‘Mijn naam is Annamaria. Ik ben 75 en nymfomaan. Help. Niemand wil me nog.’  Beeld Getty Images
‘Mijn naam is Annamaria. Ik ben 75 en nymfomaan. Help. Niemand wil me nog.’Beeld Getty Images

zomer van de spannende broekpieter aspe

‘Ik keek in de spiegel die tegen het plafond was bevestigd terwijl hij als een beest in me tekeerging’

Als de weergoden niet thuis geven, zorgt Humo wel voor een hete zomer. En wel met een zomers experiment van even geleden: kan een verhaal, door Eros bevrucht, zo goed geschreven zijn dat zelfs uw broek wil meelezen? Probeer het eens met Pieter Aspe.

(Verschenen in Humo in juli 2013)

Ik had 269 vrienden op Facebook die me geregeld de meest onnozele berichten stuurden. Ik was benieuwd of één van hen op mijn noodkreet zou reageren. Waarom zouden ze? Wie wil nog seks met een oude vrouw? Vroeger hoefde ik maar met mijn ogen te knipperen en ik had prijs. Heimwee. Het was een eeuwigheid geleden dat ik naast een echte spuiter wakker was geworden en zijn sluimerende geweld met een paar likjes weer tussen mijn dijen had geloodst. Het was allemaal voorbij. Rimpels, een uitgezakte buik, mammografieborsten en spataders. Ik zag een heks in de spiegel. Zelfs dronkaards wilden me niet meer.

‘Hallo, oude nymfomane.’

Ik kon mijn ogen niet geloven. Eén van mijn 269 vrienden nam de moeite om te reageren op het wanhopige bericht dat ik net cyberspace had ingestuurd. Hij noemde zich Mefisto. Who the fuck was Mefisto?

‘Kom vanavond naar de Fallus. Er zal iemand op je wachten. Zet je beste beentje voor.’

Ik kende de Fallus, het was een oord van verderf. Voor jonge mensen althans. Vrouwen van mijn leeftijd waren er niet bepaald welkom. Mefisto was een klootzak. Hij hield me gewoon voor de gek. Ik stuurde een boodschap terug.

‘Mijn beste beentje is lelijker dan de kut van een aardvarken. Slaap zacht, Mefisto, maar laat me alsjeblieft met rust.’ Hij reageerde bijna onmiddellijk met een foto van een pasgeboren aardvarken, een hoopje verschrompelde huid met een halloweensnuit. ‘Toch planten ze zich op de gebruikelijke manier voort. Geloof me. Ga naar de Fallus, je zult het je niet beklagen.’

Ik stond op, liep naar de barkast, schonk me een glas whisky in. Vloeibare moed. Ik nam twee slokken na elkaar. Waarom ook niet? Ik was erg slank voor mijn leeftijd. Een pruik, make-up en een lange jurk konden wonderen doen. De perfecte Leah Thys-look. Ik dronk mijn glas leeg, vulde het automatisch weer bij. De tweede whisky maakte me overmoedig. Ik nam een douche, ontweek de spiegel en trok een nauwsluitende jurk aan die al vijf jaar in de kast hing.

De muziek stond niet te hard en er was weinig volk. De barman begroette me met een vriendelijk knikje. Er zaten twee mannen aan een tafeltje, veertigers met een afgetraind lichaam en gel in hun haar. Een jonge Afrikaanse stond met haar kont te wiegen op de dansvloer. Ik liep langs hen heen en installeerde me in een donker hoekje. Een ober met mediterrane trekken vroeg of ik iets wilde drinken. Zijn uiterlijk en zijn zachte stem deden me aan vroeger denken.

‘Geef me iets pittigs,’ zei ik. ‘Iets waar ik lang van kan genieten.’

‘De cocktail van het huis?’ ‘Graag.’

Hij verdween, ik keek hem na. Het was nog vroeg. De meeste klanten arriveerden pas na middernacht. De decadentie begon later. Spannend.

‘Uw Fallus, mevrouw.’

De ober zette het glas voor me neer, glimlachte en verdween. Goden bleven niet lang. Ik zoog aan het rietje en vulde mijn mond met het mierzoete drankje voor ik het doorslikte. Ik werd stilaan tipsy. Alles werd wazig, het doek dreigde te vallen.

‘Mevrouw.’

Ik schrok wakker. Een man stond voor me en schudde me bij de schouder. De Fallus was ondertussen aardig volgelopen. Jonge mensen die zich kostelijk amuseerden. De man was minstens even oud als ik. Hij vroeg of ik iets van hem wilde drinken. ‘Mijn naam is Annamaria,’ zei ik. ‘Ik ben Maurice. Heb je er bezwaar tegen dat ik bij je kom zitten?’

Maurice droeg een duur pak en een zijden das. Zijn schoenen glommen, hij verspreidde een vleugje Acqua di Giò. Oude mannen presteren over het algemeen matig in bed, zeker als ze gedronken hebben, maar een roeiboot is voor een drenkeling even nuttig als een luxemotorjacht. Ik wond er bijgevolg geen doekjes om en zei hem dat ik enorm geil was en zo snel mogelijk met hem wilde neuken.

‘Waarom ook niet. Mijn hotel bevindt zich op loopafstand. En ik heb morgen niets te doen.’

Een normale vrouw had hem afgewezen, ik legde mijn hand op zijn dij. We dronken elk nog twee Fallussen.

Het kostte me een halfuur om hem overeind te krijgen, het duurde nog een kwartier voor hij prevelend klaarkwam. Plooiseks. Ik voelde zijn krachteloze hand onder de lakens woelen in een poging me te belonen voor de inspanning die ik had geleverd. Hij bracht er niets van terecht. Sukkelaar.

‘Laat maar,’ zei ik. ‘De volgende keer gaat alles beter.’

Ik wist nu al dat er geen volgende keer zou komen. Maurice draaide zich op zijn zij en viel als een klein kind in slaap. Ik stond voorzichtig op, liep naar de badkamer en kwam terug met een haarborstel. De ene kant was niet geschikt voor wat ik van plan was, het handvat daarentegen was glad en perfect van vorm. De Duitsers hadden het woord ‘ersatz’ uitgevonden omdat íéts nog altijd beter was dan níéts. Ik vond het dan ook heel ironisch dat er Made in Germany stond op het deel dat mij genot zou verschaffen. Het eerste orgasme deed me hunkeren naar het tweede. Het kwam snel, met Duitse gründlichkeit. Nog één keer en dan...

Maurice lag niet meer in bed toen ik wakker werd. Ik vond een briefje met de mededeling dat hij aan het ontbijten was. Romantisch. Ik bekeek de haarborstel die op het nachttafeltje lag. Nee. Laat maar. Wat had mij in godsnaam bezield om met Methusalem de koffer in te duiken? Wie weet had hij mij in de val gelokt en was Mefisto een schuilnaam voor Maurice. Vuile profiteur. Wacht maar tot je terug bent, mannetje. Het wordt je beste dag niet. Ik stond op en liep naar de badkamer. Dit keer kon ik mijn evenbeeld niet negeren, de spiegel besloeg de hele wand en het beeld van mezelf bezorgde me bijna een hartstilstand. Mijn huid was veel strakker geworden, mijn mam-mografieborsten stonden boller, mijn uitgezakte buik was weer gespierd, de spataders waren verdwenen. Ik droomde, of ik was gek geworden. Bewijs. Ik pakte mijn iPhone, nam snel een aantal foto’s en bekeek ze. Ik had niet gedroomd en ik was evenmin gek geworden. Ik bleef roerloos en compleet van de kaart naar mezelf kijken. Het wilde niet tot me doordringen dat ik er vijfentwintig jaar jonger uitzag.

Ik gaf de taxichauffeur een royale fooi. Hij was een jaar of dertig. Ik had hem zeker kunnen krijgen, maar had nu geen zin in een vluggertje. Het voelde heerlijk aan om zonder ondergoed rond te lopen. Het touwtje van mijn geishaballetjes schuurde zachtjes tegen de binnenkant van mijn dijen. Iedere stap die ik zette bracht me dichter bij het ultieme genot. Mijn nieuwe lichaam hunkerde naar seks.

‘Goedenavond, mevrouw.’ De portier van de parenclub bekeek me als een stuk koopwaar. Hij hield de deur voor me open, ik gunde hem geen blik.

Aan de bar zat een ouder echtpaar. De man, een zestiger met een hangbuik, zat verveeld naar zijn drankje te staren. Hij keek op toen ik twee stoelen verderop ging zitten. Zijn vrouw, een geblondeerde heks met namaakjuwelen, deed alsof ze niets gemerkt had. Ik ging met mijn rug naar hen toe zitten. De hangbuik interesseerde me niet. De euforie om mijn nieuwe uiterlijk had me zelfverzekerd en veeleisend gemaakt. Dit keer wilde ik een echte minnaar, een spuiter met brede schouders en een smalle taille. Ik bestelde een screwdriver.

De man van mijn dromen verscheen om tien voor elf in het gezelschap van een donkerharig wijf met vetrolletjes op haar heupen. Een makkie. Ik schatte hem vijfendertig, het duurde niet lang voor hij mijn blik beantwoordde.

‘Mogen we bij u komen zitten?’

‘Natuurlijk.’

De regel in de meeste parenclubs is dat iedereen zich om elf uur begint uit te kleden. Daar wachtte hij natuurlijk op. Het donkerharige wijf bestelde een dubbele whisky. Ze had zichtbaar al gedronken. Ik negeerde haar en concentreerde me op de spuiter.

‘Kom je hier vaker?’ vroeg hij.

Ik zei dat het de eerste keer was en dat mijn verwachtingen hooggespannen waren. Hij bekeek me ongegeneerd. Ik hoorde hem ‘lekker stuk’ denken. Elf uur. Zijn vriendin bestelde een tweede whisky voor ze haar topje en haar spijkerbroek durfde uit te trekken. Ik vroeg of hij mijn jurk wilde openritsen. Zijn koele vingertoppen hobbelden over mijn ruggengraat.

Na wat geflikflooi pakte hij mijn hand vast en leidde me naar een aparte ruimte waar het feest al aan de gang was. Twee jonge paren gaven het beste van zichzelf, ze wisselden ook af en toe van partner. De meisjes waren jong en slank, de jongens hadden moeite het tempo bij te houden. Ik verwijderde de geishaballetjes en legde ze naast me op de matras. ‘Kom Tarzan, bewijs wat je waard bent.’

Hij deed zijn best, net als Maurice, maar ik had beter verwacht van een man van zijn leeftijd. Hij kwam klaar als een leeglopende ballon, zijn handspel was tweederangs. Ik zei dat ik dorst had, bracht de balletjes weer in en ging op zoek naar een andere prooi. Het kostte me tien minuten om er eentje te vinden. Ze heette Greta. We maakten er niet veel woorden aan vuil. Ik nam haar mee naar de aparte ruimte. De twee slanke meisjes waren er nog. De mannen hadden het opgegeven. Het duurde niet lang of we stonden in het middelpunt van de belangstelling. Iedereen kwam ons bekijken, sommigen waagden zich in de arena. De orgie kwam eindelijk op gang. Ik gaf me de hele nacht lang gewillig over aan hun fantasieën. Ik werd wakker met sperma in mijn oren. ‘Ik denk dat je nu beter naar huis gaat, meid.’

Eén van de obers zat naast me op zijn hurken. Zijn hand rustte op mijn schouder. Ik keek hem verdwaasd aan. Iemand had de gordijnen opengetrokken. Het zonlicht deed pijn aan mijn ogen. Hij glimlachte en streelde vluchtig mijn borsten. ‘Tenzij.’ Hij kleedde zich langzaam uit, deed mijn benen voorzichtig uit elkaar en kwam op me liggen. Ik liet hem begaan, keek in de spiegel die tegen het plafond was bevestigd terwijl hij als een beest in me tekeerging. Ik zag een meisje van vijfentwintig.

Leckstock Beeld Dooreman
LeckstockBeeld Dooreman

Niemand herkende me nog. De buren dachten dat ik er niet meer woonde, in de winkels waar ik geregeld kwam, zeiden ze ‘Dag juffrouw’. Wat ik met zekerheid wist, was dat ik weer jong was. Mijn huid was glad, ik hoefde mijn benen en mijn bovenlip niet meer te ontharen. Mijn borsten hadden een esthetisch chirurg jaloers gemaakt. Er was geen logische verklaring voor wat mij overkomen was. Ik probeerde via Facebook in contact te komen met Mefisto, zijn naam kwam er niet meer in voor. Ik ging terug naar de Fallus op zoek naar Maurice, maar ik meed de parenclub omdat ik vond dat ik vanaf nu beter verdiende dan een stel op elkaar uitgekeken neuroten. Ik verhuisde, huurde een kamer in de binnenstad en plaatste een advertentie in de krant: ‘Knappe vrouw van vijfentwintig vervult al je wensen. Komt ook aan huis. 100 euro per uur. Callgirl.’ Wat kon een nymfomane zich beter wensen? Genieten en geld verdienen, het leek de hemel op aarde. Ik werkte gemiddeld acht klanten per dag af. Heerlijk. Zes maanden later verhuisde ik naar een appartement aan de kust met zicht op zee en verhoogde het tarief. Op mijn spaarrekening stond ondertussen een fenomenaal bedrag en ik kreeg er maar niet genoeg van. Ik verhuisde naar een groter appartement met twee badkamers en een ruime dressing. Ik at alleen nog in dure restaurants, mijn dressing werd algauw te klein voor mijn garderobe. De klanten bleven aanbellen.

‘Hallo. Spreek ik met Doris?’

De man had een sonore stem, hij sprak bovendien mooi Nederlands.

‘Ja,’ zei ik. ‘Kan ik u helpen?’

Hij vroeg hoeveel een hele nacht kostte, waarschijnlijk in de veronderstelling dat hij dan korting zou krijgen. Ik vroeg hem wat hij bedoelde met een hele nacht.

‘Van tien uur ‘s avonds tot tien uur ‘s morgens,’ klonk het.

‘Twaalf keer tweehonderd is tweeduizend vierhonderd, meneer,’ antwoordde ik behoorlijk hautain. Wat dacht die kerel? Dat ik om geld verlegen zat?

‘Oké. Lukt het morgen?’

Ik had zes klanten overdag en eentje om zeven uur ‘s avonds. Ik zei ja omdat ik nieuwsgierig was naar wat me te wachten stond. Het was de eerste keer in mijn korte carrière dat iemand me voor de hele nacht boekte. Wie bent u, wilde ik hem vragen. Superman?

‘Ik geef u mijn adres.’

Het gebeurde vaker dat ik bij iemand aan huis ging en tot nu toe was alles vlekkeloos verlopen. Mijn klanten waren over het algemeen kapitaalkrachtig en beschaafd. Ze boden me iets te drinken aan voor ze hun ding deden. We rookten achteraf een sigaret en sommigen deden er nog een fooi bovenop.

‘We kunnen ook vooraf iets gaan eten als u dat wenst.’

Hij stelde een prijzig restaurant voor waarover ik al iets had gelezen in een culinair blad. Eten, dacht ik. Niemand had me ooit uitgenodigd om vooraf iets te gaan eten.

‘Het tarief blijft hetzelfde,’ zei ik dapper. ‘Geen probleem. We zien elkaar om acht uur. Vraag naar Vital. Ik zal er zijn.’

Het restaurant was ondergebracht in een gerenoveerd he­renhuis in de binnenstad. Ik had voor de gelegenheid een jurk aangetrokken met een zedig decolleté en onopvallen­de schoenen. De gastvrouw verwelkomde me in de hal. Ik had niet de indruk dat ze me keurde. Ze vroeg me alleen of ik gereserveerd had.

‘Ik kom voor Vital.’

Ik wist niet hoe hij eruitzag en evenmin hoe oud hij was. Als de gastvrouw Vital bij zijn voornaam kende, zou ze ook wel weten of hij rijk was of vaker een jongere vrouw aan zijn tafel uitnodigde. Ze liet niets blijken. Ik was benieuwd. Het restaurant ademde ouderwetse luxe uit. Kristallen luchters, zachtglanzende antieke meubelen, een vloerkleed waar je hielen in wegzakten. Meer dan de helft van de tafels was bezet, meestal oudere paren of zakenmensen. Bij het raam zat een jonge man, ik schatte hem ongeveer even oud als ik. Hij droeg een sportieve broek, een hemd van McGregor en modieuze schoenen. De gastvrouw leidde me naar zijn tafel. Hij stond op toen hij zag dat we naar hem toe kwamen, glim­lachte en drukte me de hand.

‘Ik neem aan dat u Doris bent.’

Hij had donkerblauwe ogen en een dikke zwarte haardos, zijn olijfkleurige huid was de gaafste die ik ooit gezien had.

‘Ja’, zei ik. ‘Dan moet u Vital zijn.’

Hij bekeek me als een Arabische prins die een volbloed aan het bewonderen is. Zijn blik maakte me zacht als boter in de zon. Ik had me moeten afvragen waarom een knappe jonge­man die waarschijnlijk iedere meid die hij wilde gratis kon krijgen, bereid was drieduizend euro neer te tellen voor een callgirl. Ik vroeg me niets af, ik glimlachte gewoon. Wat een man. Ik kon bijna niet wachten om hem de kleren van het lijf te rukken. Zijn ogen waren ronduit betoverend.

‘Dat hebt u goed geraden. Kan ik u iets te drinken aanbie­den?’

Een ober bracht de kaart en ik bestelde een glas Château Ausone van een goed jaar.

‘U bent een bijzonder mooie vrouw. Ik ben ervan overtuigd dat we een fijne avond tegemoetgaan.’

Het was lang geleden dat iemand me nog een compliment had gegeven, omdat de mannen die ik kende alleen op seks uit waren, wat ik op zich niet erg vond. Ik hield meer van neuken dan van complimenten. Toch kon ik niet ontkennen dat het me iets deed. Zijn mysterieuze ogen intrigeerden me. Ik werd erdoor aangetrokken als een gokverslaafde door het casino.

‘Wat doet u in het leven, Vital?’

‘Ik ben muzikant.’

‘Muzikant?’

‘Ik speel viool in een filharmonisch orkest.’ Ik was tot mijn zestiende naar school geweest, violisten kwamen uit een andere wereld. Ik durfde hem niet te vra­gen wat ‘filharmonisch’ betekende. Het klonk in ieder geval duur. Hij merkte dat ik in de war was. Zijn ogen stelden me gerust. ‘Laten we over iets anders praten’, zei hij. ‘Zegt u het maar.’ De uren vlogen voorbij als in een droom. Ik praatte hon­derduit over alles wat ik voor mijn vijfentwintigste had mee­gemaakt. Hij luisterde aandachtig en stelde af en toe een vraag. Ik viel bijna door de mand toen de jaren zestig ter spra­ke kwamen. Hij zei dat hij liever toen jong was geweest, ik verraadde me bijna door te zeggen dat hij gelijk had. Na het dessert dronken we nog koffie. Het was ondertussen half­twaalf geworden. Ik begon naar zijn lichaam te verlangen op een andere manier dan ik gewoon was. Ik wilde niet alleen zijn vlees, ik wilde hem helemaal. Verliefd zijn, het was me nog maar twee keer overkomen en het was twee keer mis­gelopen.

‘U bent een fijne man, Vital.’

‘En u bent een schat van een vrouw. Het wordt tijd dat we naar huis gaan.’

We namen een taxi. Hij woonde op het platteland in een landhuis met een verwilderde tuin. De voordeur viel ach­ter ons dicht. Ik kreeg mijn eerste zoen in de gang. Zijn han­den gleden langs mijn heupen, ik sleurde hem mee naar de woonkamer. Het duurde geen vijf minuten voor hij klaar­kwam. Daarna streelden we elkaar tot hij weer in staat was om te penetreren. Hij deed het heel langzaam terwijl hij lieve woordjes in mijn oor fluisterde. Ik ontplofte. Mijn onderlijf ging secondelang op en neer. Ik schreeuwde, klauwde in zijn rug. Hij vroeg me op mijn buik te gaan liggen en begon mijn schouders te masseren tot ik smeekte om gepakt te worden. We trokken naar de slaapkamer met een fles champagne en een portie aardbeien. Hij hield me lieflijk bij de hand. Waar­aan had ik dit verdiend? Mijn vorige relaties waren stukge­lopen op jeugdige overmoed, ongeduld en egoïsme. Het zou me geen derde keer overkomen. De jaren hadden me wijsheid en geduld gebracht. Ik kneep zachtjes in zijn hand en zei dat ik van hem hield. Hij bleef staan en zoende me in mijn nek. Nog geen halfuur later, na wat gestoei met de aardbeien, was hij er weer klaar voor. Ik ging voor het raam op mijn handen en knieën zitten. Hij bereed me in stijl terwijl ik met mijn ogen dicht genoot van zijn aanwezigheid in mij.

‘Ik wil bij je blijven, Vital. Niemand heeft me ooit zo ge­lukkig gemaakt.’

‘Mij ook niet. Ik zou je nooit meer willen missen.’

We gingen naast elkaar op bed liggen. Hij sloeg zijn arm om me heen en drukte zich stevig tegen me aan. Zijn adem­haling vertraagde, zijn spieren ontspanden. Ik bleef op mijn rug liggen met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Sla­pen.

De ochtendschemering maakte me wakker, maar ik had geen zin om op te staan. Ik staarde minutenlang naar het pla­fond voor ik me omdraaide. Ik had niet gedroomd. Mijn held lag er nog. Ik stond voorzichtig op, liep naar de badkamer. De spiegel reet mijn droom aan stukken. Een oude vrouw keek me ontzet aan. Ik herkende mezelf weer. De rimpels, de mammografieborsten, de hangbuik en de spataders. Ik liep in paniek terug naar de slaapkamer, kleedde me zo snel als ik kon aan. Ik moest weg, hij mocht me niet zien. Wat een afgang. Te laat. Het bed kraakte.

‘Wat doe jij in godsnaam?’ Ik draaide me om. In het bed lag een oude, kale man. Hij keek me verbijsterd aan.

‘Wie ben jij?’

‘Ik ben Vital,’ zei hij. ‘Zesenzeventig jaar en nog altijd gek op de vrouwtjes. Ik kan het uitleggen. Er is me een tijd gele­den iets vreemds overkomen.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234