Jean-Marie en Carmen PfaffBeeld vtm

cherchez la femmeCarmen Pfaff

‘Jean-Marie zou geen slechte pastoor zijn’

(Deze week brengen we elke dag een legendarische ‘cherchez la femme’ opnieuw. Dit interview is verschenen in Humo op 22 maart 1990)

Bijna vier jaar geleden trokken de Rode Duivels naar het Zwitserse ski-oord Ovronnaz om er op grote hoogte de wereldbeker voetbal in Mexico voor te bereiden. Het werd het begin van een roemruchte campagne. De Belgische ploeg versloeg achtereenvolgens de Sovjetunie en Spanje, en bereikte de halve finale, waarin tegen Argentinië werd verloren. Het vaderland beleefde grote dagen. Jean-Marie Pfaff, als primus inter parel op het Brusselse stadhuis ontvangen, vergat ondertussen niet waaraan de Rode Duivels hun successen te danken hadden. Eén zomer na Mexico al zocht de nationale doelman opnieuw de berglucht van Ovronnaz op. En nadat hij eerst enkele vakanties in een appartement had doorgebracht, besloot hij twee jaar geleden op één van de mooiste hellingen van het dorp een chalet met uitzicht op het dal te laten bouwen.

JEAN-MARIE PFAFF «Hier kom ik tot rust en wil ik straks ook komen wonen. Midden in de bergen, dichtbij de zon, op anderhalf uur. rijden van het vliegveld van Genève of een wereldstad als Milaan, waar ik deze zomer samen met Michel Platini de wereldbeker wil volgen. Lach niet, Michel Platini komt hier in juni met zijn’ vrouw en zijn zoontje logeren.»

KONING

Enkele weken terug mocht Humo als eerste de droomwoning van de Pfaffs bezoeken, om er met Carmen Pfaff te spreken. Carmen is de duivel-doet-al in het leven van de doelman van Trabsonspor. Ze chauffeert, kookt, kiest (en wast) de kleren van de koning, onderhandelt met de architect, vlooit de reclame-contracten na, en houdt in een kleine agenda de keurig uitgeknipte vluchturen van Swissair bij. Carmen is het eerste en laatste paar handschoenen van Jean-Marie Pfaff. Ze is zijn vaste greep op de wereld. Het gesprek met Carmen Pfaff wordt nu en dan door haar echtgenoot onderbroken. Soms om ons een praline aan te bieden, soms om ons het rekeningnum-mer van ‘zijn Pfaff-fonds voor gehandicapten te laten noteren (000-000.000.4-04), soms om ons te vertellen wat hij over eerlijkheid denkt.

JEAN-MARIE PFAFF «Eerlijkheid is álles in het leven. Zeg dat Jean-Marie het gezegd heeft. Wie hard en eerlijk werkt, die komt er. Kijk maar wat ik bij Bayern heb bereikt.»

BORSTBOLLEN

CARMEN PFAFF «Ik ben geboren in Brussel, maar ik heb tot mijn twaalfde in Merksem gewoond. Mijn moeder hield daar een drogisterij open. Daarna hebben mijn ouders een kermistoer van snoep en speelgoed overgenomen, en zijn we naar Haasdonk verhuisd. Pa en ma trokken tijdens de week naar alle markten van Vlaanderen met een kraam met borstbollen, vanilleballen en babbelutten, terwijl mijn zus en ik op internaat in Deurne zaten. Mijn vaders moeder heeft altijd op de kermis gestaan. Ze staat er nog steeds. Ze is nu tachtig, maar ze voelt zich nog heel goed. Ze helpt één van mijn nichtjes, die een kraam heeft met Barbappa’s, dat is suikerspin, en Pommes d’Amour. Ze steekt appels of druiven op stokjes. Maar de kermis heeft mij nooit aangetrokken. Ik was meer zoals mijn moeder.»

HUMO Schuchter?

CARMEN PFAFF «Zeker niet! (lacht) Ik bedoel dat ik liever een vast dak boven mijn hoofd heb. Ik heb ook nooit in een woonwagen geleefd. Wél in een café. Het huis dat we in Haasdonk huurden was vroeger een’ café geweest. We hebben thuis gezáágd tot ze het opnieuw open deden. Café de Snor heette het. Mijn vader heeft een snor en bij ons thuis heette alles de Snor (lacht): kermiskraam Bij de Snor, café Bij de Snor... Ik heb Jean-Marie trouwens in het café leren kennen. Op een dag kwam hij met vrienden binnen, en hij is blijven pakken, hé Hij was zeventien en ik vijftien.»

HUMO Hij was toen al een vrije goeie voetballer?

CARMEN PFAFF «Ja. En hij Moest altijd vroeg naar huis. Het café ging om zeven uur ‘s avonds open en om acht uur was Jean-Marie alweer weg. Voor het voetbal! En dan durfde ik nog vragen voor welke café-ploeg hij speelde. Hij zei: ‘Zeg, ik voetbal bij de ‘UEFA’s van Beveren.’ Ik vond voetbal niet interessant. Maar toen het zomer werd, ben ik toch eens met de fiets gaan kijken.»

JEAN PAF

CARMEN PFAFF «Het eerste wat ik zag was een groepje jonge meisjes. Dat waren de liefjes van de spelers. Ik daar naartoe om te vragen waar Jean-Marie speelde. Dat was niet eenvoudig, want ik wist nog altijd niet hoe je zijn achternaam moest uitspreken. Ik geneerde mij.»

HUMO Hoe spreek je Pfaff uit?

CARMEN PFAFF «Met pfff. Je spreekt het uit op zijn Duits.»

HUMO Maar Jean-Marie zegt zelf: Paf.

CARMEN PFAFF «In Beveren zegt iedereen Paf. Maar in feite Moet je de vijf letters uitspreken. Ze noemden Jean-Marie in die tijd trouwens niet Jean-Marie, dat is iets wat ik heb ingevoerd, maar Jean. Enfin, ik Moest dus aan die meisjes naar Jean Paf vragen (lacht). Maar ik heb niet lang langs de kant gestaan. Een paar maanden later speelde Jean-Marie in de eerste ploeg en mocht ik in de tribune gaan zitten. Ik was zestien jaar oud. Eigenlijk heb ik Jean-Marie dus leren kennen toen hij nog onderaan de ladder stond, en hebben we samen zijn carrière opgebouwd. Ik wist niet wat er ging komen en dat is belangrijk; ik zou mijn kinderen nooit laten trouwen met iemand die al een ster is.»

HUMO Voor Jean-Marie en jou is alles geleidelijk gekomen.

CARMEN PFAFF «Ik was zeventien toen ik afstudeerde ais verkoopster-etalagiste. Ik kon dus zelf mijn boekhouding doen en mijn eigen etalages maken, en samen met Jean-Marie droomde ik ervan een sportzaak open te houden. Toen drie maanden later op de markt van Beveren plots een winkel vrij kwam, was de keuze snel gemaakt. Ik liet mij door de notaris ontvoogden, Jean-Marie en ik trouwden, en we tekenden het huurcontract. De sportwinkel ging open op 23 maart. En op 24 maart werd ik achttien (lacht).

»Het was hard werken. Ik heb tijdens die eerste jaren niet veel geslapen. Ik weet nog dat ik een keer tot drie uur ‘s nachts in de etalage heb gezeten, terwijl ik ’s anderendaags naar het ziekenhuis moest om te bevallen. Ik kon niet anders: als je nieuwe spullen binnenkrijgt, dan wacht je niet tot de volgende week om een nieuwe etalage te maken. Je doet het diezelfde avond nog, om de volgende dag al te kunnen verkopen. En we hadden wel personeel, maar om zeven uur vertrokken die mensen natuurlijk naar huis. Geen mens werkt zo hard als een zakenmens.»

HUMO Als je op je achttiende trouwt, mis je dan niet een stuk van je jeugd, je leven?

CARMEN PFAFF «Ik kende Jean-Marie toch al drie jaar. Bovendien, als je in die tijd als achttienjarige geen vaste vriend had, noemden ze je een muurbloemeke, dat nooit van straat zou raken. Je moest alleen opletten dat je niet moést trouwen. Want dat was toen de grote rage! (lacht) Vóór we trouwden had Jean-Marie beslist dat we drie jaar zouden wachten voor er kinderen kwamen. Maar drie maanden later was ik in verwachting. En drie jaar later hadden we drie kinderen.»

HUMO Jij hield de winkel open. Wat deed Jean-Marie ondertussen?

CARMEN PFAFF «Voetballen. En vroeg naar bed gaan om fris te zijn voor de training of de match van zondag (lacht). Maar het feit op zich dat Jean-Marie doelman was, hielp mij eigenlijk al enorm. Ik kon reclame met hem maken, hij was mijn sandwichman. Ik liet foto’s van hem maken, met achterop reclame voor de zaak, en dat werkte veel beter dan de advertenties die de meeste winkeliérs in plaatselijke reclameblaadjes zetten. Want wie léést die blaadjes? Alleen oude mensen, de rest schilt er zijn aardappelen op. Nee, dan was ik beter af met mijn foto’s. Toen Jean-Marie doelman van de nationale ploeg werd, kon ik er zelfs in heel België reclame mee ma-ken. We hadden klanten in het hele land, ondermeer omdat we heel sterk waren in nieuwe modellen van voetbalschoenen. Jean-Marie wist eerder dan wie ook wie van zijn collega’s een nieuw model ging uitbrengen, en dan bestelden wij via Duitsland om dat model als eerste te kunnen aanbieden. We kregen dikwijls telefoons in de aard van: ‘Madame, hebt gij die nieuwe schoenen van de Kromme?’ Dan moest ik de telefoon doorgeven aan Jean-Marie, omdat ik natuurlijk niet wist wie die Kromme was.»

JEAN-MARIE PFAFF (vanuit de fauteuil) «De Kromme was Wim Van Hanegem

CARMEN PFAFF «En zo hadden we veel modellen, met de namen van alle sterren van toen. Ook schoenen van Beckenbauer bijvoorbeeld. En zeggen dat we een paar jaar later met hem aan tafel zouden zitten.»

HUMO Wat dacht je toen ?

CARMEN PFAFF «Wel, ik had Beckenbauer al 165.000 keer in mijn handen gehád, omdat op alle voetbalbroekjes zijn foto stond, dus kende ik hem al een beetje (lacht). Hem in levende lijve te kunnen ontmoeten was een soort bekroning.»

KOOP EEN CADEAU

HUMO Vergelijk jouw jeugd eens met die van Jean-Marie.

CARMEN PFAFF «Ik heb een zéér gelukkige jeugd gehad. Neem alleen al het feit dat ik tot mijn zeventiende jaar op internaat heb kunnen studeren. lk moest maar aan iets dènken, en ik ‘kreeg het al. Ik ging paardrijden wanneer ik wilde. Ik kon ijsschaatsen in het Sportpaleis van Antwerpen, ik mocht gaan skiën op mijn twaalfde. Wij waren dan ook maar met twee kinderen. Bij Jean-Marie hadden ze er twaalf. Ik zeg niet dat ze iets tekort kwamen, maar soms, als Jean-Marie vertelt over zijn eerste. paar voetbalschoenen, merk je wel dat hij het niet breed heeft gehad. Je kan het misschien zo stellen : ik ben met een voorsprong geboren, terwijl Jean-Marie nu nog aan het inhalen is. Hij is nog altijd Frans aan het leren. En hij kan ook nog altijd niet zwemmen. Ze waren te bang bij Jean-Marie thuis: gaan zwemmen mocht niet, stel je voor dat hij verdronk. Ik heb leren zwemmen in de Vaart en de Nete. Al mijn vrienden zeiden dat ze konden zwemmen, en ik dus ook, maar dat was natuurlijk bluf. Ik was toen elf jaar. Als proef moest ik het Albertkanaal overzwemmen, met een klein roeibootje naast mij, maar ik raakte wél aan de overkant.»

HUMO Voelde Jean-Marie zich niet benadeeld?

CARMEN PFAFF «Nee. Hij was volledig op zijn sport gericht en dan kun je veel missen hé! (Hoofdschuddend) Maar die dingen blijven natuurlijk wel hangen. Zo moeten onze kinderen alles kunnen, vindt Jean-Marie. Ze worden op paardenkamp gestuurd, ze skiën, zwemmen, schaatsen, doen gewoon álles. Wanneer Jean-Marie in de sportwinkel kinderen zag staan die om hun eerste paar voetbalschoenen kwamen, gaf hij er steevast een paar kousen bij cadeau. Ik dacht: als gij hier blijft staan, zal ik niet veel verdienen, manneke. Maar hij zei: ‘Jamaar, ik weet hoe dat is als ge uw eerste paar krijgt. Kijk een keer naar dat manneke zijn gezicht.’ Hetzelfde gebeurde wanneer er mensen die zijn ouders vroeger hadden geholpen in de winkel kwamen. Die kregen ook vanalles gratis. Want Jean-Marie zei: ‘Toen mijn vader op sterven lag, konden wij óók niet betalen.’

»Hij verkocht vaak een paar voetbalschoenen van 800 frank en gaf er een paar kousen van 150 frank bij cadeau. Op die manier maak je niet veel winst. Bovendien kregen de mensen rap in de gaten hoe Jean-Marie in mekaar stak. Op de duur vroeg iederéén naar Jean-Marie (lacht).»

HUMO Is Jean-Marie in al die jaren dat je hem kent veel veranderd?

CARMEN PFAFF «Hij heeft een veel bredere kijk op de wereld gekregen. Vroeger sprak hij bijvoorbeeld alleen tegen mensen die Vlaams kenden. Of Bevers (lacht). Nu kan hij zowel in het Duits, als in het Engels, en het Frans, tenminste bonjour zeggen. Hij zegt dat hij aardrijkskunde heeft geleerd door stervoetballer te worden; en dat klopt ook. Hij wéét nu bijvoorbeeld waar Amerika ligt, en dat die grote laars Italië is. Alleen jammer dat talen moeilijker in te halen zijn.»

JEAN-MARIE «Ik was toch goed op weg met mijn Frans!»

CARMEN PFAFF «Dat is waar. Jean-Marie kreeg drie keer per week privé-les en hij maakte veel vooruitgang. Maar toen moesten we naar Turkije...»

JEAN-MARIE PFAFF «I speek better English

CARMEN PFAFF «Hij kent zelfs al Turks. Dat moest wel, om zijn verdediging in Trabsonspor bevelen te kunnen geven.»

JEAN-MARIE PFAFF «‘Laat de bal’ is brak. Links is sol, en sar is rechts. Tjaboem, tja-boem is rapper, rapper. En yadamet, help hem.»

HUMO Hoe valt het leven in Turkije eigenlijk mee? Kom je wel eens buiten?

CARMEN PFAFF «Jazeker. Mijn favoriete uitstap is gewoon op mijn gemak gaan winkelen. Zonder mij te haasten, zoals iederéén daar. Er zijn geen grootwarenhuizen in Trabson, zodat ik altijd een paar uur bezig ben: voor groenten moet ik bijvoorbeeld naar de markt. Vis koop ik in de vismijn, en vlees haal ik nu eens bij de ene, dan weer bij de. andere slager, volgens het aanbod van de dag.

»De verkopers zijn meestal mannen, maar ik heb ondertussen enkele achterstraatjes gevonden waar ook vrouwen zitten. Met twintig tegelijk zitten die daar bijvoorbeeld prei te verkopen, terwijl hun kinderen met plasticzakjes leuren om die prei in te steken.»

HUMO Heb je veel bekijks?

CARMEN PFAFF «Er zijn niet veel blonde Turkse vrouwen, dus als ik op de markt kom, val ik zeker op.»

HUMO Je draagt geen hoofddoek?

CARMEN PFAFF «Bijlange niet (lacht). Ik draag mijn sjaal overal, rond mijn handtas, of rond mijn heupen, of over mijn schouders, maar nooit rond mijn hoofd. Alleen in een Turks bad zou ik een sjaal gebruiken. Ik ben trouwens niet de enige vrouw zonder hoofddoek, hoor! Wij wonen in een blok nieuwe appartementen, ingericht naar Europese normen, zoals we in het contract met Trabsonspor hadden gevraagd. Onze buren zijn meestal geneesheren of rechters, ze hebben gestudeerd; wel, ik heb geen van die vrouwen ooit met een hoofddoek gezien. Ze hebben zelfs krullen of gekleurde lokken in hun zwarte haar.»

CARMEN PFAFF «Zeker niet. Als we in Izmir, de kuststreek, hadden gewoond, dan misschien wel. Maar Jean-Marie is een veel te serieuze voetballer om ook maar te dénken dat hij op vakantie is. Hij zégt wel dat hij liever in lzmir zou zitten. Maar ik denk dat hij er na een paar weken zou weglopen.»

HUMO Je vliegt vrij vaak naar België. Zou je een heel jaar lang in Turkije willen wonen?

CARMEN PFAFF «Als ik geen kinderen zou hebben: waarom niet? De vrouw van de masseur van Trabsonspor, die ook een beetje Duits kent, heeft me al uitgenodigd om mee te komen naar haar school, waar allerlei handwerk, borduren,- tekenen en schilderen op zijde, potten draaien, wordt onderwezen. Ik heb die school bezocht en je kan ze vergelijken met onze Belgische Vrouwengilden. Als ik meer tijd had, zou ik er graag heengaan.

»Ik heb in Turkije ontdekt dat je veel Belgische dingen eigenlijk best kan missen. Je wordt in zo’n land met je beide voeten, terug op de grond gezet. We leven in Turkije als gewone mensen. Gewone mensen bij ons in België bedoel ik dan, want naar Turkse normen hebben wij natuurlijk een luxe-appartement, met warm water en televisie...»

HUMO En hoeveel TV-stations?

CARMEN PFAFF (lacht) «Turk 1 en Turk 2. ik kijk veel naar de reclames. De produkten hebben er wel andere namen. Het waspoeder Omo bijvoorbeeld heeft Yennie, dat betekent nieuw. Je kan aan sommige van die reclames goed zien hoever Turkije achterop.is. De wasprodukten in België moeten fosfaatvrij zijn om te verkopen; hier zijn ze al tevreden als ze poeder vinden dat wit wast.»

HUMO Verveelt Jean-Marie zich niet?

CARMEN PFAFF «Tja, hij kan niet iedere avond met zijn vrouw spelen natuurlijk (lacht). Nee, serieus. Hij léest veel boeken over trainingen. Wat hij interessant vindt, moet hij van mij met een gele neonstift aanstrepen, en nadien in een kaft of een schrift samenvatten. Het studeren valt hem niet zo zwaar, omdat hij in Turkije niet veel afleiding heeft; er zijn geen kranten en er is weinig op TV. Voor een student is dat ideaal. In twee jaar kan Jean-Marie zo een programma afwerken waar hij anders zes of zeven jaar over zou doen.»

HUMO Ik heb toch het gevoel dat hij niet écht gelukkig is. Daarnet hoorde ik hem klagen over het niveau van zijn medespelers.

CARMEN PFAFF «Dat niveau is veel verbeterd door de groftraining die de spelers in de voorbije vijf maanden hebben gekregen. Ze blijven nu bijvoorbeeld ook ná de rust voetballen. Dat was dus vroeger niet het geval.»

HUMO Maar klopt mijn indruk dat Jean-Marie na zijn tweejarig contract in Turkije met het voetbal kapt?

CARMEN PFAFF «Met Jean-Marie weet je nooit. We hebben een contract van voor twee jaar, maar dat kan verlengd worden….»

HUMO De Rode Duivels lijkt hij alvast als verleden tijd te beschouwen. Tijdens de Mondiale komt Platini hier op vakantie….

CARMEN PFAFF «Hmm… Ik weet het niet…. Het achterhoofd van een sportman zit soms raar inéén. Wat ik wel kan zeggen: als Jean-Marie nog over de Rode Duivels praat, is het zelden over de ploeg zelf, de spelers of de trainers, maar wel over de mensen rondom, over de bondsmensen. Hij heeft heel veel respect voor bondsvoorzitter Michél D’Hooge, omdat die ervoor heeft gezorgd dat er opnieuw met achting over de Koninklijke Belgische Voetbalbond wort gesproken. D’Hooge heeft de voetbalbond status en uitstraling gegeven, zoals voetbalbonden in het buitenland die hebben.»

INTERNAAT

CARMEN PFAFF «Vroeger was de voetbalbond iets antieks waar iedereen bang voor was. Ik herinner mij de eerste keer dat Jean-Marie als UEFA-junior naar Brussel moest. Het bondsgebouw, met die lange gang en die grote schilderijen, leek wel een internaat, doodernstig. Ieder ogenblik kon vanachter één van die twee meter hoge deuren iemand tevoorschijn komen om te reclameren dat we stil moesten zijn (lacht). Het was om te bibberen. Nu zit er een vriendelijke secretaresse aan de ingang, het is veel minder stijf geworden. Maar ja, nu het plezierig wordt, is Jean-Marie er niet meer bij. Dàt vindt hij jammer. Vooral omdat hijzelf al van veel vroeger op veranderingen had aangedrongen.»

HUMO Heeft Walter Meeuws ooit contact met jullie opgenomen?

CARMEN PFAFF «Nooit, en dat heeft toch een beetje pijn gedaan. Ik zeg niet dat het de plicht van Walter Meeuws was om contact op te nemen, maar... »

HUMO Ook Guy Thys hebben jullie niet meer gehoord?

CARMEN PFAFF «Die heeft misschien naar Duitsland gebeld toen wij er al weg waren (lacht). We kunnen in principe niemand iets kwalijk nemen, we kunnen niemand tegen de muur zetten, maar anderzijds kan Jean-Marie ook zichzelf de schuld niet geven, want hij keept nog altijd op het hoogste niveau. Hij speelt in Turkije iedere week topmatchen.»

KINDERMEISJE

HUMO Jullie hebben vorig jaar na zoveel jaar Bayern voor Lierse gekozen, omwille van de kinderen. Maar dit seizoen zit Jean-Marie verder van huis dan ooit tevoren. Hoe valt dat te rijmen?

CARMEN PFAFF «Zo is het even. We proberen geregeld vanachter één van die twee bezoekjes te organiseren, maar het is niet gemakkelijk. Nu Jean-Marie en ik hier voor een week in Zwitserland zijn, bijvoorbeeld, hebben we de gouvernante gevraagd de kinderen voor de laatste twee dagen van de week en het weekend te laten overvliegen. Op school geven ze dan maar briefje af waarop staat weg moeten dat ze wegens familiale omstandigheden. Anders zien mijn dochters hun vader nooit meer. »

HUMO Die gouvernante , is eigenlijk hun tweede moeder.

CARMEN PFAFF «Eigenlijk, wel. Ik ben trouwens heel tevreden over madame Anjès. Vroeger hadden wij kindermeisjes en dat was nogal anders. Het laatste au pair meisje, een Française, rookte twee pakjes sigaretten per dag en was er na zes maanden in geslaagd de helft van mijn voorraad sterke drank leeg te drinken. Ze organiseerde feestjes in ons huis. Toen zijn we beginnen uitkijken naar een échte, oudere gouvernante (lacht). We zijn madame Agnes op het spoor gekomen via een berichtje in het boekje van de Bond voor Grote en Jonge Gezinnen. Toen ik haar voor het eerst zag, droeg ze een witte kraag en een strikje (lacht). Ze was negenenvijftig jaar en leek op Mary Poppins, vond mijn dochter Lindsey. Ze zat stijf rechtop en dat beviel mij, want mijn dochters konden een beetje autoriteit gebruiken; ze hadden teveel contact gehad met jonge mensen: die vier kindermeisjes, en hun moeder, die ook al niet erg oud was. Ik ben amper vierendertig!

»In ruil voor haar autoriteit kreeg madame Agnes van de kinderen een verjongingskuur. Ze is zeker tien jaar jonger geworden. Ze loopt nu hele dagen in trainingspak rond, en ze is opnieuw blond geworden (lacht). Ze had grijs haar, maar dat zag ik niet graag, dus hebben we het geverfd.»

HUMO Jean-Marie is dus ook niet echt de grote baas in huis.

CARMEN PFAFF «Als Jean-Marie thuis is, hangen mijn dochtertjes voortdurend rond zijn nek, meestal omdat ze weer iets nodig hebben (lacht). Dat is het begin van hun vrouwelijke instincten, denk ik dan maar. Ik laat ze dus hangen, want ze moeten toch bij ièmand leren hoe ze een man moeten aanpakken. En vader vind het toch plezierig. De oudste dochter heeft nu wel een ander vriendje, en dat vind vader niét zo plezant (lacht). Ik moest enkele weken geleden een kettinkje voor haar vriend gaan kopen. Jean-Marie zei: ‘Wanneer koopt ze eens een kettinkje voor haar vader?’ Ik dacht: oei! lk heb onze oudste dan maar gezegd dat ze de komende weken extra lief moet zijn voor haar vader, dat ze niet moet opvliegen als hij over haar vriend begint. Want dan durft ze zich snel kwaad maken.

»Ze had vroeger ook een los handje, maar dat is verbeterd : ze heeft zich leren aanpassen aan de maatschappij, om het met een groot woord te zeggen. Weet je, ik heb een hekel aan mensen die er fier op. zijn dat hun kind een doordrijver is en die dat niet proberen in te tomen. Dat wil niet zeggen dat ze géén karakter moeten hebben. Nadat Jean-Marie in ‘Klasgenoten’ was geweest, kwamen onze kinderen plots met slechtere schoolcijfers naar huis. Ze zeiden: ‘Onze papa had ook maar vijftig procent. Waarom moeten wij méér hebben?’ Ik was zo kwáád.»

HUMO Jullie hebben, geen zoon.

CARMEN PFAFF (lacht) «Over dat onderwerp wordt bij ons al vijftien jaar lang bijna dagelijks gediscussieerd. Soms hebben we erg veel goesting om het nog eens te proberen, om er nog een kleine bij te maken, maar als puntje bij paaltje komt, doen we maar alsof (lacht). In het begin toen we in Turkije zaten, hebben we er wél nog eens serieus over nagedacht. Omdat we zoveel vrije tijd hebben, zou ik mij relatief gemakkelijk kunnen bezighouden met het opvoeden van een vierde kind. Maar ik was bang dat mijn dochters jaloers zouden reageren (lacht). Als Jean-Marie een zoon wil die voetballer is, moet hij maar wachten tot mijn dochters trouwen. Een schoonzoon is ook een zoon.»

KEETJE TIPPEL

HUMO Hoe erg vind jij het zélf dat je Jean-Marie niet veel ziet?

CARMEN PFAFF «Oh, dat heb ik nooit erg gevonden. Ik keek er in de tijd van Bayern zelfs naar uit als ik wist dat Jean-Marie weer eens voor twee of drie weken weg moest. Want die weken gaven mij de gelegenheid om zaken te regelen waar ik anders geen tijd voor had. Ik liet dan bijvoorbeeld de living schilderen. »

HUMO Vond je het leuk dat spelersvrouwen naar het WK in Mexico werden overgevlogen?

CARMEN PFAFF «Bij mijn weten heeft geen enkele voetballer gevráágd om zijn vrouw mee te nemen, hoor! (lacht) Maar ze waren er toch altijd wanneer ze ons mochten bezoeken. (Ernstig) Nee, eigenlijk vond ik de trip naar Mexico wel leuk. Alleen voelde ik mij als vrouw gegeneerd, een beetje vernederd, zelfs omdat er, vooral door toedoen van de pers en de fotografen, zo’n opgefokte sfeer heerste. Op de dagen dat onze mannen op bezoek kwamen, zorgden wij vrouwen er natuurlijk voor dat we er fris uitzagen. Wat wil je dat we anders deden? Maar allerlei mensen vonden het dan nodig om grapjes te beginnen maken, ze noemden de autobus met de spelers de seksbus, en misschien vind je dat leuk als je jong bent, maar niet als je twaalf jaar getrouwd bent. Alles kwam ook té georganiseerd over: er was dié dag training, dié dag mochten ze naar de vrouwen, daarna waren er twéé trainingen, en dan wéér vrouwen (lacht). Snap je? Ik voelde me Keetje Tippel

STANDING

HUMO Werd en wordt er onder de spelersvrouwen veel over voetbal gepraat?

CARMEN PFAFF «Meestal wordt er tijdens een wedstrijd alleen over voetbal gepraat als iemand een doelpunt heeft gemaakt. Dan heb je tien minuten de tijd om te zeggen hoe goed dat wel was. AIs er een kans wordt gemist, zwijgt iedereen. Want stel dat iemand zou zeggen: ‘Zeg’, uw man heeft zeker kleppen voor zijn ogen?’ Dat zou pijnlijk zijn.

»Meestal weet je als vrouw ook maar al te goed wat de oorzaak van sommige fouten is: een kleine blessure bijvoorbeeld, of een slechte dag, die je ‘s morgens hebt voelen aankomen.»

HUMO Of die ruzie van de avond voordien.

CARMEN PFAFF «Ruzies vermijd je beter. Die spaar je voor na de wedstrijd. Als je dan tenminste nog weet waarover je ruzie wilde maken (lacht). Het gebeurt daarom wel eens dat ik iets in een boekje opschrijf. Maar in het algemeen zijn de dagen vlak voor een match de vredigste in het bestaan van een. voetballersgezin.»

HUMO Mogelijke probléempjes kan je ook niet bij andere spelersvrouwen kwijt.

CARMEN PFAFF «Nee. Je mag geen medelijden opwek-ken, want dan verzwak je je positie. Het is een beetje een standingspel. Er gebeurt op de bank van de vrouwen zeker evenveel als bij de mannen op het veld.»

HUMO Ga je nog altijd graag naar het voetbal kijken?

CARMEN PFAFF «Jazeker! Er is ook altijd wel iets te beleven. Ik lach mij bijvoorbeeld iedere keer weer dood als ik sommige supporters, met petten en sjaals en dikke winterjassen, zie staan. Ik noem dat de Muppetshow.

»Maar stel je voor dát mijn man in de politiek zat en dat ik iedere week naar een speech moest gaan luisteren: zou dat in vergelijking niet saai zijn ? Eigenlijk vind ik wedstrijden tegen kleine ploegjes het interessantst. Dan heb je tijd om te kletsen. Europese matchen zijn niet zo leuk: het is meestal te spannend om veel te praten. In Turkije ga ik ook niet zo graag kijken, omdat ik de ploegen niet ken, en omdat ik altijd alleen in de tribune zit, met mevrouw Braems naast mij. Want Turkse vrouwen blijven thuis. Je ziet alleen mannen, dertigduizend mannen met een sigaret in hun mond.»

HARTJE

HUMO Jean-Marie is een vedette. Ben jij ook een beetje vedette?

CARMEN PFAFF «Het gebeurt wel eens dat de mensen mij ook een handtekening vragen. Maar dat doe ik niet graag. Ik vraag dan altijd: ‘Wil je een hartje of een kruisje? Ik kan niet schrijven.’ Want wie ben ik uiteindelijk? Ik heb toch niet in het doel gestaan, hè?»

HUMO Je hebt toch een flink aandeel in Jean-Maries carrière gehad?

CARMEN PFAFF (ontwijkend) «Jean-Marie heeft geluk dat mijn hobby koken is, terwijl zijn hobby lekker eten is.»

HUMO Maar als er contracten moeten worden afgesloten...

CARMEN PFAFF «Dán lees ik veel mee. Want ze durven nogal wat schrijven: woorden die 10 verschillende dingen betekenen bijvoorbeeld. Stel nu dat in zo’n contact staat dat Jean-Marie voor en tijdens sportevenementen kledij van Adidas moet dragen. Weet je wat dat dan uiteindelijk wil zeggen? Dat Jean-Marie niet alleen op het voetbalveld spullen van Adidas moet dragen, maar óók als hij gaat tennissen, of naar een sportkwis wil... Daarom stellen wij nu onze eigen contracten op.»

HUMO Op die manier ben je wel meer dan louter versiering.

CARMEN PFAFF «Toch voel ik mij regelmatig zo. Je moest eens weten welke verplichtingen wij allemaal hebben tegenover mensen die belangrijk zijn voor Jean-Marie, maar die mij voor de rest niet interesseren. Dan spéél ik zelfs versiering. Dan speel ik de schone madam. Zoals in Turkije, waar ik bij feestmaaltijden meestal de enige vrouw aan tafel ben.»

HUMO Speel je dikwijls komedie?

CARMEN PFAFF «Het hele leven is een spelletje! Dat weet je toch? (lacht)»

HUMO Jean-Marie gaat er prat op dat hij altijd en tegen iedereen vriendelijk is. Acteert hij ook wel eens?

CARMEN PFAFF « Als iedereen zo hard als Jean-Marie probeerde vriendelijk te zijn, zou het leven veel gezelliger zijn. »

JEAN-MARIE PFAFF «Ik ben nooit vriendelijk met bijbedoelingen. Als wij jullie hier vriendelijk ontvangen, dan doen we dat uit onszelf, niet om goed te staan bij Humo. Wij ontvangen je als mens, zonder goed te weten wie je eigenlijk bent, hou oud je bent en welke slechte manieren je misschien hebt. »

HUMO Wel...

JEAN-MARIE PFAFF «Ik zal je zeggen: wees eerlijk en correct en maak dat je de mensen altijd recht in de ogen kan kijken. »

CARMEN PFAFF «Volgende vraag.»

HUMO Wat verandert er in je leven als je een vedette wordt?

CARMEN PFAFF «Je krijgt veel meer inzicht in de mensen. Vroeger was een mens een mens. Nu begin je andere dingen te zien. Maar dat zal ook wel te maken hebben met het feit dat wij net als iedereen met de jaren ouder en langzaam wijzer worden.»

HUMO Van topsporters wordt wel eens gezegd dat ze egoïstisch zijn.

CARMEN PFAFF «Ik ken veel egoïsten die géén topsporters zijn. Nee, iemand die traint om een plaats in een team te verwerven, kan je geen egoïst noemen. Dat is gewoon een doorzetter. Op jouw werk zitten er toch ook méér journalisten zeker? Zijn dat allemaal brave mensen ? (Smalend) Geef ze een pistool en ze schieten elkaar de kop af. Overal zijn er problemen, maar omdat een voetballer in de belangstelling staat, wordt erover geschreven. Maar goed, in de schijnwerpers staan is nu eenmaal het beroep van Jean-Marie. Als ik met een mannequin getrouwd was... »

JEAN-MARIE PFAFF «Héla, ik kén dat, he!»

CARMEN PFAFF «Jean-Marie! Als ik een man had die mannequin was, zou ik bij ieder optreden denken: weer zoveel duizend frank. En dan zouden nog méér vrouwen den nu Jean-Marie een vent met schone ogen vinden, maar wat geeft dat? Het brengt op hé.»

HUMO Zou je Jean-Marie alles laten doen als het maar geld opbracht?

CARMEN PFAFF «Zeker en vast niet. Ze hebben eens getelefoneerd voor een fotoreportage in Playboy. Die centen mochten ze houden (lacht). Naakt poseren past niet bij het imago van Jean-Marie. »

HUMO Het imago van de eerlijke jongen. De naïeve idealist.

CARMEN PFAFF «Wat bedoel je met idealist ? En met naïef?»

HUMO Wel, zoals hij over eerlijkheid praat, dat is toch puur idealisme? En een beetje naïef?

CARMEN PFAFF «Hij bedoelt het volgende. (Denkt diep na) Hij wil dat de mensen zijn carrière zien als het bewijs dat je ver kan komen in het leven, zelfs als je eerlijk blijft. (Lacht) Hij zou geen slechte pastoor zijn. »

HUMO Jij bent realistischer.

CARMEN PFAFF «Daarom passen we goed bijeen.»

HUMO Je moet hem in feite éen beetje beschermen.

CARMEN PFAFF «Beschermen in die zin dat ik hem er regelmatig op moet wijzen dat niet iedereen even goeie bedoelingen geeft, Jean-Marie heeft wel altijd het voordeel gehad dat hij kon zeggen: laat ze maar praten, ik zal sportief bewijzen wie ik ben.»

HUMO En na zijn voetbalcarrière? Hoe moet hij dan bewijzen wie hij is?

CARMEN PFAFF «Op de een of andere manier zal hij hoedanook met de sport verbonden blijven. In Amerika hebben ze hem gevraagd twee jaar keeperstraining te komen geven. Het zou best kunnen dat hij op dat aanbod ingaat. En we hebben nog meer contacten. Weet je, voor een Vlaamse zanger, die om de zoveel weken een keer in ‘Tien om te Zien’ mag komen, is België misschien groot. Maar voor ons is België klein. Jean-Marie kan overal terecht: in België, in Nederland, in Duitsland, zelfs in andere werelddelen. Je kan de carrière van Jean-Marie het beste vergelijken met de uitbouw van een klein bedrijfje, dat er door hard werken in slaagt zijn product over de hele wereld aan de man te brengen. Als je daarin slaagt, denk ik dat je geen slecht zakenman bent.»

HUMO Die zakenman ben jij?

CARMEN PFAFF (ontwijkend) «Ik heb niet in die goal gestaan. Dat heeft Jean-Marie gedaan.»

HUMO Maar jij hebt hem wel gestúúrd.

CARMEN PFAFF «Natuurlijk. Als ik Jean-Marie niet had gezegd dat hij dat contract met Bayern moest tekenen, had hij het nooit gedaan. Dan was hij in België gebleven. Hij durfde niet. Jean-Marie ze : nee, ik doe het niet, ik blijf bij Beveren, daar ken ik iedereen. Toen heb ik gezegd: ‘ManNeke, wilt ge eens rap zorgen dat uw handtekening daaronder staat!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234