5 jaar zonderLemmy Kilmister

Mauro: ‘Eén keer zou tijdens het lebberen een tand in de mond van een groupie zijn gevallen’

Vijf jaar geleden overleed Lemmy Kilmister, frontman van Motörhead. Herlees hier de column van Mauro Pawlowski, over het overlijden van zijn held.

Ik zat in mijn chesterfield naast de open haard, verdiept in een biografie van Rainer Maria Rilke, toen de stalmeester zich aanmeldde: Lemmy was overleden.

Ik nam mijn leesbril af, gooide het boek in het vuur en bedankte hem voor de moeite. Nadat hij de deur weer achter zich had dichtgeslagen, stond ik op en ging met mijn armen achter de rug voor het raam staan. Een vlucht kraaien vloog voorbij. Een pony stond pissend in de wei.

Lemmy... De naam haalde allerlei herinneringen op uit mijn tijd als ‘frontman’ in een beloftevolle rockformatie.

Het was hartje winter tijdens onze allereerste tournee door Groot-Brittannië, ergens in het vorige millennium. We werden het eiland rondgereden door een Engelsman genaamd Dill, die zijn eigen bestelwagen behendig tot tourbusje had omgeturnd. Dat er gedurende de hele trip via allerlei gaten en spleten continu een ijzige tocht naar binnen waaide, deerde ons niet. We waren nog te jong om ons daar iets van aan te trekken.

Dill was een kalme en uiterst goedmoedige kerel. Tussen de 40 en 50 jaar, schat ik hem nu. Een oude man dus voor een bende twintigers. Hij leefde op een dieet van pinda’s en Guinness, nooit betrapten we hem op het eten of drinken van iets anders. Soms dronk hij zelfs rustig een Guinness achter het stuur. Op besneeuwde banen. Nogmaals: een ander millennium.

Dill bleek ook jarenlang de monitormixer van Motörhead geweest te zijn. Toen we dat eenmaal wisten, ging er geen dag voorbij zonder dat we hem de meest onwaarschijnlijke verhalen uit die tijd ontfutselden. En vertellen kon hij.

Zo was er iemand die op zijn eerste dag als roadie niet goed had opgelet bij de algemene briefing. Dat er tijdens het soundchecken van de basgitaar absoluut niemand dicht in de buurt van Lemmy’s speaker mocht staan, was gezien het onmenselijke volume een vanzelfsprekende instructie, en toch was het exact die plek waar de nieuweling voorbijstapte toen de nietsvermoedende basroadie zijn eerste akkoord aansloeg. Volgens Dill werd de man getroffen tot in het evenwichtsorgaan. Hij viel neer, verloor elk besef van oriëntatie en begon in totale paniek in cirkels te rennen, liggend op de grond.

Pure horror.

Dan had je nog die keer dat een groupie iemands hotelkamer uitrende en spontaan begon te braken. Tijdens het lebberen zou er een tand in haar mond zijn gevallen. Kan gebeuren!

De enige keer dat ik Lemmy van dichtbij zag, was backstage op een zomerfestival in Duitsland. Hij liep daar relaxed in zijn eentje rond. Onze geluidsman wou stiekem een foto van hem nemen, waarop Lemmy: ‘Hey you! If you wanna take a picture of me... we might as well have a drink together.’

Vaarwel, baas.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234