Lucinda Riley: ‘Het liefst zou ik al mijn geld in een zak onder mijn bed bewaren’ Beeld Susannah Ireland /eyevine
Lucinda Riley: ‘Het liefst zou ik al mijn geld in een zak onder mijn bed bewaren’Beeld Susannah Ireland /eyevine

Lucinda Riley Overleden

‘Mensen willen boven alles gelukkig zijn. Ik ben er niet zo zeker van dat dat is waar het leven over gaat. Verdriet is net zo goed belangrijk’

Bestsellerauteur Lucinda Riley is overleden na een vier jaar durende strijd tegen kanker. Vorige maand kon u in Humo nog een interview lezen met de schrijfster van de populaire ‘Zeven zussen’-serie. Herlees het hier.

Ze moest en zou ballerina worden, maar toen ze het bed moest houden door een zeldzame virale aandoening, besloot Lucinda Riley een boek te schrijven. De rest is geschiedenis, van haar ‘Zeven zussen’-serie heeft ze inmiddels meer dan dertig miljoen boeken verkocht. Nu vorige week ‘De zevende zus’ verschenen is, het zevende en laatste deel van de romanreeks, dacht u dat de schrijfster op haar lauweren ging rusten? ‘Wacht, heb ik me nu laten ontglippen dat ik van plan ben een nieuwe serie te schrijven?’

Met onberispelijke make-up en haar blonde haren strak gekapt, zit Lucinda Riley (53), pseudoniem van Lucinda Edmonds, op de bank in haar huis in het Engelse Norfolk. Tijdens het gesprek trekt ze geregeld een blauw dekentje over zich heen, dat goed past bij de bank en de kussentjes. Als ze nadenkt, neemt ze een slok thee. Het gesprek krijgt er, ondanks de beperkingen van Zoom, toch een huiselijke sfeer door. Aanleiding is het boek waar in de hele wereld miljoenen mensen reikhalzend naar hebben uitgezien. Vorige week is eindelijk het zevende deel van haar serie ‘De zeven zussen’ verschenen. Die gaat over de zussen D’Aplièse, genoemd naar de sterrengroep de Plejaden of het Zevengesternte. Zes van hen worden op jonge leeftijd geadopteerd en groeien op aan het meer van Genève. Als hun vader overlijdt, laat hij aan elk van hen een brief na waarmee ze op zoek kunnen gaan naar hun wortels. Wie de zevende zus is, en waar ze verblijft, weet niemand. Over haar gaat het zevende en laatste deel.

Van de zes vorige delen van ‘De zeven zussen’ zijn wereldwijd dertig miljoen exemplaren verkocht. In het Nederlands gingen er drie miljoen stuks over de toonbank. Toch heeft een groot deel van de bevolking nog nooit een boek van Lucinda Riley opengeslagen: ze wordt vooral door vrouwen gelezen.

HUMO Zijn er ook mannen die uw boeken lezen?

LUCINDA RILEY «Ik krijg weleens mail van mannen. Vaak vertelt zo’n man me dan dat zijn vrouw ‘De zeven zussen’ had gelezen en er niet over kon ophouden, en dat hij daardoor dacht: laat ik er dan ook eens één lezen. En dat hij er vervolgens verslingerd aan raakte.

»De helft van mijn hoofdpersonen is man. En het is heus niet zo dat mijn boeken overlopen van romances, ze zijn soms best rauw en pijnlijk. Als mijn hoofdpersonen liefdesaffaires beleven, lopen die bovendien vaak verkeerd af. Ik heb mannen dus best iets te bieden.»

HUMO De omslagen zijn vaak romantisch vormgegeven: zou dat mannen afschrikken?

RILEY «Nou, ik knarsetand soms wel als ik zie met wat voor covers mijn boeken de wereld in worden gestuurd. Dan vraag ik me af: is dat hoe jullie ze zien? Maar ik wil niet klagen. Ik schrijf, en mijn uitgevers zorgen voor de marketing. Dat doen ze duidelijk goed, want dankzij hen heb ik miljoenen exemplaren verkocht. Dat ik af en toe moet slikken, neem ik dan maar voor lief.

»Met veel internationale uitgevers ben ik inmiddels bevriend geraakt. Sander Knol, die mijn boeken in de Lage Landen uitgeeft, is bijvoorbeeld een goede vriend geworden. Een paar jaar geleden heb ik al mijn internationale uitgevers uitgenodigd voor een etentje. Iedereen was er, en nu kennen ze elkaar allemaal. Ik vind dat zo’n leuke gedachte.»

HUMO Als u nu een boek schrijft, weet u dat het door miljoenen mensen wordt gelezen. Hebt u een missie, wilt u hun iets meegeven?

RILEY «Ik heb met mijn boeken nooit een missie gehad, en hoewel ik over sterke vrouwen schrijf, heb ik geen feministische agenda. Feminisme zou over gelijkheid en gelijkwaardigheid moeten gaan, maar in de jaren 90 draaide het alleen om het doorbreken van het glazen plafond. Ook ik voelde die druk: alleen als je carrière maakte, stelde je wat voor. Hedendaagse feministen zijn daar gelukkig minder fel in. Zij willen volgens mij meer keuzevrijheid, meer kansen om te zijn wie ze willen zijn. Voor mij is een sterke vrouw niet per se iemand die de top wil bereiken. Ook Starr, één van de zeven zussen, is een sterke vrouw. Dat zij een huiselijk leven leidt, kinderen wil krijgen en voor hen wil zorgen en koekjes bakken, doet daar niets aan af.»

HUMO Uit uw boeken spreekt een voorliefde voor geschiedenis. Waar komt die vandaan?

RILEY «Als kind zat ik altijd met mijn neus in de boeken en als tiener bezocht ik graag musea. Met mijn boeken wil ik iets van de kennis die ik opdoe overdragen. En daarbij leg ik heel bewust de nadruk op de rol van vrouwen in de geschiedenis. Die is in andere literatuur en in het geschiedenisonderwijs vaak nogal onderbelicht.

»Mijn nieuwste boek speelt zich grotendeels in Ierland af, ten tijde van de Ierse vrijheidsstrijd tegen de Engelsen. De meeste verhalen die daarover gaan, kijken alleen naar mannen en sommen op welke man welke aanslag heeft gepleegd. Maar vrouwen hebben evengoed een grote bijdrage aan de strijd geleverd. Ze naaiden kleding met zakken die groot genoeg waren voor geweren, en vervoerden die wapens op hun fiets naar anderen. Ze namen geheime boodschappen aan en gaven die door. En ondertussen hielden ze de boerderijen draaiende.

»Voor mijn boeken doe ik altijd veel research. Als ik eenmaal weet over welke periode en welk land ik wil schrijven, lees ik alles wat los en vast zit. Maar het belangrijkst zijn de reizen en mijn gesprekken met de mensen ter plekke. Hun ouders, grootouders en overgrootouders hebben in een bepaalde tijd geleefd, en weten hoe het dagelijkse leven toen was. Zo kom ik verhalen tegen die ik in de geschiedenisboeken over belangrijke figuren nooit zou vinden. En ze bieden vaak inspiratie voor personages in mijn boeken.

»Ik heb altijd geweten dat het laatste deel van ‘De zeven zussen’ in Ierland moest spelen, waar ik zelf geboren ben. Ik heb geluk gehad, want toen door corona het reizen werd beperkt, was ik al in Ierland, waar ik een huis heb. Ik heb toen iedereen die ik kende opgebeld. Vrienden, familie, van iedereen wilde ik weten welke verhalen zij over de onafhankelijkheidsstrijd hadden. Ik ben door zoveel mensen op sleeptouw genomen! Een vriend nam me mee naar een afgelegen kerkhof op een landgoed. Het was daar fantastisch mooi, als mijn tijd gekomen is, zou ik er graag begraven worden. Er stond een groot Keltisch kruis. ‘Wil je weten wat daaronder zit?’ vroeg hij. Daar bleek een ruimte te zijn waar een tijdlang een hoge Britse officier als gijzelaar was vastgehouden. Die ondergrondse ruimte komt ook voor in mijn boek.»

PERFECT DUBBELLEVEN

HUMO Als kind wilde u danseres worden. Hoe bent u bij het schrijven en het vertellen over geschiedenis uitgekomen?

RILEY «Ik was geobsedeerd door het idee dat ik ballerina zou worden, ik zette alles op alles om dat te bereiken. Ik had geen ruimte in mijn hoofd voor andere ambities. Maar op mijn 16de kreeg ik een knieblessure en vervloog mijn droom. Vrijwel tegelijkertijd kreeg ik een grote rol in een jeugdserie van de BBC. Ik acteerde al een poosje, ik kom namelijk uit een creatieve familie. Mijn moeder was actrice, net als mijn oudtante. En mijn oma was operazangeres. Acteren vond ik leuk, maar ik hield er niet van zoals ik van ballet had gehouden.

»En toen raakte ik besmet met een zeldzaam virus en was ik aan mijn bed gekluisterd. Andere mensen zouden dan misschien beginnen te borduren of te breien; ik begon een boek te schrijven. Dat was fantastisch. Omdat ik zwak was, kon ik nergens heen. Mijn fantasie trok me de slaapkamer uit, de wereld in. Uiteindelijk had ik zeshonderd vellen volgeschreven. Een vriendin die op bezoek was, zag die stapel liggen en vroeg me ernaar. Ik vertelde dat dat mijn boek was, dat het waarschijnlijk troep was, maar dat het schrijven me veel vreugde had gebracht. Ze vroeg of ze het mocht lezen. Dat mocht niet, maar ze luisterde niet en deed het toch. De volgende dag klopte ze weer aan en gooide ze de stapel op mijn bed. ‘Dit is briljant,’ zei ze. Ze wilde het aan haar vader laten lezen, die een boek had gepubliceerd en een agent had. Schoorvoetend stemde ik toe. Niet veel later had ik een contract voor drie boeken. Vanaf dat moment was ik schrijver.

»Hoewel ik altijd creatief werk heb gedaan, ben ik geen wild, artistiek type. Integendeel, ik ben juist supergeorganiseerd en dat kan ook niet anders, want ik heb een groot gezin en een groot huishouden (ze woont samen met haar man Stephen, haar vier kinderen en drie stiefkinderen, red.). Iemand heeft een keer mijn geboortehoroscoop getrokken. Daaruit bleek dat ik altijd naar een balans zoek. Aan de ene kant ben ik heel huiselijk, aan de andere kant heb ik een creatieve uitlaatklep nodig. Door te schrijven kan ik een perfect dubbelleven leiden. Ik ben in de weer met boodschappenlijstjes en daarnaast is er altijd die geheime wereld in mijn hoofd.»

HUMO Veel mensen kijken op uw boeken neer, ze vinden dat het geen literatuur is. Wat denkt u daarvan?

RILEY «Ik probeer me ervoor af te sluiten. Ik lees geen commentaar, geen recensies, niks. Ik ben ervan overtuigd dat ik daardoor ook veel goede dingen mis, maar ik wil me er niet door van de wijs laten brengen. Met mijn zoon Harry heb ik twee kinderboeken geschreven. Hij was vanochtend nog hier, hij was overstuur door een recensie die hij online had gelezen. Dat moet je natuurlijk nóóit doen, dat is funest voor het zelfvertrouwen van een jonge schrijver.

»Misschien komt de kritiek voort uit afgunst omdat ik zoveel boeken verkoop. Dat is waanzin, want ik werk al 25 jaar hard, het is niet zo dat ik in één klap een superster ben geworden. Wat soms wel steekt, is dat mensen helemaal niet willen zien hoeveel onderzoek er in mijn boeken steekt. Hoeveel geschiedenis ik zo met mensen deel. En natuurlijk doe ik dat op mijn manier. Ik kan wel een serieuze non-fictieverhandeling schrijven over de Ierse vrijheidsstrijd, maar hoeveel exemplaren zou ik dan verkopen?

»Als mensen mijn boeken niet willen lezen, dan lezen ze maar die van iemand anders. Ik ben trots op alle boeken die ik heb geschreven. Weet je, uiteindelijk ben ik gewoon iemand die de kost verdient met verhalen vertellen. Daar heb ik plezier in en het is helemaal mooi als degene die mijn boek leest dat ook met plezier doet, en er als het even kan iets van opsteekt. Je moet de zaken altijd relativeren – mensen willen tegenwoordig boven alles gelukkig zijn. Ik ben er helemaal niet zo zeker van dat dat is waar het leven over gaat. Verdriet is net zo goed belangrijk. Hoe herken je geluk als je nooit verdriet hebt gekend? We hebben tegenslagen nodig. Van tegenslagen leer je, die vormen je.»

FIJN ZONDER GELD

HUMO Wat voor positiefs hebt u dan uit tegenslagen gehaald?

RILEY «Nadat mijn eerste huwelijk op de klippen was gelopen, had ik het heel zwaar. Ik was een alleenstaande moeder van twee kinderen en ik moest van ongeveer niks rondkomen. Ik was dol op het huisje waarin ik toen woonde, een cottage met een rieten dak, maar ik moest het verlaten omdat ik de hypotheek niet kon opbrengen. Nog altijd droom ik van mijn huisje, ik ben er laatst zelfs naartoe gereden omdat ik eraan bleef denken. Het was echt een groot verdriet dat ik het moest afgeven.

»Desondanks heb ik veel geleerd in die tijd. Ik moest voortdurend multitasken om ervoor te zorgen dat alles niet in het honderd liep, daar heb ik nog altijd profijt van. En ik leerde dat het eigenlijk heel makkelijk is om het zonder geld toch fijn te hebben. Geld is nooit een belangrijke drijfveer voor me geweest – niemand schrijft om rijk te worden. Inmiddels ben ik natuurlijk onmiskenbaar rijk, maar mijn verhouding met geld blijft dubbel. Ik durf nog altijd niet goed enveloppen open te maken. Als er een afrekening van mijn creditcard binnenkomt, gooi ik die op een stapel. Mijn man pakt hem dan op en wappert ermee in mijn gezicht. Hij zegt dat ik ernaar móét kijken omdat ik anders extra rente moet betalen.

»Die angst is natuurlijk een negatief gevolg van die moeilijke periode in mijn leven. Het goede nieuws is dat ik inmiddels andere mensen heb die zich over mijn geldzaken ontfermen. En ik ben nog altijd niet spilziek. Het liefst zou ik al mijn geld bewaren in een zak onder mijn bed, zodat ik er altijd bij kan.

»Mag ik nog even terugkomen op die covers? Ze zijn nu natuurlijk op de massamarkt gericht. Stiekem hoop ik dat mijn naam inmiddels groot genoeg is om mijn boeken geraffineerdere covers te geven, die beter aansluiten bij de inhoud. (Toont een stapeltje hardcovers) Kijk, deze vind ik mooi. Allemaal in één ingetogen kleur, met alleen de sterren van de Plejaden op de voorkant, waar de zeven zussen naar zijn vernoemd. Zo zijn ze oorspronkelijk in Engeland uitgegeven. Inmiddels staat er één of ander meisje op de kaft – blegh! Uiteindelijk gaat het er dus om hoeveel lef mijn uitgevers hebben. Of ze durven zeggen: dit is hoe de boeken eruitzien, doe het er maar mee.

»(Streelt de hardcovers) Ik hoop dat de boeken van mijn volgende serie dit soort omslagen zullen krijgen. (Lacht schalks) Wacht, heb ik me nu laten ontglippen dat ik van plan ben een nieuwe serie te schrijven?»

null Beeld rr
Beeld rr


Lucinda Riley, ‘De zevende zus’, Xander Uitgevers

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234