null Beeld EPA
Beeld EPA

KIJKTIP'Murky Skies'

Madame Crash voorspelde de Bijlmerramp: ‘Soms vallen de vliegtuigen gewoon in mijn bord, tussen de spruitjes’

Vanavond kunt u op Canvas kijken naar de Israëlische documentaire ‘Murky Skies: The Crash’. Daarin worden de geopolitieke belangen rond de Bijlmervliegramp (1992) onderzocht vanuit een internationaal perspectief. In 2002 sprak Humo met Lieneke van den Hoek, Madame Crash, die de Bijlmerramp voorspelde na een visioen. Lees hier het interview:

Annemie Bulte

Origineel verschenen in Humo op 24 december 2002

Op 4 oktober 1992, luttele uren voor een EI Al-vrachtvliegtuig zou neerstorten op twee flatgebouwen in de Amsterdamse Bijlmer, liep er op de luchthaven van Schiphol een merkwaardig telefoontje binnen. Een vrouw uit Hilversum had in een visioen een vliegtuig zien crashen. De details die ze doorgaf, bleken achteraf precies te kloppen. Enkele weken later voorspelde dezelfde vrouw het neerstorten van een chartertoestel van Martinair In het Portugese Faro. Balans van de twee ongevallen: 99 doden, én heel wat heisa over de vreemde visioenen van Madame Crash.

Lieneke van den Hoek (48) had nooit wat met vliegtuigen gehad, zegt ze, tot er op een dag eentje door haar slaapkamerraam naar binnen vloog. ‘Ik zat net op mijn bed een boek te lezen. Ik dacht: ‘Wat is dát nou?”

DOE IETS!

‘Ik weet eigenlijk niet of ik dit nog wel wil doen,’ zegt Lieneke van den Hoek aarzelend als we haar bellen met de vraag of we haar mogen interviewen. ‘Ik heb mijn verhaal één keer gedaan op de Nederlandse televisie (in het duidingsprogramma ‘Netwerk, red.), en nu wil ik eigenlijk gewoon verder met mijn leventje. Ik zit niet te wachten op rottigheid. Het was al erg genoeg dat ik destijds die luchtvaartmaatschappijen over me heen heb gekregen. De meeste mensen verklaren je toch voor gek...’ Nadat haar voorspelling van de Bijlmerramp was uitgekomen, hield Lieneke van den Hoek zich vér van alle publiciteit. Ook toen ze een paar weken later de crash van Faro voorspelde, en er achteraf op haar advies nog een paar vliegtuigen aan de grond werden gehouden, lekte daar nauwelijks iets van uit. De luchtvaartwereld zat verveeld met de hele zaak, en wilde de boel liever stilhouden. Van den Hoek zelf eigenlijk ook.

LIENEKE VAN DEN HOEK «Denk je dat ik het prettig vond naar Schiphol te bellen met de melding: ‘Vanavond komt er weer eentje naar beneden’?’ De beelden die je doorkrijgt van ‘boven’ zijn vreselijk: ik heb mensen in Faro levend zien verbranden, stewardessen zien doodgaan, ik hoorde één van de passagiers afgrijselijk gillen - soms hoor ik het nog. Een andere keer zag ik een vliegtuig in zee storten. Honderden mensen spartelden in het water, en stierven uiteindelijk door onderkoeling...

»Met dat soort beelden moet ik achteraf leven, dus het enige wat ik wil is: ‘Mensen, doe iets! Voorkom dit!’ En dan bel je toch maar weer naar Schiphol, met lood in je schoenen.»

HUMO Hoe komt zo’n boodschap als die van de BijImerramp ‘van gene zijde’ naar u toe?

VAN DEN HOEK «lk was die avond gaan stappen, ik had gezellig een wijntje gedronken en was m’n bed in gegleden. Om een uur of vier, vijf ‘s ochtends werd ik gewekt door mijn ‘begeleider van boven’. Die zei me dat er dertien uur later een ramp zou gebeuren. Hij liet me beelden zien: ik zag een wit vliegtuig met een blauwe streep en een blauwe staart. Hij vertelde me dat er iets mis was met het hydraulisch systeem. De neffe was niet goed of zoiets, dat kon ik niet goed verstaan. Ik kreeg ook de naam van de gezagvoerder te horen, en dat het vliegtuig om vijf over halfzes zou vertrekken. En of ik het alsjeblieft wilde doorgeven.

»Nou, dat was zo indrukwekkend dat ik uit mijn bed ben gestapt om het allemaal op te schrijven. De volgende ochtend heb ik Schiphol gebeld: ‘Er zit een ramp aan te komen; neem dit in godsnaam ernstig, ik ben niet op sensatie uit.’ De vrouw op de dienst Inlichtingen antwoordde me dat ze zou kijken wat ze kon doen, dus ik dacht: ik heb mijn plicht gedaan.»

Die avond om 18.35 uur vielen er 43 doden in de Bijlmerramp: vier inzittenden van het vrachtvliegtuig, en 39 mensen in of bij de getroffen flatgebouwen.

VAN DEN HOEK «Als je dan de televisie aanzet en de beelden ziet, dan trek je wit weg, hoor.»

Schiphol bevestigde achteraf schoorvoetend dat er op de ochtend van de ramp inderdaad een telefoontje van Lieneke van den Hoek was binnengekomen, en dat de melding was doorgegeven aan de Rijkspolitie, dienst Luchtvaart. ‘Maar we hebben verder niks met de informatie gedaan,’ verklaarde een woordvoerder achteraf, ‘want zij had het over een blauw-wit toestel, en het wemelt hier van de toestellen met die kleuren. We konden er niks mee.’ Dat was anders niet de boodschap die Van den Hoek te horen kreeg toen ze de avond van de ramp opnieuw naar Schiphol belde.

VAN DEN HOEK «De vrouw die ik ‘s ochtends had gesproken, was er niet, maar haar collega wist ervan. Ze zei me: ‘Mevrouw, alles wat u gezegd hebt klopt, alleen de bestemming niet.’ Ik had iets met ‘Bangkok’ gezegd. Die link kan ik nog steeds niet leggen.

»Weken later kreeg ik een telefoontje van een man van de luchtvaartpolitie. Hij vertelde me dat ze stukken van het vliegtuig kwijt waren. ‘Weet u soms waar de motor ligt?’ Ik zei: ‘Nee, dat weet ik niet. Maar je plant nu een zaadje in mij, en het zou kunnen dat ik de informatie later nog doorkrijg. Dan bel ik zeker terug.’ Ik haakte in, mijn vriendin was op bezoek; en ik vertelde haar: ‘Dié is gestoord! Die man vraagt me of ik weet waar de motor van dat neergestorte vliegtuig ligt! Moet ik nou weten dat die bij de rietkraag ligt!’ Mijn vriendin zei onmiddellijk: ‘Hoor je wat je daar vertelt?’

»De volgende dag belde ik terug: ‘Ga de Naardenvesting af, hij ligt in de eerste inham, bij de rietkraag, zeven meter van de oever.’ Drie uur later hadden ze de motor gevonden. Dat hij in het water lag, daar waren ze ook al achter, maar ze wisten niet precies waar.»

LOCKERBIE

Lieneke van den Hoek ontvangt ons in een gezellig rijhuisje in een kalme wijk van Hilversum. Ze steekt meteen een sigaret op en zet een pot koffie. ‘Dacht je dan dat ik zo’n theedrinkend mens met een glazen bol was?’ lacht ze. ‘Ik ben broodnuchter. Ik heb jarenlang in een slagerij gewerkt. Biefstukken gehakt, sneetjes ham gewogen. En nu werk ik bij het parkeerbeheer van de stad Hilversum.’

HUMO Wanneer hebt u ontdekt dat u paranormaal begaafd was?

VAN DEN HOEK «Ik had het al als kind, maar toen was ik er bang voor. Ik zag allerlei enge dingen: mensen die overleden waren stonden plots in de huiskamer. Soms hadden ze een boodschap bij zich. Dan stopte ik me angstig weg onder de dekens. Ik wist ook op voorhand dat dingen zouden gebeuren, maar mijn moeder zei altijd: ‘Dat heb je gedroomd.’ Uiteindelijk ben ik dat zelf ook gaan geloven, en heb ik de gave zo diep weggestopt dat ik er jarenlang niets van gemerkt heb.

»Ik trouwde, kreeg twee kinderen, ging werken in de slagerij. Toen ik 29 was, ben ik gescheiden. Ik had het erg moeilijk om dat verwerken, en met de emoties is toen ook die gave weer naar boven gekomen. Ik ging weer dingen zien. De eerste keren alleen een paar witte ogen die me in het donker aankeken. Ik stond stijf van de schrik, maar na een tijdje verdween de angst en ging ik nog veel meer zien. Kastjes gingen spontaan open: ik deed ze dicht, ging op de bank zitten, en dan vlogen ze wéér open. Later heb ik begrepen dat dat tekens waren dat er iemand ‘van boven’ aanwezig was. Ze deden nog meer van die gekke dingen. Ik zei weleens: ‘Jullie mogen best met de lampen zwaaien, maar laat ze wel hangen, want ik heb geen geld voor nieuwe!’ (lacht)

»Er waren eens kennissen op bezoek. Ik zag achteraan in hun auto een deuk. Ik keek nog eens goed, en toen was er helemaal geen deuk meer - maar een week later zat-ie er echt.»

HUMO Vertelde u zoiets dan aan die mensen?

VAN DEN HOEK «Natuurlijk niet! Dat kost je op de duur toch al je vrienden?»

HUMO Ik zou het ook niet zo leuk vinden als u mij vertelde dat ik na dit interview op weg naar huis zou omkomen in een verkeersongeval.

VAN DEN HOEK «Dan zou ik eerder iets zeggen in de aard van: ‘Blijf gezellig nog een uurtje zitten.’ Dan ben je ook dat noodlottige moment voorbij, snap je?»

HUMO Wat hebt u met vliegtuigen?

VAN DEN HOEK «Niets. Ik heb wel een paar keer gevlogen, maar ik weet ook niet waarom die kisten plots overal in mijn leven opdoken.

»Op een dag lag ik op mijn bed een boek te lezen en plots crashte er een vliegtuig door het slaapkamerraam. Ik dacht ‘Hè?’ En toen was het alweer weg. Anderhalve maand later kreeg ik weer zo’n beeld. Toen had ik iets van: ‘Jongens, jullie hebben een bord gemist, Schiphol ligt een stuk verderop’ (lacht). Maar die kisten bleven maar komen. De eerste keren kreeg ik altijd heel vage informatie. Dan zag ik bijvoorbeeld een vliegtuig op zijn buik schuiven. Achteraf bleek dat het vliegtuig van Lockerbie te zijn, maar ja, als je niet meer gegevens hebt, wat moet je daar dan mee?»

HUMO Dus u zit thuis gezellig op de bank en plots schuift er een vliegtuig voorbij?

VAN DEN HOEK «Ja! Ik heb het ooit meegemaakt dat ik zat te eten en zo’n kreng landde in mijn bord! Zie je ineens een vliegtuig tussen je spruitjes vallen (lacht). Het is heel raar, maar het gebeurt echt.»

DE TWEEDE CRASH

Op 12 november 1992, een paar weken na de Bijlmerramp, kwam psycholoog Jan Smit van de Geneeskundige Dienst van de Lucht-vaart met Lieneke van den Hoek praten. Samen probeerden ze te reconstrueren wat er in zich in de laatste momenten voor de klap had afgespeeld. Smit was duidelijk onder de indruk, zo bleek uit zijn getuigenis in ‘Netwerk’.

JAN SMIT «Tijdens het gesprek raakte mevrouw Van den Hoek in trance. Op een bepaald ogenblik voelde ze dat de gezagvoerder van de Boeing van El-Al naast haar op de bank zat en haar allerlei mededelingen influisterde. Ze vertelde ook technische details waarvan ik dacht: ‘Merkwaardig, dat kan een huisvrouw uit Hilversum normaal niet weten.’»

Aan het eind van het gesprek voorspelde Lieneke nog een vliegtuigramp, die een paar weken later zou plaatsvinden, op 21 december 1992. Smit noteerde de datum, maar schonk er verder geen aandacht aan. Tot hij op de ochtend van de 21ste december op de radio hoorde dat er een DC10 van Martinair was gecrasht op de luchthaven van Faro, in de Algarve. 56 passagiers hadden het niet overleefd.

JAN SMIT «Ik was verschrikkelijk geschokt. Mevrouw Van den Hoek had al wel meer dingen voorspeld die niet uitgekomen waren, dus we waren nogal sceptisch. Maar dit...»

Inmiddels was het bestuur der luchtvaart bezig aan een onderzoek naar de Bijlmerramp. Op 18 maart 1993 nam Lieneke van den Hoek samen met Jan Smit plaats in een vluchtsimulator om in trance de fatale vlucht opnieuw te beleven.

JAN SMIT «Ze heeft toen accurate details gegeven die een enorme indruk op mij gemaakt hebben, over de windrichting en de windsnelheid. Dingen die niémand kon weten. Maar jammer genoeg niks waar we in het onderzoek wat mee konden.»

KIPPENVEL

De dag na de crash in Faro kreeg Lieneke van den Hoek alweer een visioen: vijf dagen later, op 27 december 1992, zou er opnieuw een vliegtuig neerstorten. De details die ze naar Schiphol doorbelde, waren zo frappant dat ze haar dit keer de lijst met de vluchten van die dag doorfaxten. Die lijsten knipte ze in strookjes, die ze één voor één betastte. Bij het strookje met vlucht KL 143 naar Berlijn-Tegel kwam het kippenvel op haar armen. ‘Dat toestel is het,’ liet ze aan Schiphol weten. Het vliegtuig werd aan de grond gehouden - maar jaren na de feiten liet KLM weten dat dat niets met Lienekes waarschuwing te maken had. ‘Het toestel had een technisch-operationeel probleem dat ons al langer bekend was.’ Zo ging het ook toen Van den Hoek voor 18 oktober 1993 een vliegtuigcrash in zee voorspelde: ze belde naar Schiphol, en kreeg opnieuw de vluchtlijsten toegestuurd. Dit keer duidde ze Transaviávlucht 609 van Amsterdam naar Cambridge aan. Ook dat toestel werd extra gecontroleerd. Van den Hoek werd zelfs naar de luchthaven geroepen, waar ze een paar keer door het toestel heen liep om de precieze locatie van het defect aan te wijzen. Maar ook bij Transavia wil men zoveel jaar later geen commentaar meer kwijt over het voorval; alleen het toenmalige hoofd van de technische dienst liet in ‘Netwerk’ weten dat hij zich ‘die periode nog zeer goed kan herinneren’.

VAN DEN HOEK «Zie je, daarom heb ik zo genoeg van die vliegtuigmaatschappijen. Achteraf ontkennen ze altijd alles. Maar ze hebben dat toestel dus wél aan de grond gehouden. Ik heb toen ook gebeld met een instituut voor paranormale verschijnselen, maar daar kreeg ik een heel vreemde reactie: ‘Je had hem eigenlijk moeten laten crashen. Als ze hem aan de grond houden, kan je nooit bewijzen dat je gelijk hebt.’ Ik heb geantwoord: ‘Nou ja, dan maar niet. Er zitten wel driehonderd mensen in zo’n kist.’»

HUMO Vorige maand stortte er in Luxemburg een Fokker 50 neer. Wist u dat ook op voorhand?

VAN DEN HOEK «Nee, dat had ik niet zien aankomen. Waarschijnlijk omdat Luxemburg te ver is, ik weet het niet. De vluchten waar ik genoeg informatie over doorkreeg, gingen allemaal van of naar Amsterdam: de Bijlmer, Faro, die Transaviakist die ze aan de grond hebben gehouden...»

HUMO Is het niet verschrikkelijk zwaar voor u om zo te moeten leven, tussen visioenen van neerstortende vliegtuigen en zwaaiende sirenes?

VAN DEN HOEK «Nee, want ik kan me er voor afsluiten. Ik heb ook nog een baan, hè.

»Ze vragen me weleens: zie je ook altijd alles van andere mensen? Nee dus. Dan zou ik me er echt op moeten concentreren, en dat vind ik een inbreuk op de privacy. Ik heb er weleens een geintje mee uitgehaald, maar niks ergs. Er zullen wel andere helderzienden zijn die dat wél doen. Ik heb ook niet zoveel contacten met andere paragnosten; ‘t is een wereld met veel haat en nijd.»

REGENDANS

HUMO Tegenwoordig helpt u mensen met medische problemen. Hoe is dat zo gekomen?

VAN DEN HOEK «Het is veel leuker dan die vliegtuigen; je hélpt mensen. Na de crash in Faro ben ik in contact gekomen met passagiers die de ramp hadden overleefd. Eén van hen was zwaargewond geraakt aan de voet: zijn pezen waren doorgesneden. Telkens als hij op die voet steunde, was het alsof hij in een bak met glas trapte. Ik heb toen voorgesteld hem te helpen, met een healing... en toen zaten die pezen weer aan elkaar. De dokters in het ziekenhuis zeiden hem achteraf: wij hadden je drie keer moeten opereren om hetzelfde te bereiken.»

HUMO Hoe doet u dat, zo’n healing?

VAN DEN HOEK «Door energie over te laden. Ik zit hier, jij zit daar. Kijk (spreidt haar armen), op deze manier trek ik energie van boven naar me toe... Hou je benen even gewoon naast elkaar. (Ze concentreert zich) Volgens mij gaan je voeten nu tintelen.»

HUMO Ik voel niks.

VAN DEN HOEK «Da’s niet erg. De één voelt het, de ander niet. Zie je dat mijn handen rood zijn geworden? Met die energie help ik mensen.»

HUMO Dat is het, meer niet?

VAN DEN HOEK «Ach, ik ben niet zo’n mens dat de regendans doet voor ik iemand ga helpen. Ik word bijgestaan door artsen van boven, die de operaties sturen. Weet je wie mijn belangrijkste begeleider is? Albert Schweitzer. Ik heb hier ook al hersenoperaties zien gebeuren; dan leggen die artsen van boven even je dak op tafel.»

HUMO Hallo?

VAN DEN HOEK «Ja, dat was bij een manisch-depressieve vrouw. Toen ze bij mij in behandeling was, zag ik hoe haar schedel werd gelicht, en een dokter iets in haar hersenen scheidde, dat hij daarna weer dichtbrandde. Die vrouw is naar huis gegaan en heeft al haar pillen in de prullenbak gegooid.»

HUMO Zoiets kan toch gevaarlijk zijn?

VAN DEN HOEK «Ja, ik had haar ook gezegd dat ze maar heel langzaam haar pillen mocht afbouwen, en dat ze altijd onder toezicht van een arts moest blijven. Maar ze was eigenwijs en heeft ze allemaal weggegooid.

»Ik kan nooit iemand een garantie geven, want ik ben afhankelijk van de mensen boven. Ik kan niet zeggen: jij geneest, en jij niet. Gelukkig maar, anders zou ik op de stoel van Onze-Lieve-Heer zitten. Mensen die ik niet kan helpen, laat ik niet meer terugkomen. Ik vraag ook niet zoveel voor een consultatie, ik wil niet profiteren

EEN WONDER

Wij waren benieuwd wat voor mensen er zoal naar Lieneke van den Hoek komen. Kim, de 21-jarige dochter van copywriter en schrijfster Anke Beer (50) uit Utrecht, was al zeven jaar ziek.

ANKE BEER «Kim leed aan hypoglykemie en fibromyalgie, een reumatische aandoening waarbij je ontzettend veel spierpijn hebt. Ze was ook altijd vreselijk moe: als we gingen winkelen of een boswandeling doen, moest ze in de rolstoel, want dat putte haar te veel uit.

»Een paar jaar geleden had ik Lieneke leren kennen op de chat. Ze stelde voor Kim te behandelen, en Kim stemde toe - meer om mij een plezier te doen, zelf geloofde ze er niet in.

»Ik zie het nog zo voor me: Kim lag op de bank, ongeïnteresseerd en moe, en Lieneke kwam tegenover haar zitten. Ze hield één hand omhoog en de andere op Kim gericht. En intussen babbelde ze maar, over van alles en nog wat. Na een halfuurtje zei ze: ‘Ik ben voorlopig klaar.’

»Twee dagen later kwam Kim ‘s ochtends de trap af. Ik keek haar aan... en ik schrok me kapot’ Ik zag haar opeens weer zoals ze zeven jaar geleden was. Zo vitaal, gewoon een ander mens! Vanaf dat moment Kim is gaan leven. Ze ging naar de kroeg, ze kreeg een vriendje, ze is zelfs alleen gaan wonen. Het was... ongelooflijk. Ik heb er een paar gedichten over geschreven: een wonder is gebeurd. In het begin kon ik ook niet over die ommekeer praten zonder te janken.

»Een jaar later kreeg Kim een vreselijk verkeersongeluk. Daar is ze nooit helemaal van hersteld. Het gaat nu weer iets beter, maar haar rug is nog altijd zwaar beschadigd. Maar dat ene stukje van haar jeugd, dat heeft ze te danken aan Lieneke.»

Op de been Ook Hilda Schipper (51) uit Maarssen praat heel emotioneel over ‘het moment dat haar leven veranderde, bij Lieneke op de bank’. Op dat moment liep mevrouw Schipper al twee jaar op krukken.

HILDA SCHIPPER «Mijn linkerbeen was verlamd, ik kon er niet op lopen. De dokters zeiden dat ze niet konden opereren omdat er iets fout zat in een stukje ruggenwervel. Het werd zo erg dat twee van m’n tenen zwart kleurden. Er was sprake van amputatie. Ik ben zelf verpleegkundige, ik wist dat er weinig hoop was.

»Mijn vader was erbij toen ik door Lieneke behandeld werd. Ze hield haar handen op mij.gericht, en ondertussen zat ze maar te praten. Opeens voelde ik een warmte door mijn hoofd naar binnen stromen, die mijn rugspieren leek los te maken. Onder-aan mijn rug voelde ik van alles verschuiven. Ik keek naar mijn dikke, opgezette been: ‘Hé, het wordt dunner!’ Na een halfuurtje was Lieneke klaar. ‘Probeer nu maar eens te staan.’ En het lukte! Ik kon zelfs mijn knieën buigen. (Begint te huilen) Sorry, ik word er nog altijd emotioneel van. Toen we naar buiten gingen, zat er een blinde vrouw in de wachtkamer. Ze zei: ‘Ik kan jullie niet zien, máar ik voel wel dat jullie heel blij zijn.’

»Achteraf ben ik terug naar mijn neuroloog gegaan. Hij schrok zich rot. Hij heeft me helemaal gecontroleerd en zei toen: ‘Mevrouw, ik mag u van harte feliciteren. Het is weg.’ Dat is nu een jaar of acht geleden. Sindsdien heb ik van dat been nooit meer last gehad.»

LIEFDESDRANK

HUMO De mensen die we spraken waren vol lof over uw behandeling, mevrouw Van den Hoek. Krijgt u ook weleens negatieve reacties?

VAN DEN HOEK «Ja, natuurlijk. Mensen denken dat ik gek ben. Of ze zeggen dat ze er niks van geloven, maar ze komen toch eens ‘hun licht opsteken’. ‘Bewijs maar eens wat je kan,’ zeggen ze dan. ‘Voorspel mijn toekomst.’ Flauwerds. Ik héb niks te bewijzen aan die mensen, waarom zou ik?»

HUMO U klinkt alsof u al heel veel hebt meegemaakt.

VAN DEN HOEK «Ik krijg de gekste vragen. Of ik een vloek wil verbreken. Of ik wil meewerken aan een moordzaak. Of ik een liefdesdrank wil brouwen. Dat doe ik dus nooit, hè.»

HUMO Krijgt u nog informatie over vliegtuigcrashes?

VAN DEN HOEK (afwerend) «Ja, ik krijg nog weleens wat» .

HUMO Meldt u ze nog aan de autoriteiten?

VAN DEN HOEK «Hoor eens, ik wil mezelf recht kunnen blijven aankijken in de spiegel. Maar verder wil ik daar niet meer over praten.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234