HUMO Ik verbleef ooit in hetzelfde hotel als zij in Rio de Janeiro, en werd aan het zwembad bijna in elkaar geslagen omdat ik met haar praatte. Haar posse bestond uit een zestal louche vrienden van haar man Bobby Brown. Ze gedroegen zich niet als lijfwachten maar als gijzelaars. 

GAYE «Dat spelletje heeft jaren geduurd, ja. 

»Ik zou je dingen over Bobby Brown kunnen vertellen... In 2007 is Whitney van hem gescheiden, maar hij liet haar niet met rust. Op dit moment wordt achter de schermen gevochten omdat de familie niet kan beslissen of hij op haar begrafenis gewenst is (hij was uiteindelijk aanwezig, red.).» 

Marvin Gaye met Freddy Cousaert in Oostende anno 1982. 'Het gezin van Fredy gaf Marvin structuur en een warm nest. Daar ben ik hun nog altijd dankbaar voor.' Beeld Jean-Jacques Soenen

JACKSONS TRIOMF 

HUMO Aan welk optreden van Marvin heb je de mooiste herinneringen? 

GAYE «Oakland, januari 1974. Hij was onzeker, bang dat de mensen hem niet meer zouden lusten na de onverwachte vroege dood van Tammi Terrell, de zangeres met wie hij ‘Ain’t No Mountain High Enough’ en al die andere prachtige duetten had opgenomen. Hij maakte zich ook zorgen om z’n dansstijl. Marvin was, ook al was hij dan zwart én soulgod, geen natuurlijke danser. Hij had wel een paar moves, een sexy bump-and-grind, maar choreografieën dansen terwijl hij zong ging hem niet goed af. Ik zie me hem nog zo in z’n kleedkamer in z’n kostuum hijsen. En ik herinner me de nijdige blikken van jaloerse Motown-staffers

»Marvin was ook een perfectionist, en perfectionisten zijn altijd onzeker. Hij is zijn leven lang bang geweest om mensen teleur te stellen.» 

HUMO Er is een briljante liveplaat uit die periode: op de hoes staat hij met zo’n wollen dokwerkersmuts, en hij droeg in die tijd ook zilveren plateauschoenen. Pas later is hij strakke maatpakken gaan dragen. 

GAYE «Marvin had een kale plek op z’n hoofd, en daar schaamde hij zich voor. Later zou hij er een soort zwarte verf op spuiten, maar in het begin droeg hij zo’n muts – een skully. Vandaar. 

»Een andere mooie herinnering was het concert in New York, in het najaar van 1974. Marvin was één van de eerste zwarte artiesten die in de gigantische art-decotempel Radio City Music Hall speelden – voordien werd van hen verwacht dat ze zich beperkten tot ‘zwarte’ zalen, zoals The Apollo Theater in Harlem. Hij wilde erkenning van mensen die ertoe deden, en hij vond het heerlijk dat die avond de crème de la crème kwam kijken. Andy Warhol, Queen of the Night Régine Zylberberg, de burgemeester: allemaal smeekten ze om op de gastenlijst te staan. 

»In New York toonde Marvin ons dochtertje aan het publiek – ze was toen pas een maand oud. Dat was voor mij de bevestiging dat hij publiekelijk van ons verbond wilde getuigen. Het leverde me nog meer nijd op van de Motown-kliek, en Marvins vrouwelijke fans zaten er evenmin op te wachten: zij wilden een bronstige hengst zien, niet een trotse vader.» 

HUMO Ik ken het gevoel. Eén van Marvins laatste publieke verschijningen was de avond in februari 1983 waarop hij eindelijk in de prijzen viel op de Grammy Awards: hij kreeg er twee voor ‘Sexual Healing’. Eentje werd hem uitgereikt door Grace Jones, die toen pas debuteerde, en Rick ‘Super Freak’ James. Op beelden van die avond zie je hoe Marvin Grace kust, en dan iets in Ricks oor fluistert. 

GAYE (bitter lachje, gevolgd door een lange stilte) «Er zit een verhaal achter die beelden. Ik was geen engel. Ik heb een affaire gehad met Rick James. En met Teddy Pendergrass. In de ogen van de familie Gordy was ik de hoer van Babylon. Marvin had ook avontuurtjes, hoor. Maar hij sliep met onbekende vrouwen. Rick was mijn drugsmaatje, en tot op zekere hoogte een goeie vriend. En Marvin vond dat ik rond Rick hing – of beter: dat ik toestond dat Rick rond mij hing – om hem te pesten. 

»Er circuleren twee versies over wat Marvin die avond in Ricks oor heeft gefluisterd. Volgens Rick was het: ‘Janis heeft me de mooiste jaren van m’n leven gegeven. Zorg goed voor haar.’ Volgens Marvin zelf was het: ‘Laat mijn vrouw met rust.’ Ik geloof het tweede. Volgens mij heeft Marvin zich moeten inhouden om Rick daar op dat podium niet in elkaar te rammen. 

»Rick was niet dom – hij had een IQ van 140 – maar hij was wél een opportunist. Het grootste verschil tussen die twee was: Rick was geen gentleman, Marvin wel. Hij keek op naar de Britse flair en de Franse savoir-vivre. Als we in Parijs waren, mat hij zich een Frans accent aan – net Inspector Clouseau uit de ‘Pink Panther’-films – en dacht dat de Fransen hem dan zouden verstaan (lacht).» 

HUMO Een maand na de Grammy’s zong Marvin nog tijdens het gala ter ere van 25 jaar Motown. Ook daar zijn beelden van: hij was overduidelijk in topvorm. 

GAYE «Hij had gemengde gevoelens bij dat gala. De familie Gordy had bergen geld aan hem verdiend, en hij voelde zich wat misbruikt. Hij was ook eigenwijs, en dat riep weerstand op: Berry Gordy verwachtte dat Marvin braaf in de pas liep, zoals andere artiesten uit z’n stal (in 1982 had Gaye Motown overigens verlaten, red.). 

»Marvin was inderdaad in grote vorm, en toch heeft hij aan dat gala een kater overgehouden. Want ook de volwassen Michael Jackson trad er voor het eerst op (met zijn doorbraakvertolking van ‘Billy Jean’, red.). Tot dan was hij een kindsterretje geweest, en dus geen bedreiging voor gevestigde zangers. Maar die avond liet hij de wereld voor het eerst z’n full routine zien, inclusief moonwalk. Het dak ging eraf, en zijn optreden overschaduwde dat van alle andere deelnemers. Marvin ervoer het alsof de fakkel werd doorgegeven – nee: uit zijn hand gerukt. Door Michaels triomf voelde hij zich oud en irrelevant. Onterecht, natuurlijk, maar toch. 

»Die twee waren geen vijanden, hoor. Michael keek op naar Marvin, er was wederzijds respect. Maar ook in opperbeste tijden loopt de showbusiness over van nijd en gekwetste ego’s.» 

MOSSELEN! 

HUMO Ik zag ooit een Amerikaanse documentaire waarin de makers hun best deden om Marvins verblijf in Oostende te minimaliseren. Ook de hulp van Freddy Cousaert werd afgedaan als de bemoeizucht van een onbekend amateuristisch Belgje. Hoe zie jij die periode? 

GAYE «‘Als Marvin in Oostende was gebleven, had hij nog geleefd,’ hoor ik weleens, en misschien is dat wel waar. Die plek heeft zijn leven in elk geval verlengd. Een onooglijk, puur kuststadje, weg van alles... De zeewind kon zijn hoofd als het ware leegblazen. Hij zei me ooit: ‘Ik ben een weeskind, en Oostende is mijn weeshuis.’ Hij vond het ook heerlijk dat hij er amper herkend werd. 

»De Cousaerts waren ook belangrijk: niet alleen Freddy en zijn vrouw, maar ook hun twee dochters gaven Marvin structuur en een warm nest. Daar ben ik hun nog altijd dankbaar voor. Ik heb mijn kinderen een paar keer naar Oostende meegebracht toen Marvin er was, en het klikte wonderwel.» 

HUMO Misschien een onnozele vraag, maar: wat vond Marvin van het eten in België? Serveerden de Belgen hem soulfood? 

GAYE «Freddy heeft z’n best gedaan om Marvin clean te houden. Niet alleen schermde hij hem af van dealers, maar mevrouw Cousaert schotelde hem ook gezonde kost voor. Veel vis. (Spreekt het perfect uit) Mosselen! En Belgian waffles: mijn kinderen zijn nog altijd gek op die dingen. We gingen in Oostende ook vaak naar de Chinees. En we aten natuurlijk pommes frites

»Freddy en Marvin sportten ook samen: Marvin heeft in Oostende gebasketbald en gebokst. Maar er kwam ook een moment dat Marvin het gevoel had dat Freddy hem te zeer wilde inpalmen.» 

HUMO Ik herinner me een concert van James Brown op het strand. Die avond begon het optreden vier uur te laat: The Godfather of Soul wilde pas opgaan als er boter bij de vis kwam, en Freddy was blut. Jaren later zei meneer Brown tegen mij over Cousaert: ‘Goed mens, slechte zakenman.’ 

GAYE «Freddy wás een goed mens, maar hij pochte iets te graag met zijn beroemde ‘vrienden’: James Brown, Gil Scott-Heron... Hij besefte dat hij met Marvin de jackpot had gewonnen, en wierp zich almaar meer op als zijn manager. Dat was voor Marvin een stap te ver. 

»Het was een patroon in Marvins leven: hij nam iemand in vertrouwen, maar als hij het gevoel had dat zijn vrijheid werd beknot, verbrak hij abrupt alle banden. Misschien werd Freddy ook te zeer een vader voor hem – Marvin Sr., Berry Gordy, Freddy: zich afzetten tegen vaderfiguren was ook een patroon. Toen Marvin hoorde dat z’n moeder kanker had, was dat de spreekwoordelijke druppel en is hij terug naar Amerika vertrokken. 

»Ik heb Freddy nog één keer teruggezien, toen hij ons jaren later kwam bezoeken in de States. Kort nadien is hij in Oostende aangereden door een auto, geloof ik. God rest his soul.» 

‘Bij Marvin worden vier dingen overbelicht: seks, drugs, politiek, en dat hij een gewelddadige dood stierf. Ik onthoud zijn menselijkheid.’Beeld Herman Selleslags

HUMO Ook in Amerika wilde Marvin na zijn terugkeer aan zee gaan wonen, liefst op een eiland. 

GAYE «Ja, hij had behoefte aan de natuur. We hebben heerlijke tijden beleefd in Hawaï en Jamaica. Maar ja, daar stikte het ook van de dealers... 

»We waren ook nooit alleen. Nu, in de media lijkt het wel alsof alle zwarte artiesten per se een grote entourage willen – een posse – maar ik háátte dat. Er waren altijd mensen om ons heen, die ogenschijnlijk niemand had uitgenodigd maar die ook door niemand werden buitengekeken. Zelfs op onze huwelijksreis waren we niet alleen! Marvins zus had zichzelf uitgenodigd, en drie van haar vriendinnen, en nog een paar lui die ik niet eens kende.» 

HUMO In een filmpje op YouTube zie je Marvin met z’n vader thuis in de veranda. Marvin Sr. vertelt onder meer dat hij niet wilde dat Marvin Jr. als jongeling American football ging spelen, omdat die sport te gevaarlijk was en hij het nooit ver gebracht zou hebben. Als hij op het einde zegt dat hij trots is op zijn zoon, omhelst die hem en geeft ’m een kus op de wang. Maar je voelt aan, en je ziet aan de lichaamstaal, dat er tussen die twee van alles broeit. 

GAYE «Marvin Sr. was predikant. In dat filmpje zegt hij ook: ‘Marvin, ik hou van je – op voorwaarde dat je op het rechte pad blijft en onthoudt dat er boven een God woont die alles ziet.’ Hij vond alle zang buiten de kerk eigenlijk principieel goddeloos. Hij was ook een oversekste macho, en stikjaloers op het succes van zijn zoon bij de vrouwen. Dat filmpje zag hij als een public relations-oefening, daar ben ik zeker van. 

»Senior was jaloers op de hechte band tussen Marvin en zijn moeder. De hele tijd dat ik hem kende heeft hij Alberta als een stuk vuil behandeld. Zijn bijnaam was Doc, de hare Babe, maar hij sprak haar toe alsof ze de meid was. Marvin heeft haar ettelijke keren moeten verdedigen als zijn vader haar weer eens wilde afranselen. Dat was volgens Alberta ook op die fatale dag het geval: Marvin verdedigde haar, waarop zijn vader de kamer verliet, terugkwam met een revolver, en twee kogels op hem afvuurde.» 

HUMO Er bestaan beelden waarin Marvin tijdens een eredienst in Oostende het Onzevader in het Engels opzegt: ‘And lead us not into temptation, but deliver us from evil.’ Griezelig om dat te horen, als je weet wat er nadien is gebeurd. 

GAYE «O, maar er zijn zo nog dingen die nu profetisch lijken. In ‘What’s Going On’ zingt hij bijvoorbeeld: ‘Father, father / We don’t need to escalate’.»

HUMO Heb je Marvin Sr. na de moord eigenlijk nog ooit gezien? 

GAYE «Eén keer. Ik heb m’n kinderen meegenomen naar Marvins ouderlijk huis, dus de plek waar hij is doodgeschoten. Ik ben gelovig, en vergeving is belangrijk voor me. Bovendien volgde ik toen een programma bij de Anonieme Alcoholisten, en die hechten ook belang aan vergeving. Ik wilde dat Marvin Sr. wist dat ik hem vergaf. En ik hoopte dat hij me inzicht zou geven in het waarom, want niemand weet wat zich precies heeft afgespeeld in die kamer. Maar ik zag meteen: hij was gek, té ver heen. Je kon de kortsluiting zo van z’n gezicht aflezen. Ik kon het amper opbrengen ’m aan te kijken. Hij leek niet te begrijpen wát ik hem vergaf. 

»De kinderen zaten beneden te wachten, maar ik heb hen uiteindelijk toch naar boven laten komen. Ze waren bang. Ze waren in shock. Ze hebben hun grootvader niet omhelsd. 

»Later hoorde ik dat hij nadien nog door de straat heeft gelopen en heeft geroepen: ‘I’ve killed before and I’ll kill again!’ Gelukkig is hij gestorven voor het zover kon komen.»

PROFESSIONELE WEDUWE 

HUMO Wat is jouw favoriete song van Marvin? 

GAYE «Natuurlijk is dat ‘Jan’, naar zijn koosnaampje voor mij. En de meeste nummers uit de ‘I Want You’-periode (midden jaren 70, red.) gaan ook over mij.» 

HUMO Zoek je zijn muziek op omdat ze troost biedt, of mijd je ze omdat de confrontatie te pijnlijk is? 

GAYE «Dat hangt van het moment af. Ik kan intens van zijn muziek genieten, maar als ik ze ergens onverwachts hoor, barst ik soms in tranen uit – dat heeft al gênante scènes in winkels opgeleverd. Ik mis hem nog elke dag, maar meer nog voor onze kleinkinderen, die hij nooit heeft gekend, dan voor mezelf. 

»Marvin III (de zoon die de zanger in 1965 kreeg met Denise Gordy, de nicht van zijn eerste vrouw Anna, red.) beschouw ik als mijn eigen kind. Hij heeft een dubbele zware erfenis gekregen: hij moet omgaan met de roem van zijn vader én met diens gewelddadige dood. Hij zingt ook, maar het succes van Marvin werpt een schaduw op ’m. Daarom heeft Nona haar zangcarrière ook stopgezet. Wat ze ook deed, het was altijd: ‘Nona Gaye, dochter ván.’ Nu is ze actrice. Haar mooiste nummer, ‘Snowman’, gaat over haar vader – Prince heeft eraan meegewerkt.» 

HUMO Tori Amos heeft een song genaamd ‘Professional Widow’: voel jij je vaak een professionele weduwe? Of voel je je eerst en vooral Janis, een vrouw met een eigen leven? 

GAYE «Allebei, vrees ik. 

»(Stilte) Ach, het is allemaal nog heel rauw, en soms zou ik willen vergeten. Of alleen aan de goeie momenten denken. Op mijn leeftijd heb je dat nodig. 

»De goochelaar Harry Houdini zei ooit tegen z’n vrouw: ‘Als ik dood ben, kom ik spoken: ik zal je tekens geven waaraan je zult merken dat ik er nog ben.’ Marvin heeft me dat ook eens gezegd, en soms maak ik mezelf wijs dat hij inderdaad tekens geeft. Dan zit ik bijvoorbeeld in de auto over hem te vertellen aan mijn kleinzoon, en komt plots ‘I Heard It Through the Grapevine’ of ‘I Wanna Be Where You Are’ op de radio. Aan zulke dingen klamp ik me vast.» 

HUMO Ik wens jullie alle geluk. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234