Evil Superstars en Guy Mortier tijdens de finale van Humo's Rock Rally in 1994 Beeld Gie Knaeps
Evil Superstars en Guy Mortier tijdens de finale van Humo's Rock Rally in 1994Beeld Gie Knaeps

InterviewEvil Superstars

‘Ik krimp ineen als ik mijn eigen muziek hoor. Omdat er zoveel van mijn eigen rottigheid in zit’

Hij ziet eruit alsof hij net met de raampjes open door de carwash is gereden: zijn haren nat en in de war, zijn jas verfrommeld, de blik op geschrokken. In het wat stijvige Hasseltse café wordt even verbijsterd over de kranten heen geloerd.

Mauro Pawlowski is net terug uit Engeland, waar de Evil Superstars een tiental kleine try-outs hebben gespeeld, en waar de verwachtingen hooggespannen zijn: de reacties op de single ‘Sa-tan is in my ass’ waren aan de wilde kant, en de gelukzakken die al naar ‘Love is okay’ mochten luisteren, hadden het over ‘een indrukwekkend frisse plaat.’ ‘Het mooiste compliment,’ zegt Mauro, ‘las ik vorige week in een Brits tijdschrift. ‘You’re gonna have to get used to these guys,’ stond er. Toen dacht ik: mission accomplished. Laat ze maar eens een beetje moeite doen. Zolang ze niet te hard proberen, niet te diep gaan luisteren. Want dan gaat mijn alarm af: (gilt) neenee, fout-fout, popmuziek! popmuziek! Maar ze mogen zich wel een beetje ongemakkelijk voelen.

In de wereld van Pawlowski heeft alles geen twee, geen vier, maar twaalf kanten. Alles wat hij zegt, trekt hij meteen weer in twijfel, waarna hij die twijfel op zijn best relativeert, om kort daarop weer een nieuwe invalshoek te ontdekken die alle vorige ongedaan maakt. In zijn hoofd moet de geur van doorgebrande kabels en door kortsluitingen verwoeste leidingen hangen.

MAURO PAWLOWSKI «Het is als met mijn muziek: acht van de tien liedjes op ‘Love is okay’ heb ik op akoestische gitaar gemaakt. In het begin klonken ze als doodnormale liedjes. Maar daar is nauwelijks nog lets van overgebleven. Een maand geleden had ik zin om alleen op te treden, ik met mijn gitaar. Ik wilde tien liedjes schrijven die daarvoor geschikt zouden zijn. Die tien liedjes zijn nu al gemuteerd tot acht Superstars-nummers, met alles erop en eraan. Die groep zuigt me gewoon op. Dat heeft te maken met het feit dat het zo’n goeie groep is. Ik werk graag voor die gasten. Als ik schrijf, doe ik dat met hen in het achterhoofd: zodat niemand zich verveelt. (Denkt nu) Nee, da’s niet helemaal waar. Vaak schrijf ik ook dingen die tegen mij werken, en tegen de groep. Het lijkt soms echt op sabotage.»

HUMO Dat moet je eens uitleggen.

PAWLOWSKI (stilte) «Nu moet ik gaan nadenken, want ik zie al gedachten op me afkomen die niet helemaal waar zijn. (Stilte) Eigenlijk sta ik tamelijk vijandig tegenover rockmuziek. lk voel altijd de drang om de rockmuziek te beledigen. Niet per se omdat ik het allemaal te proper vind. Het kan ook andersom zijn: dat ik iets propers wil doen waar anderen iets vuils verwachten. lk voel gewoon altijd de behoefte om te saboteren, te beledigen, vijandig te zijn. Tegenover de muziek, de liedjes, het hele spel eromheen. Omdat het mij allemaal niet zint. ‘t Is niet zo dat ik ongecontroleerd begin te grommen en er schuim op mijn lippen komt als ik langs mijn cd-collectie loop. lk ben een muziekliefhebber. Maar ik kan niet zomaar muziek maken, en regeltjes volgen. lk kan niet tegen dingen die opgelegd zijn.»

HUMO Vrees je banaal gevonden te worden?

PAWLOWSKI «Dat had ik een paar jaar geleden heel sterk. lk deed er alles aan om vooral niet gewoon over te komen. Maar het was allemaal ongelooflijk oppervlakkig. lk stopte mijn muziek vol gimmicks, om ze toch maar buitengewoon te laten klinken. Nu is die angst verdwenen. Ik ben zelfverzekerder geworden. Niet-banaal zijn is een deel van mezelf geworden (lacht).»

HUMO Anderhalf jaar geleden was jij nog roadie bij Nemo. Nu komt je debuut-cd uit bij het grote A&M. Hoe voelt dat?

PAWLOWSKI «lk geniet er in elk geval veel minder van dan ik verwacht had. Hoe moet ik dit nu zeggen... (Stilte) Je kunt in Engeland een platenwinkel binnenstappen, en je eigen plaatje in de rekken zien liggen. Dan sta je daar: kijk ‘ns aan, jong. Het LIGT hier toch maar, he. Maar na vijf minuten kijken is er geen zak meer aan. Ik had me daar als beginnende muzikant veel meer van voorgesteld. ik dacht: als je groep begint te lopen, hoef je alleen nog maar muziek te maken, en het leven is een groot feest, iedereen gedraagt zich als in een musical, je komt buiten en huismoeders kloppen hun matten uit, zingen allemaal samen, al wiel-draaiend komen de kinderen voorbij, je voelt de inspiratie, iemand gooit een gitaar in je armen en je begint te spelen. Zoiets stel je je daarbij voor. (Stilte) ik voel me best gelukkig hoor. Ik wil niet klagen. Maar de bestemming is anders als je ze bereikt, dan je bij het vertrek had gedacht. Toen ik tien jaar geleden muziek begon te maken, had ik een welbepaald doel voor ogen: ik wilde een soort popmuziek maken, ongelooflijk melodische meezingers waar je fantastisch op kunt headbangen. En nu heb ik bereikt waar ik tien jaar geleden van droomde, maar ondertussen wil ik iets anders. Eindelijk horen we er een beetje bij, en nu begin IK weer te zagen over ‘de zaak saboteren’. In mijn hoofd zit ik alweer een eind verder. Niet hoger; in een zijstraat.

»De ideale muziekwereld voor mij zou zijn: een plaat maken, en meteen overstappen naar de volgende. Industrieel-technisch kan het nooit zo snel als het zou moeten. Idealiter zou je zo pretentieus moeten kunnen zijn om tegen je publiek te zeggen: ‘Neenee, dit hoofdstuk is voor ons afgesloten. Leg de plaat nog maar eens op.’ Ik weet het wel, dat gaat niet. Maar als wij een half jaar met iets bezig zijn, begint het al te jeuken. De plaat die nu uitkomt, had evengoed al de volgende kunnen zijn. Chro-nologisch loopt het allemaal nog een beetje mis, vanbinnen.»

HUMO Vreemd dat ‘Satan is in my, ass’ dan toch op de plaat staat.

PAWLOWSKI «Niet echt. ‘Satan’ vertegenwoordigt ons verleden. We hebben alles van vroeger weggesmeten,behalve dat ene liedje. De platenfirma vond het een goeie single, en wij wilden wel lets bewaren uit de pre-’Hairfacts’-periode. Het vat onze geschiedenis samen. Toen ik ‘Satan’ maakte, was ik echt nog aan het experimenteren. Het was een probeersel. We beleven nog altijd plezier aan dat liedje. De pointe heeft het overleefd. lk heb een vreemdsoortige haat-liefde-verhouding met de dingen die ik maak. Toen we onze eerste demo maakten, nog voor we aan Humo’s Rock Rally deelnamen; kon ik er niet naar luisteren. Ik hààtte die demo. Met ‘Hairfacts’ overkwam me precies hetzelfde: in de studio was ik er heel tevreden over, maar toen ik ‘s anderendaags opstond, had ik er alweer een hekel aan. lk wilde er niks meer mee te maken hebben. Idem dito voor ‘Love is okay’: de plaat klinkt perfect zoals ik het wilde, maar na het mixen kreeg ik de kriebels als ik er ook maar even naar luisterde. Pure alkeer. Toen de plaat gemasterd moest worden, stond ik te trillen op mijn benen.

»Vorige week zat ik alleen in de auto, de cassette lag naast mij, naar mij te roepen: ‘Mauro, Mauro!’ Ik ben even gestopt, op een verlaten plekje, heb al mijn moed samengeraapt, en heb het drie nummers lang volgehouden. En ik vond het... heel goed.

»Op andere momenten haat ik het, uit de grand van mijn hart. Soms vind ik ons de slechtste groep ter wereld. Ach, ik ben altijd zo geweest: een eeuwige twijfelaar. Ik zal altijd wel zo blijven.»

HUMO Vind jij jezelf een moeilijk mens?

PAWLOWSKI «Nee. ik denk het niet. Maar in mijn muziek wil ik wel de ambetanterik uithangen. lk voel een onweerstaanbare drang om de luisteraar in de maag te boksen. Om moeders te beledigen. lk weet niet hoe het komt. In het dagelijks leven probeer ik het mezelf en anderen zo comfortabel mogelijk te maken. Misschien prop ik alle viezigheid wel in mijn songs. Misschien is muziek mijn vuilnisbak. Misschien is het een soort parallel leven, waarin ik die kronkels kwijt kan. Mijn vriendin, mijn ouders en mijn vrienden vinden mij een rustige, normale jongen.

»Misschien is het daardoor dat ik ineenkrimp als ik mijn eigen muziek hoor. lk ben er bang van. Ik walg ervan. Omdat er zoveel van mijn eigen rottigheid in zit. Ik kan er heel gemakkelijk in-en uitstappen. Telkens als ik mijn gitaar omgord en een podium opstap, wordt die andere lk in mij wakker.

»We hebben nu voor ‘t eerst twee weken lang opgetreden. Elke dag werden die demonen losgelaten. lk dacht; ‘Aiai, ik zal maar veel groenten en fruit eten, anders overleef ik het niet.’ Ik ben sowieso geen sportman. Maar ik heb nog nooit zoveel energie gehad als toen. lk was superactief, en ik voelde me tegelijk heel erg op m’n gemak. Dat ik een uitlaatklep heb, maakt dat ik in het dagelijks leven veel rustiger ben geworden. lk heb weinig opwinding nodig om een dag te doen slagen. lk ben geen saaie piet aan het worden, nee. Dat hoop ik althans. Ik dans graag. En ik zit echt niet elke avond met een glas lauwe Spa Reine naar het mozaïekbeeld te staren (lange stilte).»

HUMO Heb je, als eeuwige twijfelaar, geen behoefte aan zekerheden?

PAWLOWSKI «Aan de zekerheid van een comfortabel leven. De zekerheid dat ik geen ellende zal kennen. lk ben geen gezondheidsfreak, maar drugsgebruik is helemaal niks voor mij. Ook dat heeft met een zekere vorm van controle, van zekerheid te maken. In de muziek ben ik de ultie-me stuntman. De Lee Majors of rock. Ik ben totaal roekeloos: ik rijd op twee wielen, tegen tweehonderd per uur, achteruit de oprit af. Maar op de begane grond heb ik geen behoefte aan spektakel. Als anderen er wel behoefte aan hebben: goed voor hen. ledereen doet met zijn leven waar hij zin in heeft. lk kan wel bezorgd zijn om anderen: ‘Je zou beter een elastiek gebruiken als je Benji-springt.’ Verder ga ik niet. Ik ben niet schizofreen, hoor: Ik heb niet het gevoel dat ik op het podium een ander mens ben dan op de begane grond. lk schrik wel eens van de reacties van sommige mensen, die teleurgesteld zijn als ze merken dat ik offstage zo’n ernstig mens ben. Mensen die leven volgens de cultus van de showbizz, en ontgoocheld zijn als ze merken dat ik me niet voortdurend als een bezetene gedraag.»

HUMO ‘Love is okay is een plaat met een brede glimlach en een vette knipoog.

PAWLOWSKI «En toch zitten mijn demonen er in. Sterker: ze vormen een essentieel onderdeel van de muziek. lk vind dat ook cooler dan de alledaagse, banale dingen, waar de meeste popgroepen het over hebben. Ik vind mijn privéleven, de dingen van elke dag, gewoon te vervelend om er een song over te schrijven. Bovendien gaat het niemand een zak aan.»

HUMO Jij lijkt me iemand die zijn emoties perfect onder controle heeft. Ik kan me jou moeilijk verdrietig of kwaad voorstellen.

PAWLOWSKI «lk word wel eens boos. Vooral op mezelf. Ik kan nooit zo kwaad op iemand anders warden als op mezelf. Maar een buitenstaander merkt daar weinig van. Mijn hoofd begint niet rond te draaien, er komt geen groene rook uit mijn neusgaten (lacht). Ik maak me zelden kwaad op anderen. Dat vind ik te veel eer. Als ik iemand wil beledigen of afblaf-fen, doe ik dat wel in mijn liedjes. Ik word heel gemakkelijk ontroerd. Maar ontroering uit zich bij mij vaak in vrolijkheid. De meeste mensen associeren ontroering met huilen. Maar als ik kan kiezen tussen huilen en lachen, lach ik liever.»

HUMO Er zijn nu een heleboel blikken op jou gericht. Vind je het leuk om in het middelpunt van de belangstelling te staan?

PAWLOWSKI «lk heb nooit last gehad van een tekort aan aandacht. Ik heb altijd veel aandacht gekregen, en ik heb er altijd erg van genoten. Wat mij nu overkomt, valt mij absoluut niet zwaar. Ik heb het tot nu toe nog maar twee keer meegemaakt dat mensen vijandig reageerden. Zolang het niet de spuigaten uitloopt, lig ik er niet van wakker. En al die positieve aandacht maakt natuurlijk veel goed. Soms schaam ik me er een klein beetje voor. Als je een café binnenstapt en je hoort je naam fluisteren... In die ene milliseconde komen genot en schaamte heel dicht bij elkaar. Is het zo’n typisch katholiek schuldgevoel? Ben ik bang om er volop van te genieten? Ik weet het niet. Misschien is het een soort zelfbescherming.»

HUMO Je woont nog altijd bij je ouders in Heusden. Is die familieband belangrijk?

PAWLOWSKI «lk heb heel sterke fa-miliale banden. Ik ben half Pool, half Italiaan, en je weet wat dat betekent: strenge tradities, een sterke saamhorigheid. Sommige mensen begrijpen me niet als ik zeg: ‘Ik heb een te gek weekend bij mijn bomma gehad.’ Terwijl ik het bij haar echt ongelooflijk naar mijn zin heb. lk stel bij mezelf vast dat ik er stilaan uitgroei; dat de jongeren van mijn generatie veel minder beantwoorden aan de clichés. Je zult mij nooit naar een aanbidder van mijn zus Tamara zien stappen en hem toesnauwen dat hij zijn handen thuis moet houden (lacht). Maar als ik bedreigd word, word ik ogenblikkelijk in bescherming genomen.»

HUMO Dus als straks blijkt dat A&M jullie belazerd heeft...

PAWLOWSKI «...dan staan ze morgen met drie man in Londen. ‘Mooi kantoor, mannen. En al die mooie gouden platen aan de muur. Oeps (lacht). Als een klant in de muziekwinkel van mijn oom durft op te merken: ‘Evil Superstars, dat is nogal een lawaai, he?’, dan kijkt mijn oom hem diep in de ogen en snauwt: ‘Wat weet gij daarvan, jong.’ En dan houden ze beter hun mond.»

HUMO Ik heb niks gezegd!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234