‘Ik had nog wel succes, maar ik vond mijn draai niet meer. I was old school. I didn’t fit. Ik wilde meetellen, maar ik had geen idee hoe.’ Beeld Gie Knaeps
‘Ik had nog wel succes, maar ik vond mijn draai niet meer. I was old school. I didn’t fit. Ik wilde meetellen, maar ik had geen idee hoe.’Beeld Gie Knaeps

Humo sprak metNeil Diamond

Neil Diamond wordt 80: ‘Wie is hier nu de overlever? Wie is hier nu het grootste talent?’

Neil diamond wordt 80. Serge Simonart sprak de man in 2006. Herlees hier het interview.

(Verschenen in Humo op 18 april 2006)

Niets in mijn cv wees erop dat ik ooit de aanvechting zou voelen om Neil Diamond te interviewen. Toen mijn vingers en tong indertijd voor het eerst hun weg zochten in het slipje van een Hollands meisje (stop mij als ik te technisch word), was zijn muziek de soundtrack. Niet dat we daarom vroegen: haar moeder was een grote fan, en waar we ons ook verschansten, overal weerklonk die te zwaar aangezette machostem, stijf van testosteron, balkend en croonend in kleffe en pompeuze ballads als ‘Song Sung Blue’, ‘You Don’t Bring Me Flowers’ en het profetische ‘Girl, You’ll Be a Woman Soon’. Zó vaak viel Diamonds ‘Hot August Night’ samen met de onze dat een kwarteeuw later nog steeds een korte maar onmiskenbare siddering door mijn aal trekt als zijn stem onverwacht ergens uit een autoradio of een winkel klinkt (stop mij als de metaforen te weird worden).

Het begon al fout, en het ging van kwaad naar erger. Want na een reeks vroege hits vol pathos, zoals ‘I Am, I Said’ en ‘Holy Holy’, die nog steeds de fundamenten van zijn liveshows vormen, volgden... de jaren tachtig. Het werden twintig jaar (Diamonds eighties duurden tot eind jaren negentig) van glitterjasjes, geföhnd én gebakken haar, akelig patriottistische hymnes als ‘America’ en would-be experimentele kitschpop als het geheel uit collaborerende synthesizers opgetrokken ‘Headed for the Future’. Maar er zijn veel mensen met slechte smaak, en niets leek Diamonds carrière kapot te kunnen krijgen, integendeel: sommige jaren brachten zijn tournees meer geld in het laatje dan die van de Rolling Stones of U2.

Dan zou je denken: deze man is een hasbeen. Alleen: naast een gros slijmballenliedjes heeft hij ook een vracht klassiekers geschreven. Al in 1968 tekende hij voor de onverwoestbare meezinger ‘I’m a Believer’, dat indertijd een monsterhit werd voor The Monkees en weer opdook in de film ‘Shrek’. ‘Red Red Wine’, de grootste hit van UB40, is van zijn hand. Elvis Presley en Frank Sinatra coverden zijn songs, net zoals The Pogues en Lee Scratch Perry. Quentin Tarantino recycleerde ze in ‘Pulp Fiction’.

Vorig jaar kwam het bericht dat Diamond een ‘ultrasobere’ plaat zou maken met producer Rick Rubin, de excentrieke geluidstovenaar die eerder de carrières van de Red Hot Chili Peppers en Johnny Cash nieuw leven had ingeblazen. Die plaat, ‘12 Songs’, is niet het meesterwerk waarvoor ze iets te voorbarig werd gehouden, maar voor Diamonds doen wel een drastische én moedige stap. Al kan je je afvragen hoe moedig iemand kan of moet zijn die de voorbije veertig jaar een fortuin van naar schatting 600 miljoen dollar heeft vergaard.

Meeuwen en mannen

In Chelsea Harbour – het enige jachthaventje dat Londen rijk is – ontmoet ik een slimme miljardair. Vandaag geen glitter, juwelen, boots van struisvogelveren of slangenleer. Wel een zwarte, versleten jeans, een openhangend donkergrijs hemd en een goedkoop horloge - het uniform van de rijkaard die zich buiten z’n slotgracht waagt en niet overvallen of ontvoerd wil worden.

De ontvangst is aimabel maar zeer Amerikaans. Een berg van een bodyguard vibreert voelbaar op de achtergrond, de spieren gespannen om elke stalker of oververhitte fan in een oogwenk te elimineren. Niet dat er veel gevaar is: zelfs de Dame Edna’s in de lobby van het dure maar karakterloze hotel lijken niet te weten wie Diamond is. De entourage omvat ook twee personal assistants, een rosse en een blonde, die eerst mij aan een interview onderwerpen. De rosse drukt me op het hart dat ‘Neil Diamond wel degelijk de echte naam van meneer Diamond is, ook al beweert men op het internet het tegendeel’. Whatever. De blonde vraagt of ik de nieuwe cd wel heb gehoord, en begint daar vervolgens, ondanks mijn bevestigend antwoord, een kwartier over te preken. Het brainwashen volgt op een mail waarin mij eerder al duidelijk was gemaakt dat ‘meneer Diamond bijzonder op zijn privacy is gesteld en alleen over zijn nieuwe cd wenst te praten’.

Maar ik heb geluk. Na een voormiddag binnenzitten wil Diamond op deze eerste mooie lentedag naar Londen kijken van op het water. Glijdend over de golven van de Thames, terwijl de Big Ben en de Tower aan ons voorbijglijden en de champagne (ik) en het mineraalwater (Diamond) rijkelijk vloeien, ontspint zich volgend gesprek, met op de achtergrond het gekrijs van meeuwen waarvan ik een uur lang vrees dat ze op ons zullen schijten om alsnog wraak te nemen voor ‘Jonathan Livingston Seagull’.

HUMO Neil, ik heb je vijf live-cd’s en dvd’s gespeeld, en enkele van je grootste hits ontbreken op de setlist: ‘Oh Carol’, ‘Sweet Sixteen’ en ‘Is This the Way to Amarillo’ heb je bij mijn weten nog nooit live gespeeld. Waarom?

DIAMOND «What? Hoe bedoel je? Dat zijn toch songs van Neil Sedaka?!»

HUMO Oh... sorry. Maar ook ‘Cinnamon Girl’, ‘Helpless’ en ‘The Needle and the Damage Done’ speel je haast nooit...

DIAMOND (kijkt me verbijsterd aan) «Dat zijn songs van Neil Young! Ik ben Neil Diamond!»

HUMO Ach, het heeft ook weinig belang. Het feit dat je op de maan hebt gewandeld, overschaduwt natuurlijk je zangcarrière, en...

DIAMOND «Dat was Neil Armstrong! Jeez, man... oh... hang on... you’re kiddin’ me, right

HUMO Hoe kom je erbij. Maar stél dat je een andere Neil was geweest, een Neil die niet kon zingen, welke carrière had je dan gewild?

DIAMOND «Ik wilde vroeger bioloog worden. Met één blik in de microscoop een universum ontdekken! Het leek me aangenaam om de hele dag opgesloten te zitten in een laboratorium en nooit mensen te zien. Crazy, huh, considering I’m an entertainer

HUMO Tijdens de voorbereiding voor dit interview ben ik op één van je eerste songs gestoten, een nummer dat ik niet kende: ‘Horseflies Keep Hanging around Your Face’. Ik dacht...

DIAMOND «... ‘What was he thinking?’ Of: ‘What was he on?!’ (lacht). Man, ik weet zelf ook niet meer wat me bezielde. Wat een gekke tekst, hè? I must have been drunk.»

HUMO De titel suggereert dat je op een rodeo tegen een meisje zei: ‘Kom straks maar even backstage,’ maar even vergat dat stieren en paarden daar drollen leggen waar vliegen op afkomen...

DIAMOND (lacht) « Rodeo’s zijn niet mijn biotoop.»

HUMO En motoren? Ik zag je ooit in Santa Barbara rijden, in formatie met een handvol andere louche figuren...

DIAMOND «I’m a biker. Ik heb lang een clubje gehad: we noemden onszelf ‘The Mild Ones’, naar ‘The Wild Ones’, die film met Marlon Brando. We were mild, but cool. Maar sinds een lelijke val rijd ik niet meer.

»Het meisje voor wie ik ‘Horseflies’ geschreven had, heb ik overigens wel versierd; die tekst wérkte dus. Niet dat ik het nodig had. Ik had al heel wat ervaring met vrouwen: ze kwamen dagelijks bij ons over de vloer, want mijn ouders hadden een lingeriewinkel. En ik deed aan schermen, wat me in de ogen van naïeve meisjes de romantische aura van een musketier gaf.

»Ik had al vroeg door welk effect een goeie song had op the ladies. Eén van m’n eerste nummers heb ik, nog voor ik het opnam, voorgespeeld aan een meisje. Ze vond het blijkbaar goed, want ze is kort daarop met mij getrouwd.»

HUMO Maar je zit nu aan je derde huwelijk, dus...

DIAMOND «Hey, blame the singer, not the song. Nee, een song kan erg veel losmaken. Suffering the consequences or reaping the benefits... Mijn eerste vrouw... eh, wil je ‘suffering the consequences’ weglaten? Want misschien leest zij dit...»

HUMO En dan zou ze je alsnog een proces aansmeren?

DIAMOND «Oh, man, don’t get me started. Let’s move on

‘Mijn teksten bevatten geen scheldwoorden. Al die rappers en hun shits, fucks, goddammits... Scheldwoorden zijn een zwaktebod; ze suggereren dat de auteur een zeer beperkte woordenschat heeft, én een beperkte visie.’ Beeld Gie Knaeps
‘Mijn teksten bevatten geen scheldwoorden. Al die rappers en hun shits, fucks, goddammits... Scheldwoorden zijn een zwaktebod; ze suggereren dat de auteur een zeer beperkte woordenschat heeft, én een beperkte visie.’Beeld Gie Knaeps

Revolvers en openhartoperaties

HUMO Burt Bacharach heeft een paar jaar geleden een plaat opgenomen met Elvis Costello. Jij hebt nog, net als Bacharach, in de legendarische Brill Building gewerkt, waar de topauteurs van hun generatie songs op bestelling schreven. Met welke andere jonge artiest zou jij voor één project een team willen vormen?

DIAMOND «Ik blijf het gek vinden dat de Brill Building tot zo’n mythe is uitgegroeid. Wij hadden op dat moment absoluut niet de indruk dat wat we deden bijzonder was, of dat we op welke manier dan ook geschiedenis schreven.

»Het was ook niet mijn keuze om samen te werken met andere songschrijvers. Ik hád geen keuze: I was simply lookin’ for a way in, and the Brill was it. We schreven in van die cubicles, hokjes, kantooreilandjes, een beetje zoals secretaresses nu samenhokken in één grote ruimte.»

HUMO Maar nogmaals: wie zou je nu kiezen als klankbord?

DIAMOND (met serene arrogantie) «Wie zou zich met mij kunnen meten? Irving Berlin! O, moet hij nog leven? Paul McCartney, misschien...»

HUMO O, je gaat voor een debutant. Da’s moedig...

DIAMOND «Ja, die gast heeft potentieel (grijnst). Of anders Bob Dylan. Of Paul Simon.

»Ik werk graag met anderen - dat heb ik vroeger te weinig gedaan. ‘t Is minder eenzaam. Je voelt a sense of mutual agony; je deelt de gêne en de uitzichtloosheid en het masochisme van songschrijven op de momenten dat het niet lukt, zeg maar: negentig procent van de tijd. En: je moet je ego uitschakelen.

»Ik heb ooit een song geschreven met m’n zoon Jesse. Geen goed idee: hij was erg kritisch voor mijn ideeën, maar hij kon niet verdragen dat ik vragen had bij zijn vondsten.»

HUMO Mike Stoller van Leiber & Stoller vertelde me dat in de hoogdagen van de Brill Building de lokale maffia een deel van de componistenkoek opeiste. Hoe waren jouw ervaringen met de toenmalige Sopranos?

DIAMOND «Ik wist dat ze er waren - ze waren ook moeilijk te negeren. De hele muziekbusiness was in die tijd een stuk loucher. Een hoop gangsters begonnen een eigen platenlabel, omdat ze het glamoureus vonden en omdat je met zo’n bedrijfje lekker kon sjoemelen. Je had toen ook veel amateurs: mijn eerste singles zijn uitgekomen op het label van een tandarts (grijnst).

»Ik heb maar één keer last gehad met hoods die vonden dat ze recht hadden op een deel van mijn koek - dat had ik via-via vernomen van de FBI. Toen heb ik een revolver geleend. Ik zou er hoogstwaarschijnlijk mee in mijn eigen voet hebben geschoten, maar het gaf me een veilig gevoel.»

HUMO (Een meeuw scheert een meter langs ons heen) Dat doet me eraan denken: was je ten tijde van ‘Jonathan Livingston Seagull’ echt zo’n spirituele dierenvriend, of zag je in die film gewoon een commerciële opportuniteit?

DIAMOND «Sluiten die twee elkaar dan uit? Dus jij vond dat een slechte plaat.»

HUMO Het was new age avant la lettre, iets tussen walvissengezang en de harp van Andreas Vollenweider in. Drie mooie minuten en veertig irritante. Sorry.

DIAMOND «Irritant? Het was net zo’n kalmerende plaat! Soothing, zacht en sfeervol, alsof de zanger de luisteraar sust en geruststelt. Een chirurg zei me ooit dat hij de tape opzette tijdens openhartoperaties!»

HUMO Zeggen de statistieken ook hoeveel van zijn patiënten die operaties niet overleefden?

DIAMOND (koel) « Is there a question in there somewhere?»

De glitterjaren

HUMO Je vroege hits, zoals ‘Cherry Cherry’, en je eerste live-cd ‘Hot August Night’ hebben de tand des tijds grotendeels getrotseerd. Maar je platen uit de jaren tachtig en negentig klinken nu al verschrikkelijk gedateerd. No offence.

DIAMOND «None taken. Ik wéét dat vooral mijn cd’s uit de eighties zwaar lijden onder synthesizeritis. Ik was... blasé. En... schizofreen. Ik had nog wel succes, maar ik vond mijn draai niet meer. I was old school. I didn’t fit. Ik voelde mezelf een buitenstaander. I was struggling, man. En: videoclips zijn niks voor mij. Als je mijn clips bekijkt, zie je hoe ongemakkelijk ik me voel, vooral tijdens de choreografieën die toen the done thing waren. Ik wilde meetellen, maar ik had geen idee hoe. Songs als ‘You’re So Sweet’ kan ik nu zelf niet meer aanhoren.»

HUMO De midlifecrisis van een ster...

DIAMOND «Min of meer. Ook al ik toen net mijn eigen midlifecrisis doormaakte. Al die platen waren the sound of someone gettin’ lost and tryin’ to find the way. Ik was niet alleen, hoor, zelfs Bob Dylan heeft in die tijd middelmatige platen én bespottelijke videoclips gemaakt.»

HUMO Je hebt, voor zover ik weet, wel als één van de weinige sterren uit de jaren tachtig géén cocaïne gesnoven. Je bleef nuchter.

DIAMOND «Well, I certainly proved that lucid people can be stupid too. Ik verdiende miljoenen, ik scoorde nog steeds hits, ik liet al die rockacts ver achter me. En toch was ik onzeker van mezelf. Want (beseft dat hij te veel heeft gezegd en hervat zich)... Je moet weten dat die punkers alle muziek die vóór hen kwam wilden uitroeien, hè. Maar dat is ze niet gelukt! Ze zijn allang verdwenen. Ik was er vanaf het begin bij, ik ben er nog steeds, en ik zal er tot het bittere eind bij zijn. Wie is er dan de overlever? Wie is er dan het grootste talent?! I’ve made them eat their words, all of ‘em!

» Wat vond je trouwens van mijn nieuwe plaat?»

HUMO ‘12 Songs’ is puur, simpel, understated. Eerlijk gezegd een verademing na al die platen van jou waarop de strijkers elkaar voor de voeten liepen.

DIAMOND «Het was geen makkelijke bevalling. Ik voelde me kwetsbaar, alsof ik in mijn blootje stond te zingen. But I guess that’s a good thing. De meest rake uitspraak van Rick Rubin over deze plaat was: ‘I don’t want to lose the loneliness of the songs.’ De meeste heb ik geschreven in een blokhut in de Rocky Mountains, en die sfeer wilde ik behouden. Ik ben muziek beginnen te maken in een tijdperk waarin we ritmisch in de handen klapten omdat we ons geen echt drumstel konden veroorloven; ook díé sfeer wilde ik terugvinden.»

HUMO Heb je in je glitterjaren nooit het gevoel gehad dat je, met al die bombast en die extravagante kostuums, in je eigen versie van ‘Spinal Tap’ was beland?

DIAMOND «Oh sweet Lord, many, many times... Als we onderweg van de kleedkamer naar het podium weer eens de weg kwijtraakten, riep er altijd iemand: ‘Spinal Tap!’ En als ik een fout maakte, citeerde ik Artie Fufkin, de promotieman uit de film die, als hij het weer eens verknoeid had, steevast riep: ‘Kick my ass, man, just KICK MY ASS!’ Ik was ooit mijn tekst vergeten tijdens een optreden in Madison Square Garden. Op de volgende repetitie liet ik m’n broek zakken en zei ik tot m’n muzikanten: ‘Sorry guys, just somebody come down and kick my ass, please!’ (Kurkdroog) Maar dat deden ze natuurlijk niet, want ik was hun werkgever.»

HUMO Er is een dvd van je optreden in het Aquarius-theater, veertig jaar nadat je op diezelfde plek je carrière was begonnen - daar schreef een criticus toen over: ‘Na zijn set vluchtte Diamond de coulissen in.’ Welke beginnersfouten zou je nu niet meer maken?

DIAMOND «Een debutant durft z’n publiek meestal niet in de ogen te kijken. Zijn lichaamstaal straalt uit dat hij diep in z’n hart niet zeker weet dat hij het récht heeft om daar te staan. Dat komt slecht over: het publiek leest er onzekerheid of arrogantie in. Veel mensen hebben kritiek op mijn extravagante podiumkledij, en ik ben er zelf ook niet dol op, want zo’n glitterpak weegt minstens tien kilo, maar een entertainer moet gezien worden, and put me in one of those babies and you can’t miss me.

» Maar de beste raad is: never take anything for granted. Rust nooit op je lauweren, want het publiek is ontzettend wispelturig.»

Ladies’ man

HUMO Eén van je eerste hits, ‘Girl, You’ll Be a Woman Soon’ - onlangs nog gecoverd door Urge Overkill - is een ode aan een lolita aan de vooravond van haar ontmaagding. Heb je daar in het preutse Amerika indertijd geen problemen mee gehad?

DIAMOND «Neen, omdat ik het onderwerp heel kies en tactvol behandelde. Ik vermeldde bovendien haar leeftijd niet, én ik liet in het midden wíé haar zou ontmaagden (grijnst)

HUMO Voelt het niet raar om dat nummer nu te zingen, nu je straks drieënzestig en opa bent?

DIAMOND «It’s just a song, man. Ik begrijp dat buitenstaanders mij zien als een ouder wordende ladies’ man, maar ik ben altijd minder een ladies’ man geweest dan men dacht.»

HUMO Hoe voelt het als dat lolitaatje van toen – inmiddels oma – met haar dochter en kleindochter jouw optredens bezoekt?

DIAMOND «It’s a nice feeling. Ik heb indirect mijn eigen fanbase gekweekt (grijnst).

»Het overkomt me regelmatig dat een oma me haar dochter voorstelt en zegt: ‘Ze is verwekt op de tonen van jouw muziek!’ Of dat een vrouw me vertelt dat haar man haar een aanzoek heeft gedaan via één van mijn nummers. Of dat een meisje zegt dat ze mijn muziek heeft leren kennen toen ze de platenverzameling van haar grootmoeder erfde. Soms zijn dat heel ontroerende verhalen, man, don’t knock ‘em. Vooral in de landelijke staten van de VS zitten er vaak drie generaties fans in de zaal...»

HUMO ...op het platteland van, pakweg, Missouri of Wisconsin is het natuurlijk nog altijd 1975.

DIAMOND «Okay, smartass. Nee, ik geloof gewoon dat mensen op het platteland verdraagzamer zijn dan in de steden. Ze zijn minder geneigd de trend van de dag te volgen. Ze zijn meer rooted - en ik ben nu eenmaal een rootsy artiest. Na al die jaren behoor ik tot hun meubilair: ik ben een huisvriend, een nobele oude boom, een sequoia.

»En vooral: mensen op het platteland hebben een sterke familieband. Het generatieconflict speelt er minder: dochters zijn er minder beschaamd om van muziek te houden die hun ouders of grootouders ook mooi vinden. En natuurlijk zijn mijn platen tijdloos, en hebben mijn songs vele niveaus: sexy genoeg voor veertienjarigen, en spiritueel genoeg om ook wijze, oude mannen tot diepe gedachten te bewegen. Heel wat GI’s hebben me verteld dat ze in Vietnam naar ‘America’ luisterden. (Uitgerekend op dat moment vliegt een helikopter vervaarlijk laag over ons heen) Wow, man, dat is een Sikorsky, daar vlogen ze mee in Vietnam! Toeval bestaat niet.»

HUMO Op welk indirect neveneffect van je muziek ben je het meest trots?

DIAMOND (denkt lang na) « Ik ben er trots op dat mijn muziek vrede heeft gesticht. Mijn songs zijn niet agressief of negatief; ze brengen mensen dichter bij elkaar. En mijn teksten bevatten geen scheldwoorden. No profanity

HUMO Is dat om de goegemeente niet voor het hoofd te stoten? Want ik veronderstel dat je soms toch zo passioneel of verontwaardigd bent dat je die rauwe energie onvervalst in een lied zou willen vatten.

DIAMOND «Sure, maar daar heb ik toch geen lelijke woorden voor nodig? Scheldwoorden zijn een zwaktebod; ze suggereren dat de auteur een zeer beperkte woordenschat heeft, én een beperkte visie. It’s a cheap way out. Al die rappers en hun shits, fucks, goddammits... Mijn muziek is het niet.

»Op mijn nieuwe plaat gaat ‘I’m on to you’ (‘Ik heb je door’, red.) over een onbetrouwbaar individu. Die song bevat heel wat woede, omdat die persoon... eh, dat verdiende.»

HUMO Man of vrouw?

DIAMOND «A lady. Well... a lady she ain’t. Maar omdat het een vrouw was, wilde ik het vaag houden: believe it or not, maar van nature ben ik beleefd en galant.

»Wat ik wil zeggen: misschien had ik toch iets specifieker moeten zijn, want nu denken een hoop andere mensen uit mijn omgeving dat ‘I’m on to you’ op hén slaat. Ik heb door schade en schande geleerd mensen nóóit te vertellen dat een song over hen gaat. Vroeger deed ik dat wel, en dan bleven ze me altijd vragen: ‘Als die tekst écht over mij gaat, waarom laat je me dan in het derde vers zeggen...’ I don’t wanna open Pandora’s box, man.»

De missionarishouding

HUMO Er was één moment dat je mijn totale respect had: vlak na elf september 2001 zegden heel wat bange popsterren hun geplande concerten af. Jij niet: je verlengde je tournee nog, het werd uiteindelijk een soort neverending tour van achttien maanden. Uit patriottisme?

DIAMOND «Natuurlijk, maar niet alléén. Ik wilde mijn land helen. Ik wilde dat mijn muziek een balsem op de wonde was. Want dat zijn die aanslagen lang gebleven: een open, etterende wonde. Die terroristen hebben een hele generatie westerlingen verkracht. Ze hadden natuurlijk wraakgevoelens, maar mijn landgenoten waren in de eerste plaats in shock. Ik merkte dat er een grote behoefte was aan entertainment, aan escapisme zo je wil. En ik merkte dat optreden – hard werken dus – ook voor mij de beste manier was om de shock te verwerken. Eén van mijn songs heet zoals je weet... wel, laat eens zien of je wel van mijn muziek houdt...»

HUMO ‘Brother Love’s Travelling Salvation Show’!

DIAMOND «You got it. Dat is eigenlijk meer een mis dan een song; ik zing ‘m zoals een evangelist dat zou doen. En in de naweeën van nine-eleven is die héle tournee uitgegroeid tot een salvation show, met mij als missionaris.

»Wat vind jij overigens mijn beste songtitel?»

HUMO Eh...

DIAMOND (bloedserieus) «Ik weet het, het zijn er zoveel, maar probeer er toch eentje uit te kiezen.»

HUMO ‘You Are the Best Part of Me’. Omdat het zo simpel is, en nederig, en romantisch, en gul: ‘het beste deel van mij ben jij’.

DIAMOND «Goeie keuze. Veel mensen kiezen dat als openingsdans op hun huwelijk.»

Spiegels boven het bed

HUMO Alles wat oud is, wordt na verloop van tijd eerst rommel en dan antiek. Hebben je kinderen al hippie-outfits van jou gerecycleerd?

DIAMOND «Nee, in hun ogen ben ik toch vooral dad, en papa is altijd fout (lacht). Ze hebben wel al designmeubelen uit de seventies geleend, nou ja: gejat. Kinderen verlaten het nest graag met volle handen (grijnst)

HUMO Toch niet de spiegels die je in de jaren zeventig naar verluidt boven je bed had hangen?

DIAMOND «Nee. In Laurel Canyon was dat. Hey, waar zijn die eigenlijk gebleven? Geen idee... Verkocht met het huis, geloof ik. Maar ze hebben hun geld opgebracht, geloof me. I recommend them. Try it!»

HUMO Hoe is dat, de liefde bedrijven terwijl je naar jezelf kijkt? De wetten van de optica dicteren dat een man zichzelf maar in één standje in zo’n plafondspiegel kan bekijken: als hij op z’n rug ligt en de vrouw op hem zit. Als de vrouw met andere woorden al het werkt doet...

DIAMOND (lacht) « Hey, ik keek niet de héle tijd in de spiegel. Elk jaar wat minder, eigenlijk.»

HUMO Heb je ooit, zoals je collega’s Barry White en Prince, de liefde bedreven op je eigen muziek?

DIAMOND «Barry zie ik dat wel doen, ja, God rest his soul. Maar ik? Nooit! Ik zou de hele tijd luisteren naar de fouten op m’n platen: ‘Die intro duurt zes seconden te lang.’ ‘We hadden de equalizer verder open moeten draaien.’ ‘Ik had beter nog een week aan dat nummer geschaafd.’ Ik zou vlug afgeleid zijn van the main attraction. Al zou het er natuurlijk ook van afhangen wie de main attraction is (grijnst). Maar ik ben gelukkig getrouwd, dus... Nee, doe mij maar Frank Sinatra, of klassieke muziek.»

HUMO Je hebt heel wat duetten gezongen, maar je ontbrak op ‘Duets I & II’ van Frank Sinatra. Waarom?

DIAMOND «Ik stond op de lijst voor ‘Duets III’, maar toen was het al te laat, Frank was te ver heen.

»Hij heeft vroeger wel mijn ‘Sweet Caroline’ opgenomen, en dat vind ik nog steeds de beste coverversie van die song. Hij liet dat nummer tenminste swingen, zonder klakkeloos mijn - minder goeie - versie te kopiëren. Elvis heeft ‘Sweet Caroline’ ook opgenomen, en zijn versie vond ik maar niks.»

HUMO Heb je Sinatra ooit ontmoet?

DIAMOND «Sure. Heel dikwijls. Zijn dochter Tina is lang getrouwd geweest met een goeie vriend van me.»

HUMO En? Hoe was het om in zijn omgeving te vertoeven?

DIAMOND «Scary. Hij kon ontzettend intimiderend zijn. Hij was als een middeleeuwse koning - het type dat om niks je hoofd liet afhakken.»

HUMO Er bestaat een bumpersticker met als tekst ‘It’s Frank’s world. We just live in it’...

DIAMOND «Dat vat het mooi samen. Zijn wereld – niet alleen Los Angeles en New York en Hollywood, maar de héle wereld – was als een gigantische discotheek waarin hij besliste wie er binnen mocht en wie er op de zwarte lijst kwam. Eén misstap en je werd levenslang verbannen. Ik ken een komiek die nooit meer heeft gewerkt nadat hij één grapje had gemaakt over Franks toupetje.

»Maar hij kon ook buitengewoon gul zijn. Ik had Tina gekoppeld aan een jeugdvriend die goed voor haar was, en Frank waardeerde dat. Wie hem of zijn familie een gunst verleende, kon rekenen op zijn levenslange loyaliteit. Hij was ook erg vrijgevig, hij heeft de ziekenhuiskosten én de begrafenissen betaald van heel wat verarmde muzikanten die ooit ‘ns één blauwe maandag voor hem gespeeld hadden. Daar liep hij niet mee te koop, dat deed hij gewoon. Zo was hij: heel complex, maar tegelijk heel erg zwart of wit, no grey area.»

HUMO Toen ik ‘m even sprak in Atlantic City, niet lang voor z’n dood, heb ik nog geprobeerd hem warm te maken voor het soort plaat dat Rick Rubin nu met jou en eerder al met Johnny Cash heeft gemaakt. Een rauwe, pure verzameling sober gearrangeerde, authentieke ballads: ‘New York State of Mind’ van Billy Joel, ‘In the Neighborhood’ van Tom Waits, jouw ‘I Am, I Said’... Hij maakt een gebaar dat zei: ‘Ach wat, ik ben al half dood, drink iets en laten we het gezellig houden.’

DIAMOND «Met een vriend van me, Bob Gaudio van The Four Seasons, hééft hij zo’n rauwe, simpele plaat opgenomen: ‘Watertown’... Die is in de plooien van de geschiedenis gevallen omdat ze toevallig een week vóór Woodstock uitkwam. Talk about bad timing, huh? En ook wel omdat Franks entourage er geen brood in zag – het was géén swingplaat.

»’t Is gek, maar hoe beroemder Frank werd, hoe minder het hem allemaal kon schelen. Hij was zo’n man die op hoge leeftijd alleen nog enthousiasme kon opbrengen voor simpele dingen: een beetje schilderen en z’n hoofd breken over de juiste tint oranje, of ontroerd vertellen hoe het ochtendlicht op een plant in de vestibule viel. Ik hoor het ‘m nog zeggen: ‘Ain’t that marvellous?’»

Heroïne en martini

HUMO Je hebt een mooie versie opgenomen van de standard ‘Moon River’, en je was bevriend met de maker ervan: Henry Mancini, The King of the Lounge, de componist van het ‘Pink Panther Theme’ en een dozijn andere klassiekers. Was hij zo excentriek als men beweert?

DIAMOND «Het stoorde hem dat hij werd geïdentificeerd met cocktailmuziek. Hij werd altijd afgebeeld met een martini in de hand, terwijl hij die niet eens dronk.

»Henry was een supertalent, maar bovenal een geweldig lieve, genereuze man. He was a giver. Ik hou van gevers; ik probeer het zelf ook te zijn. De muziekbusiness is heel erg cut-throat, echt een bassin vol haaien. Ik zou je ettelijke voorbeelden kunnen geven van supersterren die ongelofelijk gierig zijn, niet alleen met hun geld, maar ook met hun tijd, hun geduld, hun verdraagzaamheid, hun talent. Henry niet. Ik heb ‘m ettelijke jonge muzikanten raad zien geven, zonder énige bijbedoelingen. Now that’s class. Volgens mij heeft het met innerlijke rust te maken: je kan pas geven als je zelf op overschot hebt.»

HUMO Wacht, daar komt je assistente. Zal ik iets ongehoords vragen?

DIAMOND «Yeah, let’s freak her out

HUMO Waarom bevat je nieuwe plaat zoveel verwijzingen naar heroïne?

DIAMOND (lacht, en wuift de verbouwereerde Rosse weg) «Hey, man, bedankt dat je me een allang overleden vriend in herinnering hebt gebracht. Let’s drink to him! Henry Mancini: a giver

HUMO En op jouw nieuwe plaat...

DIAMOND «Oh, absolutely: ‘12 Songs’, it’s happening, man, it’s hip, it’s groovy

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234