null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Documentaire'Dreaming Walls'

Humo sprak met Nico: ‘Lou Reed is een schurk, John Cale is niet goed snik, Bowie is bang van vrouwen en Iggy Pop is een echte domoor’

In de nieuwe documentaire ‘Dreaming Walls’ krijgt u een blik op het roemruchte verleden van Chelsea Hotel, waar ooit onder anderen Marilyn Monroe, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Andy Warhol een schuilplaats zochten, waar Bob Dylan nummers schreef, en waar Dylan Thomas en Nancy Spungen om het leven kwamen. Het is ook het hotel waar Warhol zijn film ‘The Chelsea Girls’ draaide, met zangeres Nico (The Velvet Underground) in de hoofdrol. Lees hier het interview dat we daar in 1979 met Nico hadden

Charlie Poel

(Verschenen in Humo op 31 mei 1979)

Nico. Een voornaam, een begrip. Lou Reed portretteert haar nauwgezet op de verbluffende elpee ‘Berlin’ en journalisten halen in spaarzame artikels over de koele Duitse het onderste uit de kan van hun lyrische verzuchtingen. Femme fatale? Ik zou in dezelfde zwangere bewoordingen over de ex-zangeres van Velvet Underground willen schrijven, maar ik word helaas alleen maar stil van de muziek die Nico maakt. En stilte, staat ergens in een Groot Boek, kan niet op papier gezet worden. Het zou trouwens toch maar een handvol gelijkgestemde halvegaren interesseren, die ook niet goed worden van de intense pracht die op vier solo-elpees is uitgestald. Met de muziek van Nico is het buigen of barsten. Of je raakt er verslaafd aan, of je gooit de platen na één beluistering mijlenver van je af. Een tussenweg is er niet.

De matte verkoopscijfers tonen aan dat vooral de tweede mogelijkheid ruimschoots aan bod komt; zelfs de straatstenen lusten van Nico geen brood. Allicht, want toegankelijk is het alleen bij zeldzame uitzondering. John Cale, die als producer/arrangeur/componist of begeleider bij ieder van de vier langspelers een bijna even belangrijke rol speelde als Nico zelf, heeft nooit geprobeerd het gesloten karakter van de muziek open te breken. Kaal en koud werden ondoordringbare visioenen in het vinyl vastgelegd, bol van Duitse romantiek en gotische doemsgeladenheid. Van zo’n enerverende eentonigheid bovendien, dat het luisteraars die geestelijk onevenwichtig zijn niet aangeraden is te vaak naar ‘Chelsea Girl’, ‘The Marble Index’, ‘Desertshore’ of ‘The End’ te luisteren. Maar af en toe mag het wel, eens per maand één zuinige plaatkant. Als het buiten stikdonker is en doodstil bijvoorbeeld, de maan in ideale stand staat en de Weltschmerz de vrije loop gelaten wordt. Dan is Nico niet te evenaren. Wanneer op zo’n gezegend moment de onwerkelijke songs van deze femme fatale uit de boxen vloeien — pijnlijk in de verf gezet door de aanwezigheid van het klagende harmonium — stromen alle Weerstand en Rede weg. Of zoiets.

THE YOUNG, INNOCENT REBELS

Here she comes / You better watch your steps / She’s going to break your heart in two / Yes it’s true / It’s not hard to realise / Just look into her false-coloured eyes / She builds you up to just put you down / What a clown’.

Lou Reed schreef ‘Femme fatale’ in 1967 en Nico zingt het met passende Onschuld op de historische elpee ‘The Velvet Underground and Nico, produced by Andy Warhol’. Alle mannen knikten door de knieën. Want Bob Dylan, John Cale, Jackson Browne, Iggy Pop, Keith Richards, Brian Jones, David Bowie, Jim Morrison en anderen hadden het óók kunnen neerpennen, nadat ze voor kortere of langere tijd in haar verstikkende webben verstrengeld raakten. ‘The young, innocent rebels’ noemt Nico ze, als ze met een raadselachtige glimlach aan het verleden terugdenkt en bin-enpretjes beleeft bij de herinnering aan die roemrijke veroveringen.

‘Kleine jongetjes waren het, die bij mij bescherming zochten voor de boze buitenwereld die ze niet aankonden. Ze waren allen zó verliefd’, zegt ze later trots, als ze probeert haar gedachten in verstaanbare taal om te zetten. Dat lukt niet te best, want heroïne, mandrax, methadon en ander oppeppend spul hebben het denkvermogen van ‘The ice-cold madonna’ voorgoed aangetast en haar wereld onherroepelijk losgehaakt van wat rondom haar in het ware leven gebeurt.

HOTEL CHELSEA

Nico, een nachtmerrie voor de ernstige journalist. Dat is de teneur van de paar artikels die ik mij herinner. Niet te benaderen, amper bereid één zinnige uitspraak te doen. Veel pauzes, onuitgesproken twijfels, ongemakkelijke stilzwijgendheid. ‘Zelfs niet op te sporen’, dacht ik daar geruime tijd bij, want een maandenlange speurtocht door Londen, Parijs, Amsterdam en Berlijn, waar Nico wel eens opgemerkt werd, leverde slechts een telefoonnummer in de Lichtstad op, van trouwe vriend/undergroundcineast Philippe Garrel — helaas afgesloten wegens onbetaalde rekeningen.

New York. Hotel Chelsea. Sinds de herrie met Sid Vicious is de sfeer in het beroemde artiestenhotel aan de 23th Street West anders. Dezelfde winoes en weirdoes van altijd sloffen weliswaar in de gangen rond — vaste klanten en passanten — en de eerste verdieping wordt nog altijd stilzwijgend ingeruimd voor verslaafden van alle slag, maar de drukte rond de affaire Vicious/Nancy Spungen heeft het hotel in een belangstelling gebracht die het kon missen. In de lounge hangen echter nog de schilderwerken en collages van Andy Warhol, Jan Cremer en andere vroegere huurders; de belt-boys doen als vanouds opperbeste deals op de eerste étage en wie voor die sfeer openstaat begrijpt waarom Warhol precies hiér zijn film ‘The Chelsea Girls’, met Nico in de hoofdrol draaide.

‘The hotel, she called home’, zingt Lou Reed in ‘Lady day’. De lift reageert zoals altijd stroef. In die lift sta ik tot mijn verbijstering plotseling tegenover Nico. De Chelsea Girl is weer thuis en heeft voor een half jaar kamer 122 afgehuurd, verneem ik later. Ik ben te verbouwereerd om te zeggen dat ik deze ontmoeting een zeer eigenaardige speling van het lot vind. Buiten een verwonderde blik op de sticker ‘I like Berlin’ die op mijn reistas kleeft, lijkt Nico trouwens niet zinnens enige aandacht aan mijn aanwezigheid te besteden.

In ‘The villago voice’ zie ik nadien dat ze drie opeenvolgende avonden in CBGB speelt. Dat treft.

The Velvet Underground Beeld label
The Velvet UndergroundBeeld label

ROTE ARMEE FRAKTION

Dank zij de voorspraak van John ‘Mussels in Brussels’ Cale en diens manager/vriendin Jane Freedman word ik tot de piepkleine kleedruimte van de voormalige punk-hogeschool CBGB toegelaten, waar Nico gespannen haar tweede optreden die avond voorbereidt. De klamme hand en de ijskoude, afwezige blik die geen enkele interesse laat blijken doen mij vermoeden dat ze behoorlijk onder de pillen zit. Een fotograaf wordt bars op pad gestuurd om zoetigheid te halen. Nerveus, chagrijnig en verveeld wegens het plaatsgebrek in de loge tracht Nico een lijstje op te stellen van de: nummers die ze straks wil spelen. Vertwijfeld vraagt ze aan gitarist Lutz wat ze tijdens de eerste show gebracht heeft. Op het podium maakt voorprogramma-van-dienst The THE een hels kabaal. John Cale kijkt vanuit een hoekje geamuseerd-grinnikend toe.

Later, in de taxi naar het hotel.

HUMO Je was bijzonder gespannen vanavond. Had de reunie met John Cale daar iets mee te maken?

NICO «Ja. Ook de vijandigheid van een aantal mensen in de zaal. Ik voelde dat een paar lui, die ik ken, mijn terugkeer naar New York niet op prijs stelden. Ik ben erg gevoelig voor dat soort vibraties. Ik registreer alles wat zich in de menselijke psyche afspeelt.»

HUMO Waarom stellen sommigen je terugkeer niet op prijs, denk je ?

NICO «Omdat ze niet aan hun verleden herinnerd willen worden. Ik heb vele mensen ontmoet die met die ontmoeting niet zo gelukkig meer zijn. Ik heb hun leven vernietigd, zeggen ze. Dat is hun zaak.»

HUMO Lou Reed was er toch niet?

NICO «Lou is een schurk. Hij denkt alleen nog maar aan carrière maken en zoveel mogelijk geld verdienen. Hij is een parodie van zichzelf geworden.»

HUMO Dat vind ik niet.

NICO «Ach, ik hou nog wel van hem. Hij is eigenlijk een kleine, lieve jongen. Maar hij wordt door heel slechte mensen omringd die hem zijn waardigheid doen verliezen.»

(Lange stilte. Vertwijfeld tracht ik intussen de route te volgen die de lugubere taxichauffeur rijdt. Ik heb geen klein-geld bij me om de rit te betalen. Dit wordt dure sight-seeing door Manhattan, denk ik woedend, maar ik durf natuurlijk niets te zeggen. Nico kijkt op. Zou ze mijn psyche ook al doorgrond hebben?)

HUMO Waarom droeg je ‘Das Lied der Deutschen’ aan Andreas Baader en Ulrike Meinhof op?

NICO «Omdat ik van vrijbuiters hou die hun leven op het spel durven te zetten. Rebellen. Daarom heb ik onlangs ook een nummer over Henry Hudson, de zeevaarder, geschreven. Ik verafschuw mensen die nooit enig risico nemen. Als ik niet toevallig artieste zou zijn geworden zou ik me bij de Rote Armee Fraktion aangesloten hebben. Ik geloof in revolutie, in anarchisme, in het omverwerpen van machthebbers, maar ik ben te bang en te laf om dat zelf in praktijk om te zetten. Daarom ben ik zangeres geworden. Maar ik sta volledig achter wat Baader en Meinhof gedaan hebben. Ik bewonder hun durf.»

HUMO Hecht je ook belang aan de politieke implicaties van hun acties?

NICO «Huh? Neen, het is de daad die telt, de rest doet er niet toe. (Even later valt ze in slaap. We bereiken toch Hotel Chelsea, eindelijk. Lutz betaalt).

DE BLONDE GODIN

Aanvankelijke pogingen om een uitgebreider interview op te zetten stranden op Nico’s bijzondere dagindeling.

‘Ze staat elke dag op om 18 uur’, zegt de Cubaanse barman die mij over Nico in vertrouwen neemt, ‘gaat naar het hospitaal voor een methadon-kuur en verdwijnt dan in de stad.’

Een afspraak zit er op die manier niet in. Maar drie dagen later gaat des telefoon. Of ik niet wil langskomen en wat praten. Graag, natuurlijk. De warboel op kamer 122 is enorm. Kleren alom, een verscheurde Soho Weekly News, foto’s, plakken hash, Time en Newsweek, en overal notities, aantekeningen en losse velletjes papier. In de hoek staat troosteloos het harmonium. Nico ligt languit op bed en lijkt uitgeteld. Bruine laarzen, een lange rok en een zwarte, versleten trui. Haar haar heeft pas een henna-behandeling gehad, noteer ik. Lutz haalt mismoedig de schouders op: Nico slaapt.

‘Nico, ogen van kromgetrokken gotische romantiek, allicht de mooiste vrouw ter wereld met een stem vol reuteischilfers van stervende mannen.’ Die gezwollen taal stond vorig jaar in Knack, bij de rerelease van ‘The Marble Index’, maar die schoonheid dateert ongetwijfeld van vroeger, toen Nico de blonde godin uit Warhols films was, fotomodel en in prenten als Fellini’s ‘La dolce vita’ speelde. Toch straalt ze nog die onweerstaanbare aantrekkingskracht uit die mannen op stang kan jagen, ondanks de aftakeling door ouderdom en overmatig heroïnegebruik. Een moeilijk te omschrijven charme après la lettre.

Na korte tijd komt ze verdwaasd uit haar slaap overeind en bekijkt me alsof ik van een andere planeet ben gestapt. Ze eet met lome bewegingen een halve pot jam leeg, die ze nadien achteloos naast zich laat vallen.

NICO «Ik ben zo, moe ! Optreden vergt teveel van me. De intensiteit die ik in een concert stop is te groot. Maar ik moét optreden, anders ga ik dood... It’s essential... Ik heb geen vrienden, weet je, iedereen heeft mij verlaten, ze spreken allen kwaad van mij. Mijn muziek helpt mij door het leven. Het is... het is... ondraaglijk.» (Ze krimpt ineen. Ik word ongemakkelijk. Een lange periode van volstrekt Niets. Waar ben ik aan begonnen?)

HUMO Wat kost het je, geestelijk, om telkens weer het podium op te stappen?

NICO «Wat het me kost??? Alles, alles. (Lijzig). Die vraag doet me pijn, besef je dat?»

HUMO Hoezo?

NICO «Ik ben stoned, moe, uitgeput. Ik kan niet meer dénken. Ik wil een precies antwoord geven, maar het lukt me niet... Mijn hersencellen zijn uitgeschakeld... Ik ben WEG. (Een hele poos nadien). Het is een plezier om op te treden, oh ja, het is alles wat me nog rest. Anders zou ik me vervelen, ziek worden, stérven!»

HUMO Maar je moet wal onder invloed zijn om de confrontatie met het publiek aan te durven?

NICO (murmelend) «Ja. Soms. (Heel traag en haast onverstaanbaar). Het vreet aan me, maar als ik niets slik klap ik in mekaar. Het is afgrijselijk. (Blijft minutenlang met gesloten ogen liggen). Ik kan niet slapen, niet eten, niet schrijven. Ik kan niéts zonder die vervloekte pillen. Nichts. Ik volg dagelijks een methadon-behandeling in een hospitaal hier in de buurt. Het is dodende routine, maar anders ga ik kapot. Methadon beheerst mijn leven! Schrijf dat niet op.»

LUTZ «Nico drinkt ook veel te veel.»

HUMO En toch blijf je optreden?

NICO «Ik wil het niet missen, het houdt mij overeind.»

HUMO Ook als een dronken vent herrie schopt, zoals bij het vierde concert in CBGB, toen je boos van het podium stapte?

NICO «Wie? Ik? Ik ben nog nooit van een podium gestapt, hoor je dat. En in Washington, zeg je?»

HUMO Pardon?

LUTZ «Jawel Nico, je bent weggelopen in CBGB. Herinner je je dat niet?»

NICO «Vaag, ja (lacht ongemakkelijk). Ik ben veel te gevoelig. Als mensen niet luisteren, doet me dat pijn. Dan huil ik. (Komt met een schok overeind en laat zich meteen weer achterover vallen). Waarom houden de mensen niet van mij zoals ik hen?»

HUMO Het is niet altijd makkelijk om alleen op een podium te staan, vermoed ik?

NICO «Dat valt best mee. Ik zou ook met een groep kunnen spelen, maar het zou teveel intensiteit uit de songs nemen. Met viola misschien, zoals John Cale. Of met Lutz af en toe op akoestische gitaar.»

LUTZ «Maar dat is bijzonder moeilijk, want Nico is zeer emotioneel. Ze sluit met haar muziek zo nauw aan bij het gevoel van het moment dat je als begeleider nooit zeker weet wat je te doen staat. Wat Nico speelt is zo doorleefd, dat het voor anderen bijna niet te volgen is. Zo individueel en zo persoonlijk.»

HUMO John Cale heeft daar blijkbaar geen moeite mee?

NICO «John is een brave jongen, maar schizofreen. Ik wil niet brutaal zijn, maar hij is niet goed snik.»

HUMO Een prachtkerel, vind ik.

NICO (geïrriteerd) «Jaja, maar hij betuttelt mij veel te graag. Hij wil maar niet begrijpen dat ik op eigen benen kan staan en dat ik ook zonder hem mijn weg vind. (Bijna in zichzelf). Ik kan natuurlijk niet boos zijn op John, maar hij heeft in mijn leven toch al veel onheil aangericht. Hij heeft mij nooit inspraak gegeven. John doet altijd zijn zin, luistert nooit naar anderen en denkt dat hij alleen het bij het rechte eind kan hebben. Misschien was het zonder hem veel beter gegaan. (Kijkt op). John is een Vis, begrijp je.»

HUMO Ik ook.

NICO «Dat dacht ik al, net als Lou Reed dus.»

Omdat ze spoedig nadien en na een paar fikse halen aan een stevige joint alleen nog maar tot onsamenhangend, niet te volgen gefluister in staat is, stap ik weer op. In de lounge, waar Nico ooit het vriendinnetje van een Black Power-militant voor het leven toetakelde, houdt een junkie mij tegen. Zijn linkerarm is met vuile windels afgebonden en ettert. Zijn verhaal dat hij de bastaardzoon van Louis Reed is maakt me zenuwachtig. Na Nico is dat wel het laatste wat ik wil horen. Eindelijk buiten, lucht.

LITTLE SISTER

‘They’re taking her children away / Because they said she was not a good mother / They’re taking her children away / Because of the things that they heard she had done / The black Air Force sergeant was not the first one / And all of the drugs she took, every one, every one’ (‘The Kids’, Lou Reed).

Ik maak mij op om naar een optreden van de veelbesproken B-52's te gaan, als de telefoon rinkelt en Nico mij snikkend vraagt langs te komen. Een hoopje zieligheid met rood betraande ogen doet open. ‘Lutz is naar Studio 54’, zegt ze en ‘ik voel me zo alleen.’

NICO «Ik heb de hele dag gehuild, omdat ik weer geen brief van mijn zoon heb gekregen. (Stilte). Hij woont bij zijn grootmoeder in Spanje, maar zij verbiedt hem contact met mij te zoeken. Zij zegt dat ik een slechte vrouw ben, een onwaardige moeder. Dat doet heel erg pijn. Ik wacht iedere dag op nieuws, maar het komt nooit. Kijk. (Ze haalt een krantenfoto van een hippe jongeman uit haar handtas). Toen was hij net zestien. Weet je wie de vader is? Alain Delon, de Franse acteur.»

HUMO Ja. (Onbehaaglijk stilzwijgen. Ik weet niets te bedenken dat op troost kan lijken).

NICO «Het is triest. Kijk hier, toen was ik een klein meisje. (Toont een vergeelde foto van een bakvisje met witte slobberkousjes en een oudere vrouw). In Berlijn is dat, met mijn grootmoeder. Ze noemden mij Christa! Een afschuwelijke naam, zo... katholiek. (Lange pauze. Ze kijkt onrustig rond en bladert verstrooid in een Maureen Tucker-fanzine, de drumster van Velvet Underground). Weet je wat ik mezelf al de hele dag verwijt? Dat ik Phillippe (Garrel), mijn vriend, achtergelaten heb, en dat hij nu dood is. Het beangstigt mij. Phillippe slikt veel te veel pillen. Al zijn tanden vallen uit! Hij is zich niet bewust van grenzen, hij denkt niet na bij wat hij neemt. (Staart ijl voor zich uit en rookt een zoveelste Winston). Ik zag onlangs de actrice Jean Seberg terug. Ze verblijft in een bejaardentehuis en weet niet meer wie ze is. En ze is amper zo oud als ik! Ze fluistert de hele dag onbegrijpelijke dingen. Ik heb al zoveel mensen kapot zien gaan, dat ik gelukkig ben dat ik nog leef. Maar ik ben wel te dik, hè? Moet ik niet dringend een vermageringskuur volgen, vijf kilogram verliezen?»

HUMO Wellah...

NICO «Weet je dat sommigen mij een olifant noemen? (Lacht). Neon Leon zei dat, maar hij heeft me een schilderijtje cadeau gedaan om zich te verontschuldigen. Zo erg is het natuurlijk niet. Maar ik eet te veel zoetigheid, dat komt door die pillen. Toch zie ik er nog aantrekkelijk uit, vind ik. Kijk, deze foto met John Cale in CBGB. (Trots). Ik ben toch nog mooi, nietwaar? John ziet er met dat korte haar trouwens óók prachtig uit. Hij is mijn lieve broeder, net als Lou. Daarom hebben ze samen ‘Little sister’ voor mij geschreven, dat ik op ‘Chelsea Girl’ zing.»

HUMO Ze vochten allebei om je gunsten, is het niet?

NICO (fijn lachje) «Als snaken. Lou heeft mij nooit vergeven dat ik hem voor John in de steek liet. Daarom moest ik uit Velvet Underground. Maar ik ben zo vaak verliefd! Ik besef nooit wat ik anderen daarmee aandoe. Het laat mij trouwens koud. Lou heeft met ‘Berlin’ alles van zich afgeschreven. Das ist seine Nico-platte (lacht). Wist je dat ik de Caroline van ‘Berlin’ ben? Met ‘She treats me like I am a fool, but to me she’s still a german queen’ bedoelt hij mij!»

HUMO Dat is duidelijk, ja. Heb je zelf concrete plannen wat muziek betreft? ‘The end’ dateert alweer van 1974.

NICO «Ik verkoop niet genoeg. Maar binnenkort neem ik waarschijnlijk weer een plaat op, voor Elektra in Los Angeles hoop ik. Zie je David Bowie soms? Ik zou graag onder zijn leiding werken, maar David is natuurlijk bang van vrouwen. Hij stelt veel meer belang in zoete, schattige jongetjes. Met John zie ik het niet meer zitten, ik wil eindelijk eens mijn eigen muziek kunnen spelen. (Legt een mij onbekende klassieke plaat op). Rock is zo middelmatig, daar wil ik niets meer mee te maken hebben. Klassieke muziek is veel rijker, laat meer emoties toe dan rock. Mijn muziek is theater, film, drama. Ik zou graag in klassieke zalen spelen, zoals de Carnegie Hall bijvoorbeeld. Dat zou me als artieste pas écht bevredigen, Max’s Kansas City, dat is toch dwaas? Dat ik me daar ooit opgehouden heb! Weet je wat de meeste rockmensen in hun hoofd hebben?»

HUMO Pulp?

NICO «Stimmt. Ik probeer tenminste na te denken, met mezelf in het reine te blijven. Ik lees over Einstein, die ik zeer bewonder, en over Friedrich Nietzsche. Maar iemand als kleine Jimmy bijvoorbeeld (Iggy Pop), dat is een echte domoor. Van adellijke afkomst, maar helemaal sans noblesse. Hij beseft het gelukkig niet, het doetje.»

HUMO Je hebt veel mensen gekend.

NICO «Ja, weet je met wie ik ook lange tijd bevriend ben geweest? Met Jan Cremer, uit Holland. Die woonde toen in het Chelsea Hotel, net als ik. Zie je hem vaak? Een rare mijnheer was dat. Heel mannelijk.»

Later, aan de bar. De zevende ‘planters punch’. Ik besef al niet te best meer dat het explosieve goedje mijn verdere avond op de helling zet en dat boven een woedende vriendin wacht, maar Nico praat honderduit — een rariteit, al duurt het telkens lang voor ze haar woorden op een rijtje krijgt. Ze drukt zich uit in een bont allegaartje van Engels, Duits, Frans en Spaans (waar ik geen Moer van begrijp).

NICO «Weet je wat in het leven het mooiste is? De dood. Het geeft me een kick om ‘s nachts met een mes door de gevaarlijkste buurten van New York te lopen terwijl ik weet dat ik ieder ogenblik kan aangerand worden. Het is zo’n intens gevoel, een uitdaging die ik met niets kan vergelijken. De grens van het bestaan opzoeken, risico’s nemen, het lot tarten. Of proberen je polsen over te snijden terwijl je aan een geliefd iemand denkt. Er is echter nog niets gebeurd. Ik denk dat een onzichtbaar wezen mij héél graag ziet (schampere lach). Het gevaar lokt mij, tot het een keer zal toeslaan. Dat maakt mij gelukkig, als een kind.»

‘This is the end / Beautiful friend / This is the end / My only friend, the end / It hurts to set you free / But you’ll never follow me / The end of laughter and soft lies / The end of night we tried to die / This is the end’ (‘The End’, The Doors)

NICO «Afscheid bestaat niet. Ik zal alle mensen terugzien, jou ook. Misschien niet hier, maar in een andere, betere wereld.»

Beluister hier onze ‘Chelsea Hotel-playlist’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234