‘Mijn vader en ik bots- ten gere- geld, we gingen nogal ruw met elkaar om. Maar we zagen elkaar doodgraag. We deden alles samen, al van mijn zes jaar.’Beeld Humo / Thomas Legreve

misdaadonschuldig in de cel

Kevin Huypens zat acht maanden onschuldig in de cel voor de moord op zijn vader: ‘Ik ben mijn beste vriend, mijn leven en mijn toekomst kwijt’

Kevin Huypens (31) werd maandenlang onterecht verdacht van de moord op zijn vader Steve, en kwam gisteren op het assisenproces, tegen de echt moordenaar Fred Wittig, als getuige aan het woord. Hij was opgeroepen om te komen vertellen wat voor mens zijn vader was. Enkele jaren geleden vertelde hij in Humo over zijn wedervaren.

(Verschenen in Humo op 27 maart 2012)

Kevin was pas achttien toen hij achter de tralies vloog op verdenking van de moord op zijn vader, de Antwerpse autohandelaar Steven Huypens. Acht maanden later werd de echte moordenaar gevat door de Duitse politie, en werd Kevin zonder boe of ba weer vrijgelaten. Sorry, foutje. ‘Ik was alles kwijt. Mijn vader, mijn reputatie, mijn leven en mijn toekomst,’ vertelt Kevin, die de betrokken magistraten en Minister van Justitienu  zelf voor de rechter wil slepen wegens het knoeiwerk dat hem onschuldig in de cel deed belanden. Met Humo keerde hij terug naar de plek waar het allemaal begon.

Die plek ziet er vandaag helemaal anders uit dan op 30 november 2007, toen Steven Huypens (39) er rond de middag in pure maffiastijl werd afgemaakt met twee schoten: één in het hoofd en één in de rug. De moordenaar liet de autohandelaar achter op de vloer van de chalet die dienst deed als kantoor van P & S Cars, stak de boel in de fik en draaide de buitendeur op slot, zodat zijn slachtoffer – als hij het al overleefd had – zeker niet zou kunnen ontsnappen. Het terrein van het voormalige P & S Cars, op een hoek van de Turnhoutsebaan in Schilde, is van daag helemaal leeg. Zelfs de kiezelsteentjes die er lagen zijn weggeruimd. Vroeger stond het hier vol tweedehandse luxewagens: Jaguars, Mercedessen, BMW’s, Range Rover. Steven Huypens stond om 11.34u tussen de wagens te telefoneren naar zijn ex-vrouw. Hij wuifde naar een voorbijganger. Dat was zijn laatste teken van leven.

KEVIN HUYPENS «Ik was die ochtend rond negen uur met mijn vader naar de kapper geweest, in Deurne. Nadien ging ik naar huis en hij naar de zaak. Daar hadden we, zoals elke dag, ’s middags afgesproken om samen te eten.

»Die dag was ik per ongeluk een beetje te laat. Ik wist dat mijn vader helemaal niet tegen laatkomers kon en het verwonderde mij dat hij nog niet gebeld had. Ik fietste dus goed door en probeerde intussen mijn vader te bereiken op de gsm. Hij nam niet op. Normaal neemt hij zijn gsm altijd op, zelfs al staat hij met de koning te praten.

»Toen ik in de verte de blauwe zwaailichten aan P & S Cars zag staan, wist ik dat het mis was. De brandweer stond er, ik zag de chalet roken en Luc, een vriend van mijn vader, stond op de stoep met mijn hond. Het beest zag zo zwart als roet. Op het wagenterrein liepen wel twintig flikken rond. Ik zag Luc met een triestig gezicht nee schudden. ‘Ik zou niet naar binnen gaan,’ zei hij, maar ik negeerde hem, duwde een agent opzij en ging kijken of mijn vader er nog zat. Er was niemand. In het midden van het bureau stond een uitgebrande stofzuiger, één van de stoelen smeulde nog na. Ik ben ontploft en sjotte kwaad tegen een kast. Toen sleurde de politie mij weer buiten. Ze konden me niet vertellen wat er precies gebeurd was. Misschien was het zelfmoord, zei een van hen. ‘Bullshit,’ antwoordde ik. ‘Dat zou mijn vader nooit doen.’ Hij was in het hoofd geschoten, wist een ander te vertellen. Toen de ambulance hem wegvoerde, leefde hij nog.»

Steven Huypens overleed nog voor hij in het ziekenhuis aankwam. Voor zijn zoon was het meteen duidelijk dat de autohandelaar vermoord was. Een afrekening binnen het schimmige wereldje van de tweedehandsautoverkopers.

KEVIN «De marchantenwereld is een hard milieu. Mijn vader had geen vijanden en was geen sjoemelaar, maar toch sliep hij met een revolver onder zijn kussen. 

»Een paar jaar geleden is een vriend van mijn vader beschoten in zijn garage en op het nippertje aan de dood ontsnapt. Ook toen ging het om een afrekening met ingehuurde daders, een zaak in verband met een gestolen Porsche. Die zaak is nooit opgelost, omdat het autowereldje zwijgt als vermoord tegen de flikken. Ze lossen alles onder elkaar op. De flikken doen het trouwens in hun broek als ze een autohandelaar moeten gaan ondervragen. Die mannen laten zich niet intimideren door een politieuniform, die zeggen: ‘Pak uw stylo en kras op.’

»Ik was vlak na de feiten ook niet zo fijnzinnig tegenover de politie – en zij niet tegenover mij. Ik was woest. Ik móést en zou weten wie het gedaan had.

»De dag van de moord was een vrijdag. Het was grijs weer. Tijdens het weekend begon het zwaar te stormen. Donder en bliksem, het hele weekend lang, heel freaky. Ik zei nog tegen mijn oma dat het was alsof mijn pa daar buiten ergens te keer ging. ‘En hij is precies razend.’»

HUMO Waarom dacht je direct aan een afrekening?

KEVIN «Het was geen roofmoord: mijn vader had nog 17.000 euro op zak, en er was geen enkele wagen gestolen. De dader leek er vooral op uit om zoveel mogelijk schade te berokkenen, want hij had wél de zwarte computertas mee waarin mijn vader de sleutels en de papieren bewaarde van alle auto’s die hij te koop stelde. Zonder die tas waren de auto’s op het terrein waardeloos.

»Het móést wel een afrekening zijn. Maar ik had er geen idee van wie er achter zat. Mijn vader had me niks verteld over een ruzie. Ik had geen enkel concreet element, en de politie leek ook geen oren te hebben naar die theorie.»

Het is Kevin zélf die meteen de aandacht van de speurders trekt. Het feit dat het ventje met zoveel branie op de plaats delict is verschenen en zich zo arrogant gedraagt, wekt hun wrevel. Dat zijn ze niet gewend van een nabestaande van iemand die net vermoord is, zeker niet van zo’n jong ventje. Nabestaanden horen te treuren, geen herrie te schoppen. Al in de eerste uren vangen ze bovendien geruchten op over de slechte relatie tussen vader en zoon Huypens. Die twee lagen volgens kennissen altijd met elkaar in de clinch. Waar het autowereldje normaal de tanden op elkaar houdt als de politie langskomt, zijn de collega’s van Steven Huypens nu wel erg loslippig: ‘Ja, het zou best eens kunnen dat de kleine Huypens er voor iets tussenzit.’

Schuin tegenover het terrein van P & S Cars ligt het café Schildebergen. Het is dicht, maar terwijl Kevin ons op de plek van de misdaad rondleidt, zien we achter de gordijnen een gedaante gluren. Hier woont de kroongetuige in het onderzoek. Jef, de zevenenzeventigjarige waard van het café, heeft altijd alles gezien wat er in de straat gebeurt. Hij houdt vol dat hij Kevin rond het tijdstip van de moord op zijn vader heeft zien vertrekken uit de zaak: hij nam de fiets die tegen een boom voor het terrein stond en fietste richting Antwerpen, met twee grote zakken op zijn rug. ‘De buurman vergist zich,’ antwoordt Kevin als de speurders hem dit voor de voeten werpen. ‘Ik zat thuis op het ogenblik van de moord. Ik zet mijn fiets trouwens nooit tegen die boom, ik zet hem altijd binnen aan de afrastering, naast de Jaguar.’ Hoewel Kevin blijft volhouden dat de buurman zich moet vergist hebben, zal de getuigenis van de waard van café Schildebergen het fundament vormen van het dossier dat de speurders tegen hem opbouwen. Steven Huypens wordt begraven op 11 december 2007. ’s Anderendaags wordt zoon Kevin om zes uur ’s ochtends door de politie van zijn bed gelicht, tien uur lang ondervraagd, en aangehouden op verdenking van de moord op zijn vader. Op de mouwen van zijn jas zijn kruitsporen gevonden.

STOMME DISCUSSIE

‘Met alle respect, maar kunnen jullie ook eens het onderzoek verleggen naar andere pistes? We voelen zoveel pijn. Ik ben zo moe van al die vragen, ik heb geen antwoorden meer, wij zijn helemaal op. Ik hou van Kevin en ik geloof hem. Het moet daar een hel zijn voor hem. Volg a.u.b. eens een ander spoor. Dank bij voorbaat.’

De wanhopige brief, gericht aan de Antwerpse speurders door de oma van Kevin Huypens – hij noemt haar bonnie – behoeft geen verdere uitleg. Bonnie, de moeder van het slachtoffer, is de enige die haar kleinzoon enkele weken na zijn aanhouding nog gaat bezoeken in de gevangenis, de enige die in zijn onschuld gelooft. Haar echtgenoot, de grootvader van Kevin en vader van Steven, komt niet meer buiten. Hij zal de klap niet te boven komen en overlijdt enkele maanden later, uitgeput en overmand door verdriet. De moeder van Kevin komt één keer op bezoek maar laat het daarna afweten. 

KEVIN «Ik heb geen goeie relatie met mijn moeder. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of twaalf was. Ik ben toen bij mijn vader gaan wonen, mijn twee jongere zussen zijn bij mijn moeder gebleven. Het heeft nooit goed geboterd met mijn moeder. Ik keek te veel op naar mijn vader. Hij was mijn alles.»

HUMO De rode draad door het dossier van de Antwerpse speurders is nochtans net de ‘slechte relatie’ tussen jou en je vader. Vertel eens wat meer over die relatie.

KEVIN «Mijn vader en ik botsten geregeld, we gingen nogal ruw met elkaar om. Maar we zagen elkaar doodgraag. We deden alles samen, al van mijn zes jaar. Als ik niet naar school ging, zat ik bij hem op de zaak. Mijn vader en ik waren één.

»Hij heeft me een harde, strenge opvoeding gegeven. Hij vond dat ik zelfstandig moest zijn. Op mijn drie jaar ging ik al alleen te voet naar de kleuterschool, en op mijn zesde stond ik al auto’s te wassen. In de schoolvakanties deed hij me altijd werken, ik moest mee met hem naar de zaak. Ik deed dat niet altijd graag, maar langs de andere kant kreeg ik ook altijd veel kado’s. Weet je dat hij vóór zijn dood mijn kerstkado voor 2007 al had gekocht? Een PlayStation III! Dat was toen net uit.

»Het is waar dat hij en ik dikwijls tegen elkaar riepen. Voor de buitenwereld was dat heel indrukwekkend want als mijn vader riep, vloog het dak omhoog. Hij had handen zo groot als pannen, en soms kreeg ik slaag – ik was dan ook geen gemakkelijke jongen. Maar een klop geven en verwijten was bij ons geen ruzie, want een half uur later was dat weer vergeten. Ruzie was het als er echt met borden en potten werd gegooid. Hij wilde van mij ‘een harde’ maken, iemand die voor niemand achteruit ging.

»Toen ik hem de laatste keer zag, die vrijdagochtend, hadden we een stomme discussie gehad. Het allerlaatste dat ik tegen mijn vader gezegd heb is: ‘Gij vuile klootzak!’ Dat zinnetje achtervolgt mij al jaren, ik kan het mezelf niet vergeven.»

HUMO Eén van de dingen die je in de ogen van de speurders verdacht maakte, was dat je geen verdriet toonde.

KEVIN «Wat weten zij van verdriet? ’t Is niet omdat je geen tranen ziet, dat ik niet triest ben. Ik heb constant een harnas aan, en van buiten lijk ik altijd cool. Maar mijn hart weent. Er is geen minuut dat ik niet aan mijn vader denk. »Ik vind hun bewijsvoering nogal raar. Stel dát ik was beginnen wenen in het politiebureau, was ik dan in hun ogen plots onschuldig geweest?»

Met zijn advocate Liliane Verjauw. ‘Omdat Kevin na zijn vrijlating op straat stond, heb ik hem gezegd dat hij bij mij kon komen wonen. Ik deed het niet alleen voor hem, maar ook voor zijn pa.’Beeld Humo / Thomas Legreve

VERS BETON

Vanaf het uur nul is Kevin Huypens de hoofdverdachte van de speurders van de federale gerechtelijke politie Antwerpen, afdeling Agressie. De ondervragingen zijn lang en afmattend. Het gaat er bitsig aan toe tussen ondervragers en hoofdverdachte. De speurders geloven niet in een afrekening. Met een fijne kam gaan ze door het tijdsgebruik van zoon Kevin, die voet bij stuk houdt: ‘Nee, de buurman kan me die middag niet gezien hebben aan de zaak en nee, ik heb mijn vader niet vermoord.’

KEVIN «Urenlang duurden die ondervragingen. Over wie de stofzuiger gebruikte die in de chalet stond. Over het beleg op die stomme broodjes die op het bureau lagen. Over een bankuittreksel dat op een verkeerde plaats was teruggevonden. Ze probeerden ook mijn bonnie, de enige die altijd in mij is blijven geloven, tegen mij op te zetten. Gelukkig zijn ze daar niet in geslaagd.»

Een dag na de moord wordt de beruchte computertas van Kevins vader, met sleutels en autopapieren, teruggevonden in het kanaal in Turnhout. Zonder te zeggen waar de tas gevonden is, leggen de speurders het bewijsstuk voor de neus van Kevin. In een reflex neemt die de tas vast en ruikt hij er aan.

KEVIN «Daar hebben ze een heel spel van gemaakt, dat ik aan die tas rook. Daarmee was mijn schuld bewezen, want het betekende dat ik wist dat ze in het water had gelegen. Zever natuurlijk. Ik rook eraan omdat ik dacht dat ze in de brandende chalet had gelegen. Ineens wilden ze kost wat kost bewijzen dat ik in de nacht na de moord naar Turnhout ben gegaan om de tas daar in het kanaal te gooien.»

HUMO Van waar kwamen de kruitsporen die op de mouwen van je jas en op je handen zijn teruggevonden?

KEVIN «Dat heb ik me zelf ook afgevraagd. Ik heb nog nooit in mijn leven een vuurwapen afgeschoten. De enige verklaring die ik heb, is het feit dat ik na de moord een paar wapens in mijn handen gehad heb. Het waren wapens van mijn vader die nog thuis lagen, en die ik heb meegegeven aan een vriend van hem. Mijn vader had me gezegd: ‘Als er ooit iets met mij gebeurt, zorg dan dat die wapens verdwijnen, anders krijg je daar misschien problemen mee.’ Ik heb dat gedaan, zonder mij daar verder vragen bij te stellen. Misschien heb ik mij daarmee verdacht gemaakt, dat is dan maar zo. Het was de laatste wens van mijn vader, ik móést die inwilligen. De politie heeft een hele tijd gedacht dat ik het moordwapen heb meegegeven met die vriend. (De wapens werden achteraf teruggevonden en onderzocht en bleken niets met de moord te maken te hebben, red.)

»Wat me vooral stoorde, was dat ik niet de enige was met kruitsporen op mijn kledij, maar dat ik wel als enige daarop werd aangesproken. Twee autohandelaars die mijn vader goed kenden, hadden dezelfde kruitsporen op hun kleren, maar zij werden níét verdacht.»

Er waren nog wel meer interessante sporen die de speurders gewoon lieten liggen. Zo was er een getuige die op de ochtend van de moord twee kerels van het Slavische type opgemerkt had, in een witte Mercedes met een buitenlandse nummerplaat. Die twee vroegen in gebrekkig Engels naar de autohandelaar, maar die was er nog niet. De twee mannen werden nooit geïdentificeerd, en er werd ook nooit naar hen gezocht. Een autohandelaar die nog een pak schulden bij Steven Huypens had, werd ook nooit aan de tand gevoeld.En een collega van hem die direct na de moord verse beton ging storten, werd ongemoeid gelaten.

KEVIN «De speurders verzamelden alles wat me verdacht maakte, en al de rest werd genegeerd. Of ze zeiden dat ik zelf dwaalsporen had gecreëerd om de aandacht van mezelf af te leiden. Blijkbaar kwam het niet in hen op dat ik het misschien níét gedaan had. Wees nu serieus, is dat een onderzoek?»

HUMO Op een bepaald moment vroeg je zelf om een test met de leugendetector te ondergaan. Die test viel negatief voor je uit.

KEVIN «Ja, ik begreep het zelf niet. Volgens die machine was ik een leugenaar. Achteraf heb ik gehoord dat die test niet zo betrouwbaar was als ik dacht. Voor ik aan de leugendetector kwam, hebben de speurders me eerst een paar uren ondervraagd op de intimiderende, vernederende manier waarop ze dat altijd deden. Ik was compleet opgefokt. Het kan niet anders dan dat dat de resultaten heeft beïnvloed.»

Liliane Verjauw is de advocate van Kevin Huypens. Ook zij is niet te spreken over de manier waarop de speurders het onderzoek voerden. Zij heeft altijd in de onschuld van haar cliënt geloofd.

LILIANE VERJAUW «Ik heb de vader van Kevin goed gekend, we waren vroeger vrienden. Ik had dan ook een afspraak gemaakt met Kevin: ‘Zolang ik je geloof, blijf ik je verdedigen. Maar van zodra ik twijfel, haal ik mijn handen af van de zaak.’»

HUMO Hoe ben je die maanden in de Begijnenstraat doorgekomen, Kevin?

KEVIN «De clichés over de gevangenis kloppen: het is een jungle waar het recht van de sterkste heerst. Als iemand je op één of andere manier benadeelt, moet je direct reageren, direct tonen dat er met jou niet te spotten valt. Anders blijf je het mikpunt van pesterijen en erger. Dankzij mijn harde opvoeding heb ik daar stand gehouden. 

»Ik heb eerst vijf maanden alleen op cel gezeten. Iets saaiers kan je je moeilijk inbeelden. De eerste drie maanden had ik niet eens een televisie. Ik werd echt zot. Je kan niks doen, alleen een beetje pompen. Ik zat er door. Een cipier die sympathie voor mij had, heeft me toen een job bezorgd in de keuken. Ik deed het gewoon om uit dat kleine donkere hol weg te geraken. Daarna ben ik door een stom incident naar een cel in vleugel B gevlogen, de vleugel waar al het uitschot bij elkaar zat. Ik deelde de cel met een heroïnejunk. Olé!»

HUMO Kwamen je vrienden je niet opzoeken?

KEVIN «De mensen van wie je denkt dat het vrienden zijn, laten je vallen als een baksteen. Mijn vader heeft dat ook altijd tegen mij gezegd: ‘Als je in de shit zit, sta je er alleen voor.’ En dat is ook zo. Ik heb geen vrienden. Kameraden, ja. Maar je staat er altijd alleen voor. Alleen mijn bonnie is me altijd blijven steunen.»

DUITSE GRÜNDLICHHKEÏT

Op maandag 19 mei 2008 werd in het Duitse Krefeld de Turkse autohandelaar Askin Uludag vermoord in zijn handelszaak. De zevenentwintigjarige man was eerst het hoofd ingeslagen, met zijn handen geboeid op de rug, en daarna met een schot in de mond afgemaakt. Al het geld was uit de kassa geroofd. Een getuige had de dader zien wegvluchten op de fiets: een atletisch gebouwde, grote man met donker haar die rond de vijfenveertig jaar oud was. Op de handboeien waarmee het slachtoffer was vastgemaakt, vond de politie een minuscuul, voor hen onbekend DNA-spoor – niet groter dan een stipje, maar voor Kevin Huypens zou het zijn hele leven veranderen. Het DNA-spoor bleek niet in de Duitse databank te zitten van gekende misdadigers, maar er kwamen wel andere interessante feiten naar boven: hetzelfde DNA was in 1990 en in 1995 teruggevonden op de misdaadscène van vier bankovervallen in Duitsland – twee in Wuppertal en twee in Schleswig-Holstein. 

De dader van die bankovervallen was nooit gevonden, maar er bestonden wel tal van getuigenissen over: het ging om een man die zijn overvallen tot in de puntjes voorbereidde, met verschillende vermommingen (skibrillen, pruiken, zonnebrillen, nylonkousen...), een zelfgemaakte geluidsdemper, verschillende vluchtwagens en fietsen en diverse gsm’s. De politie van Krefeld verspreidde daarop een opsporingsbericht met een behoorlijk nauwkeurige, computergetekende robotfoto en loofde een beloning uit van 21.500 euro. In één van de banken die de dader had overvallen, was hij een zonnebril verloren, die de politie kon linken met een opticien in Kiel.

Ook diens klantenbestand uit de jaren negentig werd uitgevlooid. ‘Het is een kwestie van tijd eer we de dader vatten,’ kondigde Gerd Hoppmann aan, de onderzoekschef van de moordafdeling in Krefeld. ‘Dat er zoveel tijd lag tussen de bankovervallen uit de jaren negentig en de roofmoord op de autohandelaar, kan verschillende verklaringen hebben: misschien heeft de dader intussen in de gevangenis gezeten, of zat hij in het buitenland.’ Op 6 juli 2008 komt er een vreemd telefoontje binnen bij de politie van Turnhout. 

Het is de broer van Lidwina S., die zegt dat zijn zus compleet overstuur is omdat ze iets verschrikkelijks vernomen heeft van haar ex-man, een zekere Fred Wittig. Wittig is een Duitser uit Schleswig-Holstein die al enkele jaren in Mallorca woont met zijn nieuwe vriendin. Af en toe komt hij nog naar Turnhout om zijn vier kinderen te bezoeken, en dan logeert hij bij zijn ex-vrouw Lidwina. 

Vrijdagavond had hij haar na een feestje in een dronken bui opgebiecht dat hij iets stoms gedaan had. ‘Nu hebben ze mij, want ze hebben mijn DNA,’ zei hij. ‘Ik heb een grote fout gemaakt. Ik heb iemand doodgeschoten in Krefeld.’ 

Lidwina reageerde ontsteld en had meteen de ouders van Wittig in Duitsland opgebeld, die nog dezelfde nacht naar Turnhout kwamen. Ze discussieerden de hele nacht met hun zoon, die inderdaad erg veel weg had van de robotfoto die de politie van Krefeld van de dader had verspreid. De volgende ochtend was Wittig halsoverkop gevlucht naar Mallorca, geschrokken van de reactie van zijn ex-vrouw. Die deed haar verhaal uitvoerig aan de politie. 

Op 7 juli 2008 werd Fred Wittig gearresteerd op Mallorca, op verdenking van de moord op de Turkse autohandelaar. Zijn DNA bleek overeen te komen met het spoor dat op de handboeien van het slachtoffer zat. Hij was ook één van de 265 klanten uit het bestand van de opticien in Kiel. 

Maar er was meer: volgens de Spaanse politie kwam Wittig ook in aanmerking als verdachte voor zeven bankovervallen op Mallorca en vijf op Tenerife. Hij had zelfs verschillende keren dezelfde banken overvallen, een typische gewoonte van hem. Bij hem thuis vond de politie plattegronden van de woningen van rijke mensen. De Duitse politie nam ook zeven andere onopgeloste moorden van Turkse autohandelaars onder de loep. 

Zijn Turnhoutse ex-vrouw Lidwina viel van haar stoel toen ze geconfronteerd werd met de waslijst van misdaden die haar ex-man door de jaren heen gepleegd had. De man leefde al decennialang een dubbelleven als hardwerkende bootmechanieker en als gangster – en nu ook koelbloedige moordenaar.

EEN DIEF IN DE NACHT

In Wittigs auto, die hij had achtergelaten op de luchthaven van Dortmund, vond de politie verschillende wapens, waaronder een pistool 7.65 mm. Dat bleek al eerder gebruikt te zijn bij een bankoverval in 1995. En volgens de ballistische wetenschappers was er geen twijfel mogelijk: het wapen was ook gebruikt voor de moord op Steven Huypens in Schilde. Volgens zijn gsm-verkeer bevond Fred Wittig zich rond het tijdstip van de moord op de Antwerpse autohandelaar vlak in de buurt. 

Een paar uur later, zo kon men via zijn gsm traceren, bevond de Duitser zich aan het kanaal in Turnhout, waar de beruchte computertas met autosleutels en papieren werd teruggevonden. Wittig bleek ook een voorliefde te hebben voor de fiets om zijn misdaden te plegen. Het werd steeds waarschijnlijker dat de waard van café Schildebergen, de kroongetuige van het Antwerpse onderzoek, zich dan toch had vergist: de man die hij die middag bij P & S Cars had zien wegfietsen was wellicht niet Kevin Huypens, maar Fred Wittig. 

Op 21 juli 2008, terwijl koning Albert de troepen schouwde op het nationaal défilé in Brussel in de gietende regen – de drasj nationale – werd Kevin Huypens uit de Antwerpse gevangenis vrijgelaten, als een dief in de nacht.

KEVIN «Ik zat in mijn cel – er werd die dag niet gewerkt. Plots stond er een cipier in het deurgat. ‘Huypens, meekomen. Je wordt gelost.’ Ik was natuurlijk verbaasd, maar die cipier wist er ook het fijne niet van. Ik wilde mijn spullen inpakken, maar ik mocht niet. ‘Geen tijd. Direct meekomen.’ Aan de uitgang kreeg ik zelfs mijn paspoort en mijn portefeuille niet terug, die moest ik ’s anderendaags maar komen halen. Ik kon niet rap genoeg buiten zijn. ‘Mag ik tenminste iemand bellen?’ vroeg ik. ‘Ga maar bellen in het café op de hoek,’ was hun antwoord. Ik zeg: ‘Jongens, even serieus. Ik krijg mijn geld niet terug en jullie zetten me zomaar op straat?’ Uiteindelijk mocht ik toch één telefoontje doen.»

Kevin belde naar zijn advocate Liliane Verjauw, die hem kwam ophalen in de gietende regen.

VERJAUW «We wisten helemaal niet wat er aan de hand was, alleen dat Kevin terug vrij was. We konden dus wel vermoeden dat ze de echte dader hadden. We zijn in café De Artiest een koffie gaan drinken.»

KEVIN «Liliane een koffie, ik een witte wijn. En ik ben mij direct een groot pak frieten gaan halen.»

HUMO Veranderde de houding van de politie tegenover jou nadien?

KEVIN «Als je vraagt of ze zich verontschuldigd hebben: nee dus. Geen excuses voor het ongemak, niets. Een paar agenten van de politie van Schilde – die niets met het onderzoek te maken hadden – hebben me wel opgebeld om zich te verontschuldigen in de plaats van de speurders. Ze vonden het een schande.»

Na zijn vrijlating stond Kevin op straat. Het huis waar hij met zijn vader had gewoond, was intussen al lang weer aan anderen verhuurd. Hij was werkloos, had geen dak boven zijn hoofd en was totaal ontredderd. Met zijn moeder was het niet meer goed gekomen. Bij zijn grootmoeder was het te klein. Zijn advocate ontfermde zich over hem.

VERJAUW «Een jongen van achttien die net zijn vader verloren heeft door een moord, die maanden in de gevangenis heeft gezeten, die niks meer heeft. Die zetten ze dan op straat, zonder plek om te slapen, zonder geld. Ik heb hem gezegd dat hij dan maar bij mij moest komen wonen. Ik deed het niet alleen voor Kevin, maar ook voor zijn pa.»

HUMO Heeft de gevangenis je veranderd, Kevin?

KEVIN «Vroeger had ik een kort lontje. Nu heb ik géén lont meer. Ik ontplof bij het minste. Ik ben nog altijd kwaad om het onrecht dat mij is aangedaan. Als ik door Schilde loop, wijzen de mensen me na: ‘Dat is die jongen die zijn vader heeft doodgeschoten.’ Na de gevangenis heb ik anderhalf jaar naar werk gezocht. Van zodra de mensen weten dat je gezeten hebt, word je vriendelijk bedankt. Intussen heb ik gelukkig wel werk gevonden. »Ik heb nog altijd veel last van nachtmerries. De eerste maanden sliep ik met een dolk naast mijn bed, omdat ik bang was. Nu gaat het beter, al schrik ik nog geregeld zwetend wakker.

»Ik ben alles kwijt. Mijn vader, die mijn beste vriend was. Mijn leven, mijn toekomst. Ik kan moeilijk in een woord beschrijven wat ik juist voel. Woede? Razernij? Doe dat maal honderd en je komt in de buurt.

»Ik ben er nog altijd van overtuigd dat de moord op mijn vader een afrekening was. Fred Wittig heeft het misschien gedaan, maar de opdrachtgever is volgens mij iemand uit het autowereldje. Iemand die er alles aan gedaan heeft om mij verdacht te maken. Ik denk echt dat ik er in geluisd ben.»

Of dat inderdaad zo is, weet voorlopig alleen Fred Wittig zelf, en die zit intussen een levenslange gevangenisstraf uit in Duitsland voor de moord op de Turkse autohandelaar Askin Uludag. Het Antwerpse gerecht heeft blijkbaar weinig haast om meer over de zaak te weten, nu duidelijk geworden is dat ze geblunderd heeft. Drie jaar na de arrestatie van Wittig is de Duitser nog geen enkele keer ondervraagd door de onderzoeksrechter of de speurders van Antwerpen. Al drie jaar ligt het onderzoek stil. In Duitsland werd Wittig in 2009 veroordeeld voor de moord die hij in 2008 pleegde. Het Duitse gerecht werkt blijkbaar iets sneller. Wittig, die op zijn proces werd omschreven als ‘koelbloedige moordenaar’, was in ieder geval thuis in het ‘marchantenwereldje’ – zijn vader was ook autohandelaar. Aan de Duitse politie heeft hij toegegeven dat hij de zaak van Steven Huypens al een paar dagen observeerde in opdracht van een mysterieuze Nederlander. Meer heeft het onderzoek voorlopig niet opgeleverd.

KEVIN «Het ergste vind ik dat ik intussen nog altijd niet buiten verdenking ben gesteld. Voor het gerecht ben ik nog altijd een verdachte. Ik heb er echt genoeg van. Mijn advocate heeft een verzoekschrift ingediend om me buiten vervolging te stellen, zodat ik eindelijk mijn leven kan hervatten.

»We willen ook de magistraten in dit dossier dagvaarden, ik wil een schadevergoeding van de Belgische Staat én van het gerecht. Mijn leven is kapot gemaakt. Ik eis gerechtigheid, en daarvoor wil ik tot het uiterste gaan.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234